|
Sequitur: Repulit Dominus altare suum. Supra de excaecatione Judaeorum
locutus fuit; nunc quo ordine eadem facta sit subjungit, dicens: Repulit
Dominus altare suum. Quod est enim altare Dei, nisi Christus? Quia cum
per ipsum mediatorem humano generi Deus placatus redditur, quasi
propitiationis nostrae sacrificium super ipsum Deo offertur. Hoc altare
Deus Pater quasi repulit, quando Christum usque ad crucis patibulum in
manibus persequentium Judaeorum in passione dereliquit. Sanctificationi
quoque suae Deus Pater maledixit, quia ipse quem singulariter
sanctificaverat, et ad sanctificandos nos miserat, prius maledictionis
nostrae poenam expiandam imposuit, ac deinde nos a reatu maledictionis
absolutos sanctificationis illius participes fecit. Sequitur: Tradidit
in manus inimici muros turrium ejus. Muri turrium, qui in civitate
eminentiores sunt, apostolos designant, qui tunc in sancta Ecclesia et
dignitate eminentiores, et constantia fortiores fuerunt. Sed isti quoque
in manus inimici traditi sunt, quia, cum Christum mori cernerent,
quodammodo per infidelitatem corruerunt. Sequitur: Vocem dederunt in
domo Domini sicut in die solemni. Domus Domini Ecclesia intelligitur.
Vocem ergo exsultationis inimici in domo Domini dederunt, quando, ipso
pastore mortuo, et dispersis ovibus, omnino se praevaluisse gloriati
sunt. Vel per domum Domini ipsum Christum accipere possumus, sicut dicit
Apostolus: Deus erat in Christo mundum reconcilians sibi (II Cor. V). In
domo itaque Domini vocem inimici dederunt, quando ipsi in cruce pendenti
insultabant, dicentes: Alios salvos fecit, seipsum non potest salvum
facere. Si Filius Dei est, descendat nunc de cruce, et credimus ei
(Matth. XXVII). Unde bene adjungitur, sicut in die solemni. Solemnitas
enim generalis et communis est festivitas. Quasi ergo in die solemni
vocem dant, qui impleto gaudio nihil jam desideriis suis superesse
exsultant. Repulit Dominus altare suum. Altare Dei in nobis fides nostra
est, supra quam sacrificium boni operis immolamus. Quod videlicet altare
tunc repellitur, quando fides nostra bonis operibus nudata, a Deo
reprobatur. De qua adhuc subditur: Maledixit sanctificationi suae.
Sanctificatur quippe fides nostra, quando ei per incrementa virtutum
merita augentur; sanctificationi maledicitur, quando amissis virtutibus,
fides ipsa pravis actionibus violatur. Unde adhuc additur: Tradidit in
manus inimici muros turrium ejus. Quid enim muri turrium, nisi
eminentiores virtutes significant, quae et solidae sunt per
fortitudinem, et erectae per circumspectionem? Muri ergo turrium in
manus inimici traduntur, quando, subjecta sibi per consensum iniquitatis
anima, etiam summis virtutibus adversarius dominatur. De quo recte
subinfertur. Vocem dederunt in domo Domini. Tunc enim in domo Domini
inimici vocem dant, quando maligni spiritus intra conscientiam admissi,
non jam foris pulsantes renitenti peccatum suadent, sed intus
praesidentes consentienti imperant. Unde pulchre per similitudinem
subinfertur: Sicut in die solemni. Tunc quippe diabolus plene exsultat,
quando nihil in nobis invenit quod ejus voluntati contradicat.
|
|
