|
In sacramento baptismatis haec consideranda sunt: institutio, causa
institutionis, forma baptismi, quod sacramentum, quid res sacramenti.
Institutio, sicut diximus, facta fuit quando Christus ad baptismum
venit. Causa institutionis, ut in baptismo homo a peccatis resurgeret.
Est enim contra peccata, tam originalia quam actualia, remedium. Sed cum
per circumcisionem et alia sacramenta legalia idem fieret apud antiquos
quod per baptismum et caetera sacramenta apud nos, potest quaeri quare
illa cessant et illa succedant. Unde Apostolus communem ponit
solutionem, cum dicit: Haec omnia in figura contingebant illis. (I Cor.
X). Itaque, postquam accessit veritas, figurae cessaverunt. Ideo etiam
cessare debuerunt, ut duo populi in unum jungerentur. Abhorrebant enim
Gentiles Judaeorum caeremonias; et ideo, ut Judaei et Gentes unus
populus fierent, necesse erat removere causam inimicitiae. Quod
Apostolus manifestat, dicens: Et medium parietem solvens inimicitias,
legem mandatorum decretis evacuans (Ephes. II). Circumcisionis etiam
sacramentum imperfectum erat, quia solis viris congruebat; sed qui legem
venit adimplere, perfectum voluit sacramentum: et qui dolores nostros
portavit, ab hujusmodi dolore nos voluit liberare, et suavissimum
conferre sacramentum baptismi quod nullus abhorreret.
Solet quaeri an circumcisio amisit statum suum ex quo baptisma fuit
institututum. Ad quod potest dici quod in illis dimiserat statum quibus
ista novitas sacramentorum nuntiata erat, et ab eis credita et recepta;
in aliis adhuc habebat statum, et conferebat eis remissionem usque ad
illud tempus quo ipsa veritas per apostolos ubique praedicari et
manifestari coepit, quando scilicet dictum est eis: Praedicate
Evangelium omni creaturae (Marc. XVI); quod fuit post resurrectionem.
Sic opponitur quod illa duo sacramenta, scilicet circumcisio et
baptisma, cum idem conferrent, non debuerunt simul habere statum. Potest
dici quod non habuerunt simul stastum quantum ad eosdem.
|
|
