|
Quaeri potest an sufficiat conjugio ad praesens contrahendo juramentum
de futuro, quando scilicet in superadulta aetate vir jurat mulieri quod
eam accipiet in futuro, et mulier idem jurat viro: nec ad praesens se
recipiunt nec adhuc fidem tori servaturos se promittunt. Est enim
verisimile quod juramentum pertinens ad futurum non facit conjugium. Hoc
enim quod Augustinus et Isidorus dicunt; ex prima dispensationis fide
conjuges appellari et quod leges dicunt: illam esse legitimam uxorem
(quamvis minime dotata sit) cui vir, tactis sacris Scripturis, vel in
oratorio juraverit se illam uxorem habiturum; de juramento et
desponsatione illa intelligendum est quando vir et mulier se invicem
recipientes jurant se fidem tori et alia jura conjugii ad praesens et
deinceps servaturos. Tale enim juramentum facit conjugium, non illud
quod pertinet simpliciter ad futurum. Cum enim non fiant conjuges nisi
illi qui se ex consensu ad praesens recipiunt; quomodo conjuges
appellari possunt qui nondum hoc fecerunt, sed in futuro se facturos
jurando promittunt? Iterum si ex juramento ad futurum pertinente se
invicem ad praesens recipiunt et efficiuntur conjuges, cur jurant in
futuro se facturos quod ad praesens efficiunt? Stultum vel etiam falsum
est jurare aliquid in futuro esse faciendum quod in praesenti sit
effectum. Iterum si ex quo juraverunt tam cito efficiuntur absque
dilatione conjuges, tunc verum est quod non possunt jurare hanc rem se
facturos antequam eamdem efficiant. Sed quae res est quam non possint
homines promittere vel jurare antequam ipsam perficiant?
|
|
