|
Vocasti quasi ad diem solemnem, qui terrerent me de circuitu. Vita
humana quasi circuitus quidam est, quae post excursum actionum
temporalium, illuc tandem redit per mortem, unde prodiit per
nativitatem. Sed in hoc circuitu fidelis anima diem solemnem celebrat;
quia, dum per internum gaudium in amore aeternorum figitur, ab omni
foris illicita occupatione feriatur. Cum vero animus anteacta mala ad
memoriam revocat, et ex eorum consideratione amplius per compunctionem
accenditur, quasi de circuitu celebraturi ad solemnitatem invitantur.
Sicut per Psalmistam dicitur: Reliquiae cogitationum diem festum agent
tibi (Psal. LXXV). Sed quia peccatoris mentem ante compunctionis ardorem
praeteritorum malorum recordatio quodam sui reatus terrore concutit,
recte istos de circuitu, et ad solemnitatem pariter, et ad terrorem
vocatos dicit. Sciendum tamen est quod aliter ille terretur qui nihil
boni egisse se meminit, atque aliter ille qui bonis actibus suis
quaedam, pro quibus timeat, mala admista cognoscit. Quando igitur homo
circumspicit actiones suas, et in eis quaedam invenit ubi confidat,
quaedam vero pro quibus timeat: terretur quidem, sed non de circuitu,
quia in altare peccatrix conscientia ex memoria sui reatus stringitur;
ex altera parte in fiducia boni operis dilatatur. Sed dum peccatoris
animum ex omni parte facta sua accusant, tunc quasi in circuitu
terretur; quia hinc inde omnia formidanda conspiciens, per solam
angustiam intra semetipsum coarctatur. Hoc etiam convenienter in persona
peccatricis animae dicitur quando de corpore exiens undique malorum
suorum memoria occurrente turbatur. Unde et recte dictum est: Vocasti.
Homo namque quandiu in hac vita est, debet ante acta mala assidue ad
memoriam revocare, ut se ipse spontaneo terreat ad poenitentiam, sicut
Psalmista de se testatur dicens: Peccatum meum coram [contra] me est
semper (Psal. L). Et in alio loco idem ait: Cogitabo pro peccato meo
(Psal. XXXVII). Quisquis autem hic malorum suorum recordari noluit,
illic ea Deus in testimonium damnationis ante oculos mentis ejus
vocabit, quatenus ex memoria eorum ibi terreatur ad poenam, qui hic
salubriter noluit terreri ad poenitentiam. Sicut divina vox per eumdem
Psalmistam loquitur, dicens: Arguam te, et statuam contra faciem tuam
(Psal. XLIX). Cujus vocationis modus adhuc demonstratur cum dicitur:
Quasi ad diem solemnem. Dies enim solemnis, est dies quietis; dies
vocationis quando operari non licet, sed iis quisque tunc cum gaudio
frui incipit, quae prius cum labore sibi praeparavit. Quid ergo est dies
mortis, nisi dies solemnis, in qua jam amplius non restat facultas
operandi; sed quisque operum suorum mercede et praemio incipit
praeteritorum laborum perfrui? Sequitur:
|
|
