|
Non est qui consoletur eam ex omnibus charis ejus. Vel quia in
tribulatione positam contemnunt, vel quia in tanto malo subvenire non
possunt. Charos autem populi illius vocat prophetas et principes, qui
consolari eos consueverant: prophetae a Deo promittendo auxilium; et
principes, contra inimicos purgando et patriam defendendo. Nunc autem
plebem in tribulatione positam minime consolabantur, quia et illi Deum
iratum praedicabant, et isti inimicis regionem vastantibus, et populum
captivantibus resistere non poterant. Vel aliter legi potest: plorans
ploravit in nocte, hoc est in secreto, in abscondito: quod amatum
[amicum] est flentibus, qui consolari nolunt, sed pascuntur doloribus
suis. Vel ideo plebs in captivitate posita in abscondito plorat, quia
tristitiam suam manifestare non audet, propter crudeles dominos, quibus
subjecta est, ne erga se majorem eorum excitaret iracundiam, si de sua
servitute tristis appareret. Sed tantus dolor abscondi non potest, quia
lacrymae ejus in maxillis ejus, hoc est in aperto, in manifesto, quia ex
assiduitate flendi facies intumuit. Et in tantis malis istis, quam
consolationem exspectare poterant, quibus etiam charissimi consolationem
non ferunt!
|
|
