| ### CAP. II. ###  |

| #### VERS. 1, 2, 3. |

| #### #### ####
| #### “Factum est autem cum quadam die,” |
#### #### usque ####
| #### “Tu autem commovisti me.” |
#### #### Haec superius disserta sunt, et hic non mutantur. Non tamen ut prius, ita nunc accipiendum est, quod ait, ####
| #### “unde venis.” |
#### #### Nam quia victus est, nunc infirmitas ejus superbiae increpatur, ac si aperte dicatur: Ecce ab uno in infirma carne posito homine vinceris, qui te contra me auctorem omnium erigere conaris? ####
| #### “Tu autem,” |
#### #### inquit, ####
| #### “commovisti me adversus eum,” |
#### #### subaudi detrahendo illi. ####
| #### “Commovisti” |
#### #### nostro more dicit qui nonnisi commoti percutimus. ####
| #### “Ut affligerem eum,” |
#### #### subaudi tibi permittens, ####
| #### “frustra,” |
#### #### id est, pro nulla recidenda culpa, videlicet, 432 ut in dicto Domini veritas, in facto autem rectitudo teneatur, non frustra percutitur, quia augetur meritum: et tamen frustra percutitur, quia nullum punitur admissum. ####  |