|
Consurge, lauda in nocte, etc. ALLEG Quid per noctem, nisi vita
peccatorum signatur? Quales erant aliquando ii quibus Paulus loquitur,
dicens: Fuistis aliquando tenebrae, nunc autem lux in Domino (Ephes. V).
Monet ergo propheticus sermo sanctam Ecclesiam, ut surgat, et laudet in
nocte. Surgit enim, cum pro salute proximorum, quos periclitari videt,
de quiete contemplationis ad opus praedicationis se erigit. In nocte
laudat, quando peccatores ad poenitentiam provocans divina eis magnalia
manifestat. Sed multi sunt peccatores, qui verbum veritatis audire etiam
contemnunt, et eo magis aurem cordis ad laudem Creatoris non inclinant,
quo in suis peccatis considerandis minus evigilant. De quibus in psalmo
legitur: In salicibus in medio ejus suspendimus organa nostra (Psal.
CXXXVI). Et in Evangelio: Nolite margaritas vestras ante porcos
projicere (Matth. VII). Et ideo cum dixisset: Lauda in nocte, recte
secutus, adjunxit, in principio vigiliarum. Ac si diceret: Illi
peccatores laudem Dei audire possunt, qui in suis peccatis considerandis
vigilare coeperunt. Sequitur:
Effunde sicut aquam cor tuum. Quid per cor, nisi profunda intelligentia?
et quid per aquam, nisi doctrina facilis figuratur? Cor ergo sicut aquam
effundit, qui hoc, quod intus solidum gustat, infirmis auditoribus
facili foris eruditione insinuat. Quemadmodum Psalmista dicit: Dies diei
eructat verbum, et nox nocti indicat scientiam (Psal. XVIII). Qui autem
pro amore Dei infirmis auditoribus sponte condescendit, is procul dubio
coram Domino cor suum sicut aquam effundit. Sequitur:
Leva ad eum manus tuas pro anima parvulorum tuorum. Per elevationem
manuum affectum cordis, per parvulos, infirmos fide, et necdum sensum
maturum habentes, accipere possumus. Sancta ergo Ecclesia pro anima
parvulorum suorum manus ad Deum elevat, quia pro salute eorum, qui adhuc
pusilli fide sunt, non solum se in verbo praedicationis exercet, sed
etiam humili devotione divinam jugiter misericordiam interpellat. Vel
per manus, opera accipere possumus, quia ille nimirum pro anima
parvulorum manus ad Deum elevat, quia ad provocandos animos carnalium
spiritualibus studiis insistens, etiam licita quaedam humanae
conversationis negotia devitat. Sicut Paulus, qui ut occasionem
accipiendi pseudoapostolis tolleret, stipendia praedicationis, quae
secundum consuetudinem, imo secundum divinam institutionem accipere
licuit, propriis manibus victum quaerens omnino accipere recusavit. De
quibus parvulis adhuc subditur:
Qui defecerunt fame in capite omnium compitorum. Quid per compita, nisi
humanas actiones? et quid per caput compitorum, nisi concupiscentiam
carnis, quae causa est et origo omnium humanarum actionum, intelligere
debemus? Parvuli ergo in capite compitorum fame deficiunt, quia carnales
quique quanto magis terrenis desideriis inhiant tanto magis a pastu
spiritualis alimoniae jejunant.
|
|
