|
Plauserunt super te manibus omnes transeuntes per viam; sibilaverunt, et
moverunt capita sua super filiam Jerusalem. LITTERAL. Quasi diceret,
audi; et quantum miseranda sis, vel alieno testimonio disce. Transeuntes
per viam peregrini intelliguntur et extranei. Nam qui transeuntes
nominantur, ostenduntur et aliunde venire et aliorsum tendere Per hoc
enim quod aliunde veniunt, demonstrantur alieni sanguine; per hoc quod
aliorsum tendunt, alieni intentione. Et tamen eos, quos et affectus
sanguinis et propositum intentionis dividit, novae calamitatis stupor ad
compassionem figit. Plauserunt, inquit, manibus super te. Pulchre dixit
super te, quasi dejectam et prostratam. Plauserunt manibus. Fuerunt
nonnulli qui haec omnia ad irrisionem, et subsannationem potius
pertinere existimarent, propterea quod plausus, et sibilus insultantium
esse videantur. Quod vero in sequenti clausula rursum de sibilo et
insultatione agitur, in hoc differre putatur quod isti quasi extranei
dejectam lespiciunt, illi vero quasi hostes et inimici non solum
despectum, sed odium quoque sibilando et exsultando ostendunt. Qui
sensus nec nobis rationi contraire videtur. Quia tamen secundum
spiritualem intelligentiam convenientius haec ad compassionem
referuntur, dicere convenienter possumus quod per plausum non
insultatio, sed simpliciter manuum collisio exprimatur. Collisio autem
manuum non semper idem significat; sed aliquando gaudium, aliquando
dolorem, aliquando admirationem, aliquando compassionem indicat. Sibilus
quoque diversas affectiones indicat; aliquando enim contemptum,
aliquando desperationem, aliquando blandimenta insinuat. Similiter motio
capitis aliquando indignationem, aliquando insultationem, aliquando
dolorem, aliquando admirationem exprimit. Quia vero motus isti ad
diversas affectiones respiciunt, possumus per plausum manuum
admirationem, per sibilum desperationem, per motionem capitis
compassionem; sive e contrario per plausum compassionem, et per motionem
capitis admirationem accipere. Transeuntes etenim cum aspiciunt tam
lamentabiles ruinas, quadam humanitate ad compassionem provocantur, et
dolent de praesenti quam vident miseria; desperant autem de reparatione
futura, et admirantur de transacta gloria. Ex dolore compassionis,
manibus plaudunt; ex desperatione, ore sibilant; ex admiratione, caput
movent. Et hoc est, quod sequitur:
Haeccine est, dicentes, urbs perfecti decoris, gaudium universae terrae?
Ac si diceretur: Olim tam gloriosa, modo tam misera. Quod tamen, ut
dictum est, non irridendo, sed compatiendo dixisse credendi sunt.
|
|
