|
Mystice, Judas, qui interpretatur confitens, designat quosdam in
Ecclesia, qui nomen Christi confitentur; sed quia in amore Christi adhuc
firmi non sunt pati pro Christo adversa erubescunt. De qualibus dictum
est: Ad tempus credunt, et in tempore tentationis recedunt (Luc. VIII).
Isti ergo propter afflictionem et multitudinem servitutis, in qua dum
passionibus justorum communicare nolunt, a consortio justorum alieni
fiunt. Habitavit inter gentes. Habitare inter gentes, est vitam et
conversationem pravorum imitari. Requiem non invenire, est mundi hujus
actionibus implicari; quia enim in hujus mundi actionibus finis non est,
sectantibus eas requies esse non potest. Saepe tamen homo pro amore
praesentis vitae libenter labores tolerat, quos pro amore Dei ferre
recusabat. Fit ergo magna exprobratio recedentibus a Deo, simulque
excusatio tollitur eis, quoniam aperte monstratur quod sine causa
praevaricati sunt, dum utiles labores declinando ad labores inutiles
descenderunt. Omnes persecutores ejus apprehenderunt eam inter
angustias. Quandiu cor hominis charitate et spe aeternorum bonorum
dilatatum est, si forte foris tribulatione sustinet, intus tamen
angustiam non habet. Quantum ergo bonum perdat, qui fiduciam, quae est
in Deum, perdit, hinc agnoscere potest homo quod semper angustiam in
adversis cor patitur, nisi per spem futurorum bonorum dilatetur. Inter
angustias, inquit, comprehenderunt eam. Et attende, quae sint angustiae
eorum, qui a Deo recedunt nunquam securi sunt, semper trepidant; in
prosperitate timent, in adversitate desperant.
|
|
