| ### LIBER SEPTIMUS. ###  |

| #### CAPUT 1 |

| #### #### Factum est, o dilectissima dilecti, factum est, ut dixisti: ####
| #### “Veni, dilecte mi; egrediamur in agrum, commoremur in villis.” |
#### #### Felix dies felicia nobis tempora hujus egressus vestri ad nos ab illis qui repulerunt vos, dicentibus amicis, et vestri consilii consciis ad illos. ####
| #### “Vobis quidem oportebat primum loqui verbum Dei, sed, quoniam repellitis illud, et indignos vos judicastis aeternae vitae, ecce convertimur ad gentes (Act. XIII).” |
#### #### Nunquid vero non solum illud audierant dictum propheticum quod subjunxerunt, dicentes: ####
| #### “Sic enim praecepit nobis Dominus: Posui te in lucem gentibus ut sis salus mea usque ad extremum terrae? (Isa. XLIX.)” |
#### #### Imo et caetera quam multa hujus gratiae oracula, et istud secretissimum audierant et intellexerant quod tu hic, o gratia plena, dixisti: ####
| #### “Veni, dilecte mi, egrediamur in agrum, commoremur in villis.” |
#### #### O quantum gaudium, quanta exsultatio illius sterilis et desertae, quae non habebat virum, quando certum de scripturis propheticis egressus vestri ad ipsam et suae salutis audivit testimonium! ####
| #### “Audientes autem gentes, ait illa Scriptura, gavisae sunt, et glorificaverunt Verbum Domini, et crediderunt quotquot erant praeordinati ad vitam aeternam (Act. XIII).” |
#### #### Secundum illud gaudium praesenti loco loquitur ipsa exsultans et laetabunda et laudans. ####  |