|
Non est qui consoletur eam ex omnibus charis ejus. Tribus modis homo a
Deo derelinquitur, aliquando intus et non foris, aliquando foris et non
intus, aliquando et foris et intus. Foris et non intus derelictus fuit
Job, qui exterius flagella carnis sustinuit, sed intus constantiam
mentis non amisit. Intus et non extra derelictus fuit David, cujus
mentem intus sibi libido per consensum subdidit, sed prophetica foris
admonitio ad poenitentiam revocavit. Intus et foris derelictus fuit
prodigus ille in Evangelio filius, qui et luxuriose vivens intus
defluxit, et fame tabescens foris consolationem non invenit. Sed quos
hoc modo Deus deserit, alios ad probationem deserit, ut per tentationem
exerceantur; alios ad subversionem deserit, ut per tentationem
dejiciantur. Propter quod et Psalmista precatur: Ne declines in ira a
servo tuo (Psal. XXVI); quasi diceret: Et si me tentari permittis, ne
dimittas in tentationem induci, hoc est a tentatione superari. Sed quia
divinorum judiciorum profunditatem homo penetrare non potest, tunc
maxime quisque in tentatione positus se derelictum esse pertimescit, cum
et intus et foris tentationibus sollicitari se conspicit. Facilius autem
foris adversa tolerat, cujus conscientiam intus delectatio peccati non
conturbat. Et rursus, facilius intus tentationem sustinet qui foris
consolationem habet. Unde et magna tribulatio hujus ostenditur, quae et
intus et foris derelicta esse demonstratur; hoc namque, quod dictum est:
Plorans ploravit in nocte, et lacrymae ejus in maxillis ejus, intus
derelictam esse insinuat; quod vero dictum est: Non est qui consoletur
eam ex omnibus charis ejus, foris desolatam esse declarat. Sequitur:
Omnes amici ejus spreverunt eam, et facti sunt ei inimici. Videte quam
multae sint tribulationes justorum. Fortassis parum erat in pressuris
constitutae, quod consolationem a charis non acciperet, nisi etiam ab
amicis persecutionem sustineret. Sed qui sunt amici isti qui nos
persequuntur, nisi illi de quibus dicetur in Evangelio: Inimici hominis
domestici ejus? (Matth. X.) Ergo isti sunt inimici nostri, persecutores
nostri, domestici nostri, amici nostri, secundum carnis affinitatem
nobis propinqui, qui nos per amorem carnis ad vitam praesentem diligunt,
sed ambulantibus in via Dei contradicunt. Cum enim ab amore hujus mundi
nos elongare cupimus, confestim eos qui prius amici videbantur,
adversarios invenimus. Primum si quidem ad Deum converti volentes, sub
obtentu pestiferae dilectionis blandis persuasionibus revocare
contendunt. Quos si in proposito bono fixos et immobiles viderint, mox
quasi adversarios abdicant et spernunt, et nonnunquam etiam odiis
atrocissimis insectando et poenis affligendo de falsis amicis veri
persecutores fiunt. Dicat ergo, non est qui consoletur eam ex omnibus
charis ejus, quia in tribulatione verba justorum ad consolationem
accipere non meretur; omnes amici ejus spreverunt eam, et facti sunt ei
inimici, quia ab iniquis contumeliam et contemptum patitur.
|
|
