| #### Psalmus 74. |

| #### Psalmus LXXIV, ad idem maxime proficit negotium, scilicet ad constituendum fortissimum spei solatium. ####
| #### “Confitebimur, inquit, tibi, Deus, confitebimur et invocabimus nomen tuum,” |
#### #### etc. Animi quippe bona spe confortati, est dicere iniquis: ####
| #### “Nolite inique agere, et delinquentibus: Nolite exaltare cornu. Nolite extollere in altum vestrum cornu; nolite loqui adversus Deum iniquitatem. Quia neque ab oriente, neque ab occidente, neque a desertis montibus,” |
#### #### subauditur, patet locus effugii; ####
| #### “quoniam Deus judex est,” |
#### #### quem effugere nemo potest. Sane capitis nostri Christi principaliter voces istae sunt; nec enim alius praeter ipsum dicere potest: ####
| #### “Cum accepero tempus, ego justitias judicabo, et ego confirmavi columnas ejus, et omnia cornua peccatorum confringam.” |
#### #### Unde bene habet in titulo: ####
| #### “In finem, ne corrumpas, psalmus Asaph cantici,” |
#### #### et est sensus: O Asaph, id est infidelis congregatio Judaeorum, ####
| #### “ne corrumpas” |
#### #### aliquid in hoc psalmo, male illud exponendo, vel alicui praeter Christum attribuendo. Verumtamen cum dicit pluraliter, ####
| #### “confitebimur, invocabimus, narrabimus,” |
#### #### cum suis membris caput communiter loqui se confitetur. |