|
Conjugium quod et matrimonium appellatur ab institutione Creatoris
antequam peccassent homines sumpsit exordium. Legimus enim in Genesi,
facta prima muliere, virum post extasim (per os ejus loquente Domino)
prophetice pronuntiasse. Propter hanc retinguet homo patrem et matrem et
adhaerebit uxori suae (Gen. II). Jam nunc demonstrandum est, arbitror,
propter quas causas soleat fieri conjugium. Est ergo conjugii causa
principalis, spes prolis; propter quam primi homines conjuncti sunt a
Domino dicente: Crescite et multiplicamini (Gen. I). Secunda est post
peccatum Adae vitatio fornicationis, juxta Apostolum dicentem:
Unusquisque habeat propriam propter fornicationem (I Cor. VII).
Praeterea sunt aliae honestae causae de quibus nihil vel parum scriptum
invenitur, velut inimicorum reconciliatio et pacis redintegratio. Sunt
etiam aliae minus honestae, sicut viri vel mulieris pulchritudo; quae
animos amore inflammatos frequenter impellit ad ineundum conjugium ut
suum valeant explere desiderium. Quaestus quoque et amor divitiarum
frequenter causa est; et quaedam alia quae per se animadvertere potest
quicunque diligentiam adhibere voluerit. Nec credendum est quibusdam qui
dicunt nullatenus esse conjugium quod contrahitur propter causas
posteriores, id est propter pulchritudinem vel alias. Constat enim
conjuges fieri quicunque ex communi consensu se invicem recipiunt,
quamvis amore inflammati ad explendum desiderium conveniant. Etenim hoc
manifestissime liquet per exemplum patriarchae Jacob, qui Rachel magis
quam Liam sibi copulare voluit causa pulchritudinis, dicente Scriptura:
Lia lippis erat oculis, Rachel decora facie et venusta aspectu, quam
diligens Jacob ait: Serviam tibi pro Rachel filia tua septem annis (Gen.
XXIX). Eadem res in Deuteronomio declaratur his verbis: Si videris in
numero captivorum mulierem pulchram et adamaveris eam, voluerisque
habere eam uxorem, introduces in domum tuam (Deut. XXI).
|
|
