|
Totius alphabeti primi epilogus. Medicus noster aegrotum in manibus
tenens, ecce quomodo artis suae peritiam probat. Primum stupida membra
diu palpando ad sensum revocat, et tactu leni vulnera dolentia
attrectando ad ictum confirmat, deinde secat, deinde ungit, deinde
ligat, deinde fovet, et ad plenam sanitatem reparat. Sic alphabetum
istud in quinque partitiones distinguitur. Prima est conquestio; secunda
est increpatio; tertia est consolatio; quarta est praeceptio; quinta est
deprecatio. Per conquestionem palpat; per increpationem secat; per
consolationem ungit; per praeceptionem ligat; per deprecationem fovet.
Conquestio est a principio alphabeti usque ad eum locum, ubi dicitur:
Cui comparabo te (Thren. II), etc. Ibi increpatio incipit, et tenditur
usque ad eum locum, ubi dicitur: Fecit Dominus quae cogitavit (Ibid.),
etc. Ibi consolatio incipit, et tenditur usque ad eum locum, ubi
dicitur: Deduc quasi torrentem lacrymas (Ibid.). In qua praeceptione
peccatores informantur ad poenitentiam, et tenditur usque ad eum locum,
ubi dicitur: Vide, Domine (Ibid.). Et illinc usque in finem deprecatio
est, in qua propheta Dominum pro peccatoribus exorat. His breviter
praelibatis nunc ipsius conquestionis ordinem inspiciamus. Primum quasi
absentes plangit, quia eos, qui in amaritudine erant, tam cito praesenti
allocutione sollicitare non debuit. Incipit quoque ea in primis quae
minima sunt plangere, ne animos moerentium improvisi doloris pondus
opprimat, sicque paulatim a minoribus ad majora enumerando progrediens,
sensim ad luctum excitat animos auditorum. Primum ergo luget
depopulationem regionis; deinde destructionem aedificiorum communium,
deinde eversionem sacrarum aedium, deinde contaminationem sanctorum,
deinde a rebus inanimatis progreditur ad miseriam hominum, dejectionem
scilicet et inopiam deplorandam, et sic tandem finit conquestionem suam.
|
|
