|
Consurge, lauda. MORAL. Nova quaedam vita hic mihi oriri videtur.
Consurge, lauda. Quam pulcher ordo, primum transacta mala fletibus
tergere, postea ad bona agenda consurgere, deinde laudare? Non est enim
laus speciosa in ore peccatoris (Eccli. XV); neque potest veraciter bona
agere, qui prius non studuerit efficaciter mala praeterita emendare.
Lauda, inquit, in nocte in principio vigiliarum. Peccator sub flagello
positus gratum Deo sacrificium immolat, si et de sua tribulatione Deum
laudat. Unde recte cum dixisset propheta, lauda in nocte, hoc est in
tribulatione, statim adjunxit: In principio vigiliarum. Primum etenim
peccator evigilat, quando mala sua agnoscere incipit. Secundo evigilat,
quando mala sua agnita poenitendo corrigit. Tertio evigilat, quando ad
bona agenda se convertit. Quarto evigilat, quando bona opera sua
custodit. Istas quatuor vigilias in nocte praesentis vitae custodire
debemus, ne videlicet nos vel in consideratione peccatorum nostrorum
ignorantia fallat, vel in correctione negligentia, sive contemptus
praepediat. Ne vel ad bona agenda desidia torpentes reddat, vel ad bona
conservanda praesumptio minus cautos efficiat. Ille ergo in nocte in
principio vigiliarum Deum laudat, qui mala, quae patitur, ex
consideratione iniquitatis suae, justo Dei judicio se sustinere fatetur.
Sequitur: Effunde sicut aquam cor tuum ante conspectum Domini. Caeteri
liquores, cum effunduntur, vel quadam pinguedine superlinita, vel sapore
infecta vasa relinquunt; sola aqua sic effunditur, ut munditia vasis
nullis ejus reliquiis maculetur. Qui ergo peccata sua confitentes,
aliqua vel negligentiae vel erubescentiae causa effundere timent, quasi
in vase cordis spissi liquoris reliquias retinent. Qui vero cuncta
quidem peccata sua per confessionem ejiciunt, sed adhuc tamen peccandi
affectum non derelinquunt: ab his quidem quamvis noxius liquor prorsus
ejectus sit, vasa tamen sapore infecta permanserunt. Quisquis autem per
puram confessionem, et contritionem cordis sui secreta revelans, nihil
aut per affectum retinet, aut per silentium tegit: ille quasi aquas cor
suum ante conspectum Domini effundit. Possumus adhuc in effusione aquae
aliquid aedificationis attendere, quia sicut aqua effusa sordes abluit,
sic confessio peccata ejiciens, conscientiam mundam reddit. Et bene ante
conspectum Domini cor sicut aqua effundi dicitur, quia nisi quis cum
opere pravo, etiam affectum peccandi a corde suo excludat, teste
conscientia plene coram Deo non excusatur. Sequitur: Leva ad eum manus
tuas. Per manus operatio significatur. Manus ergo suas poenitens ad Deum
elevat, quando per exhibitionem bonorum operum coram Deo praeteritas
offensas excusat. De quo adhuc subditur: Pro anima parvulorum tuorum,
qui defecerunt fame in capite omnium compitorum. Per parvulos, non
incongrue infirmos animae cogitatus accipimus, per caput omnium
compitorum, concupiscentiam carnis: quae omnium terrenorum desideriorum
et actionum, quasi multarum viarum caput est et origo. In capite ergo
compitorum parvuli nostri fame deficiunt; quia tenerae cogitationes
nostrae dum desideriis carnalibus inhaerent, spiritualis alimoniae
pastum perdunt. Sed nos pro anima parvulorum nostrorum manus ad Deum
elevamus, cum per studium bonorum operum ad nutriendos animae cogitatus
spiritualis desiderii gratiam in nobis renovari exposcimus. Qui
videlicet parvuli nostri in capite compitorum fame deficiunt, quia
tenerae cogitationes animi, quas intrinsecus bona desideria non pascunt,
mox per carnis concupiscentiam (quae omnium malorum desideriorum caput
est) emollitae, omne virtutis robur amittunt. Vel ipsa concupiscentia
fames est, in qua fame deficiunt quia semper esuriunt, et expleri non
possunt.
|
|
