|
Et dissipavit quasi hortum tentorium suum, etc. Tentorium deforis est,
tabernaculum intrinsecus: sicut et tabernaculum foederis, in quod Moyses
intravit ad consulendum Dominum. Recte ergo per tentorium populus, per
tabernaculum ordo praelatorum signatur. Quando enim populum illum
antiquum Deus ita temporali gloria sublimavit, quasi tentorium ad
decorem expandit. Cum vero quosdam ex illis ad cognitionem secretorum
suorum illuminans, etiam familiari alloquio suo dignos habuit, quasi
tabernaculum ad inhabitandum exstruxit. Sed, quia postmodum in carne
veniens populum illum, exigentibus peccatis ejus, et cognitione
veritatis privavit, et deinde per Romanos in omnes mundi nationes
dispersit; recte nunc dicitur: Dissipavit tentorium suum, demolitus est
tabernaculum suum. Et notandum quod tentorium non demolitum, sed
dissipatum dicit; et tabernaculum non dissipatum, sed demolitum asserit.
Quod enim demolitur, sensim et latenter destruitur. Quid ergo hoc loco
per demolitionem, nisi latens odium exprimitur? Tabernaculum ergo
demolitum est, et tentorium dissipatum, quia nisi Scribas et Pharisaeos
doctores populi in necem Salvatoris compulisset invidia, populum ipsum
tam crudeliter non dissipasset captivitatis vindicta. Et videte qua
similitudine tentorium dissipatum dicat: quasi hortum, inquit. Sicut
hortus dissipatur, quando, collectis ex eo fructibus, sepis destruitur,
et custodia removetur; sic ille populus, postquam fructum justitiae
ferre desiit, statim custodia et tutela Dei ab eo recessit; secundum
vaticinium Isaiae dicentis: Derelinquetur filia Sion sicut umbraculum in
vinea, et sicut tugurium in cucumerario. Et ipse Dominus in Evangelio
Judaeis loquitur, dicens: Auferetur a vobis regnum Dei, et dabitur genti
facienti fructum ejus (Matth. XXI). Hortus enim sterilis, et non faciens
fructum, id est Synagoga Judaeorum, dissipatur; et hortus fructum
faciens, id est Ecclesia gentium, munitur atque concluditur, sicut in
Cantico canticorum dicitur: Hortus conclusus, soror mea, hortus
conclusus, fons signatus (Cant. IV). Bene autem sororem vocat, quam
hortum conclusum nominat, quia Ecclesia gentium per fidem de Synagoga
nata est, de qua etiam Christus carnem sumpsit: sed tamen eamdem
Synagogam, quia fructum justitiae non habebat, quasi hortum sterilem
dissipavit. Mater ergo Christi, hoc est Synagoga, hortus est dissipatus.
Soror Christi, id est Ecclesia, hortus conclusus. Sequitur: Oblivioni
tradidit Dominus in Sion festivitatem, et sabbatum. Legales enim
observantiae umbrae quaedam fuerunt futurorum; et ideo postquam ipsa
Veritas venit, jam ultra Deus ad cultum suum priora non admittit. Quasi
enim oblitum dicit, quia amplius illa sibi exhiberi non praecipit.
Sequitur: In opprobrium et indignationem furoris sui regem et
sacerdotem. Subauditur, tradidit. His duabus personis regebatur populus
ille, legali scilicet et sacerdotali. Et convenientia sunt verba: Honor
ad regem, devotio pertinet ad sacerdotem; nunc autem contra honorem
opprobrium, contra devotionem indignatio ponitur. Et sacrificiis eorum
Deus non placatur, sed irascitur. Sicut per Isaiam dicitur: Sanguinem
hircorum, et vitulorum, et arietum nolui: incensum abominatio est mihi.
Cum veniretis ante conspectum meum, quis quaesivit haec de manibus
vestris? (Isa. I.) Et per Psalmistam: Non accipiam, inquit, de domo tua
vitulos, neque de gregibus tuis hircos. Immola Deo sacrificium laudis,
et redde altissimo vota tua (Psal. XLIX).
|
|
