| #### CAPUT 3 |

| #### #### Tali vento, tam valido tamque contrario, tempestas exorta, nimirum sicut in omni terra, ut jam dictum est, ita et in Galliis contra Christianos detonabat, et sanctae Ecclesiae navicula, quasis in medio mari jactatis fluctibus, auxilia divinitatis destituta esse videbatur: quemadmodum Julianus jam dictus, hujus apostatae Juliani avunculus atque praefectus, insultans et impudenter contra sacrum altare mingens, dixisse fertur quia religio Christiana esset divina sollicitudine desolata. Sed revera invisibiliter ambulans super aquas aderat Dominus Jesus, et Petrus more suo ipse quoque ut veniret ad Jesum, super aquas gradiebatur, dum fides sanctae Ecclesiae victoriis martyrum coronaretur, inter quas iste cum Germanis jam dictis victor claruit sanctus Eliphius. Profecto, nisi Dominus Jesus breviasset dies tyranni hujus, optaret implere quod comminatus fuerat, quia neque capita sua Galilaeos habere permitteret (sic enim ob derisionem Salvatoris nostri cultores denominare solebat), sed jam tunc propter electos Dominus breviavit dies, et sicut dixit beatus Athanasius, dum ab illo cogeretur ad fugam, videns circa se populum Christianorum lacrymantem: Habete, filii, fiduciam, nubes est, et cito pertransibit, ita factum est ####  |