| #### CAPUT 22 |

| #### ####
| #### “Dixit autem Thomas qui dicitur Didymus, ad condiscipulos: Eamus et nos, et moriamur cum eo.” |
#### #### Grandis profecto timor discipulis erat, nedum in unum magistrum consurgeret, cuncta pariter Judaicae furoris tempestas involveret, sed postponentes, inquit Thomas, vitam nostram voluntati vel imperio Domini et magistri nostri, ####
| #### “eamus et nos,” |
#### #### et si sic fieri necesse est, ####
| #### “moriamur cum illo.” |
#### #### Ergo merito quidem collaudat eos, multa secum pericula perpessos, dicens eis secundum Lucam, instante hora passionis: ####
| #### “Vos autem estis qui permansistis mecum in tentationibus meis (Luc. XXII),” |
#### #### verumtamen aliter sentiebat possibilitatis eorum cognitor, cum paulo ante dixerat: ####
| #### “Si quis ambulaverit in die, non offendit, quia lucem mundi hujus videt; si autem ambulaverit in nocte offendit, quia lux non est in eo.” |
#### #### Nam quandiu quidem cum illis esset, hic verus dies, scandalum passuri non erant, et videbantur sibi posse mori cum illo; sed in illa tristitiae nocte, id est, in passionis ejus adversitate, offensuri erant ita ut mallent fugere omnes, eo relicto, quam mori cum illo. ####  |