| ### LIBER SECUNDUS ###  |

| #### INCIPIUNT CAPITULA LIBRI SECUNDI. |

| #### #### I. Quod monachi non debent sibi tantum ascribere quod constat multos possidere. #### II. Quod si se fatentur dignitatem apostolorum apprehendisse, probantur minime imitatores eorum fuisse. #### III. Quomodo illi justificantur qui a seipsis accusantur. #### IV. Quod, sicut humilitas sit qua in ipsum itur Deum, sic superbia qua in ipsum diabolum. #### V. Quod omnis homo imperfectus probetur, si districte judicetur. #### VI. Quod si abstinere per se bonum vel malum concedatur, inconveniens sequatur. #### VII. Quomodo constat probatum jejunium nec bonum esse nec malum, sed medium. #### VIII. Oppositio quare nobis imitandum proponatur, si per se nec bonum nec malum probatur. #### IX. Quod non dicta et opera, sed animus proponatur imitandus. #### X. Quod regnum coelorum magis detur ob boni animi studia quam ob ipsa jejunia. #### XI. Quod nunquam monachi fuere qui potuerunt retrocedere. #### XII. Quod regulares canonici concludantur nunquam cum Domino judicare debere, qui se volunt super monachos extollere #### XIII. Quod, si dicunt habitum apostolorum se habere, omnes debent se et albo colobio induere, et adeo fieri pannosi ut ad videndum sint ignominiosi. #### XIV. Quod quicunque volunt de habitu praesumere, non possunt hanc calumniam evadere. #### XV. Quod qui nolunt esse juniores et humiliores, convincuntur non habere vitam sanctam et sanctos mores #### XVI. Quod non faciat apostolum miraculis coruscare, baptizare, praedicare, sed virtutes habere et seipsum humiliare. #### XVII. Quod multiplex inconvenientia sequatur, si in his tribus apostolica vita accipiatur. ####  |