|
Sacramentum poenitentiae redeuntibus ad Deum semper est necessarium,
enim
|
“poenitentia secunda tabula post naufragium;”
|
|
quia post baptismum, si quis vestem innocentiae peccando amittit, per
poenitentiam recuperare poterit. A poenitentia incoepit praedicatio
Joannis. Dicit namque: Agite poenitentiam, appropinquabit regnum
coelorum (Matth. III). Quod dixerat praeco, illud docuit postea ipse
Christus in principio suae praedicationis, dicens: Agite poenitentiam,
appropinquabit regnum coelorum. Et merito illud praemisit ut istud
sequeretur; quia ut ad regnum coelorum perveniatur in adultis,
poenitentiam praeire oportet. Poenitentia incipit a timore qui est
initium sapientiae (Psal. CX). Timore enim gehennalis poenae ad
poenitentiam homo compellitur.
In poenitentia consideranda sunt haec tria: compunctio, confessio,
satisfactio. Compunctio est in contritione cordis: quae nascitur ex
recordatione praeteritorum malorum et ex timore judicii futuri.
Confessio est proprii actus cum sui accusatione exsecratio. Unde illud:
Justus in principio sermonis accusator est sui (Prov. XVIII).
Satisfactio post confessionem fit per jejunia, orationes, et caetera
bona opera. Compunctio praecipitur in propheta ubi ait: Scindite corda
vestra et non vestimenta vestra (Joel. II). Confessio in Epistola Jacobi
praecipitur cum dicit: Confitemini alterutrum peccata vestra (Jacob.
VIII). Satisfactio ubi ait Joannes: Facite fructus dignos poenitentiae
(Matth. III). In his qui habent tempus haec tria sunt necessaria, nec
sufficit unum sine aliis. Non enim sufficit corde confiteri nisi ore
confiteatur qui tempus habet, nisi etiam fructus poenitentiae faciat.
Opponitur de hoc quod maximus episcopus dicit: Invenio, inquit, quod
Petrus fleverit, non invenio quid dixerit: lacrymas ejus lego,
satisfactionem non lego; lavat enim lacryma delictum, quod voce pudor
est confiteri. Quod ita exponi potest, quod voce manifesta pudor est
confiteri; occulte sacerdoti confiteri quandoque sufficit. Vel potest
dici quod ista institutio in Novo Testamento nondum facta erat, quando
scilicet Petrus poenitentiam de peccato egit; et ideo sine confessione
oris potuit veniam consequi.
|
|
