| #### CAPUT 4 |

| #### ####
| #### “Angelus autem Domini secundum tempus descendebat in piscinam, et movebatur aqua. Et quicunque primus descendebat in piscinam, sanus fiebat a quacunque detinebatur infirmitate.” |
#### #### Ideo tunc evidenter praesentes sanctae civitati, et templo praesides aderant virtutes, antequam [add. ob] admissum in Salvatorem crudele necis sacrilegium, recessisset ab eis omne coeli praesidium, quo facto, ut Josephus quoque testatur, auditae sunt eaedem virtutes conclamantes: ####
| #### “Transeamus ex his sedibus (L. VII, cap. 12, De bell. Jud.).” |
#### #### Notandum vero, quod non esu hostiarum quae illius piscinae aqua lavabantur, sed ex eadem qua et hostiae lavabantur, aqua sanabatur unus, quicunque post motionem ejus primo descendisset infirmus. In his, inquam, ut praedictum est, tantum continetur mysterium tantumque praefiguratum est sacramentum, quanto opus habebant, quae coelesti templo inferendae erant hostiae vivae, scilicet animae et corpora sanctorum, quanto opus habemus omnes nos homines, qui universi ex primo parente nostro verum languorem, veram et omnimodam tam corporis, quam animae contraximus infirmitatem. ####
| #### “Scimus enim et credimus;” |
#### #### credimus, inquam, ####
| #### “propter quod loquimur (Joan. III),” |
#### #### quia Dominus noster Jesus Christus, qui vocatur juxta prophetam magni consilii Angelus (Isa. IX), de coelo venit, id est, non de deorsum, ut caeteri homines, sed de sursum, non de terra, ut primus homo terrenus, sed de coelo venit homo coelestis (I Cor. IV); quia non de matre, juxta quosdam abortivos haereticos initium habuit, sed a Deo venit, a Patre exivit, apud quem erat antequam formaretur terra et orbis (Psal. LXXXIX). Venit, inquam, in populum Judaeorum, de illo carnem assumens et eodem de sensu suo, dum praedicat et annuntiat salutem et pacem, mota est gens inquieta, et gravissimae veritatis ejus impatiens, et versa in seditionem, tradidit morti vitae aeternae largitorem (Rom. VI). Qua ille morte sua, vitae mundo condidit sacramentum, ut in morte ejus baptizaretur genus humanum, id est, omnes qui diversis retro temporibus collecti, quinque libris Mosaicae legis testificatam hactenus exspectaverunt gratiam Dei (Gen. XLIX; Deut. XXXIII). Hujus plane mysterii figuram praeferebat illa magna et divina res. Unde et hic evangelista Joannes, supernae charitatis diligens inspector, recte illam non praetereundam arbitratus est. Piscina quippe illa sacra, in qua, ut praedictum est, hostiae lavabantur, universas populi Judaeorum caeremonias, universum veterum sacrificiorum ritum significat. Quae cum umbrae essent futurorum (Coloss. II), ita, antequam Christus descenderet et in semetipso legem impleret, neminem justificare vel ad perfectum adducere poterant (Hebr. 7), sicut piscina illa ante descensum angeli neminem sanare poterat. Quae, sicut quinque porticibus cingebatur, in quibus jacebat multitudo languentium, motum aquae exspectantium; ita lex Moysi, cujus quinque libri sunt, peccatores interim cohibebat, sacrificiis illis obumbraticis emundari non valentes, donec veniens Christus ea, quae sacrificiis eisdem praefigurabantur, in veritate perficeret. Vel certe, quia non solum illos, qui sub lege Moysi fuerunt, sed et cunctos, qui ante legem et ab initio mundi electi per fidem Deo complacuerunt, Christus Dei Filius salvare venit, et omnibus erat necessaria passio Christi, bene ####
| #### “quinque porticus” |
#### #### erant, et in omnibus languentes jacebant, exspectantes ####
| #### “aquae motum;” |
#### #### quia videlicet ante adventum Christi, a quo sexta mundi aetas incipit, quinque aetates fuerunt; quarum in nulla defuisse credendum est fideles et justos viros, qui circa eamdem spem repositi, salutarem nostri Redemptoris exspectabant adventum. Quorum omnium unam eamdemque fidem recte significabat ille unus (Ephes. IV), qui prior descendebat in piscinam, et sanabatur. Nam unus Dominus, una fides, unus in omnibus electus est Spiritus, et idcirco electorum omnium, sive mortuorum, sive vivorum, sive ante, sive post passionem Christi vocatorum, una Ecclesia et unum corpus est (I Cor. X). Igitur in hoc loco tam pulchra, tam splendida suae passionis figura illustrato, Dominus quid fecerit audiamus. Sequitur: ####  |