|
Si autem ea, quae supradicta sunt ad moralem sensum convertimus, per
tentorium non incongrue accipere possumus bonam actionem, quae foris ad
decorem panditur. Per tabernaculum vero conscientiam, in qua quisque
familiari quadam et domestica conversatione secum commoratur. Nam quod
tabernaculum conscientiam significet, Psalmista manifestat cum dicit:
Vox exsultationis et salutis in tabernaculis justorum (Psal. CXVII).
Justi namque quasi in tabernaculis vocem proferunt, quia de bonis
actibus suis intus in conscientia soli Deo innotescere volunt. Quasi
ergo tentorium dissipatur, quando boni operis nitor a statu rectitudinis
vento adulationis conquassatus impellitur. Tabernaculum autem demolitur,
quando munditia conscientiae illicita delectatione latenter corrumpitur.
Et recte dicitur: Dissipavit quasi hortum tentorium suum. In hoc enim
quisque sterilis esse incipit, quod de bono opere suo in oculis hominum
gloriari quaerit, ut jam de reliquo ad bene operandum tutela Dei
indignus sit, quia germinis sui fructum, id est operis sui mercedem apud
Deum non custodit. Hoc etiam in tentorio notare possumus: quod sicut
tentorium primum funibus extenditur, deinde ipsi funes palis affixis
terrae retinentur, ita quoque bona operatio per intentionis
perseverantiam tendi debet, ne laxetur: et ipsa intentio, ne a proposito
suo lentescat, per spem aeternae remunerationis, quasi palis quibusdam
soliditati terrae affixis, confirmari. Sequitur: Oblivioni tradidit
Dominus in Sion festivitatem, et sabbatum. Quid per festivitatem, nisi
gaudium internum; et quid per sabbatum, nisi quies mentis accipitur? Duo
enim supradixerat scilicet, dissipavit tentorium suum, et demolitus est
tabernaculum suum. Ad haec duo respondere videtur. Ac si diceret: Quia
dissipavit tentorium suum, ideo oblivioni tradidit festivitatem. Quia
vero demolitus est tabernaculum suum, ideo oblivioni tradidit sabbatum.
Nam quanta sit interni gaudii dulcedo, non meminit quisquis in laudibus
hominum et in rebus transitoriis gaudium quaerit; et nequaquam vera pace
intus mens fruitur, cum per incentiva vitiorum et affectus carnalium
desideriorum conturbatur. Sequitur: In opprobrium et in indignationem
regem et sacerdotem. Anima nostra et rex debet esse et sacerdos. Rex,
quia regere debet carnem suam. Sacerdos, quia Deo jugiter offerre debet
devotionem suam. Sed rex in opprobrium traditur, quando anima carni suae
subjecta turpibus desideriis famulatur. Sacerdos in indignationem
traditur, quando ab illa quam erga Deum habere consueverat devotione
obstinata mens ex peccati consuetudine obduratur. Deus ergo nos
dissipat, nos demolitur: in oblivionem, in opprobrium, in indignationem
tradere dicitur, quia afflicta mens hoc quasi a Deo fieri conqueritur,
quod ab ipso, judicio suo permittente, non impeditur. Permittit enim ut
nos dissipemur ut dissipati ejus obliviscamur, ut obliti ejus in
opprobrium, et in indignationem veniamus.
|
|
