| #### VERS. 7, 8. |

| #### #### Dulce lumen, et delectabile est oculis videre solem. Si annis multis vixerit homo, et in his omnibus laetatus fuerit, meminisse debet tenebrosi temporis, et dierum multorum: qui cum venerint, vanitatis arguentur praeterita. Quae sit hominis sors, ex verbis Ecclesiastis palam est. Semper vivit in nobis lucis amor dum vivimus et valemus, qui mente exit novissimus. Quid ita nos delectat, quam clarum videre solem? Sed haec dulcedo ne sit tibi noxia vitae tuae, et ne laeteris plus quam necesse est aspicere solem, animadverte quomodo res examinet Ecclesiastes. Si, ait, annis multis vixerit homo, et in his omnibus laetatus fuerit, meminisse debet tenebrosi temporis, et dierum multorum. Quos non esse breves, imo longos et perennes, ostendit mors aeterna vel vita perpetua. Tua dulcedo vitae tuae fiet tibi amara, cum pro luce vitae brevis tenebras patieris, et omnia pro vanis et caducis reputabis. Istas res et causas cum suggerit Ecclesiastes, monet nos ut verae lucis dulcedine perfruamur, quoniam dulcedo praesentis lucis, dulcedo vitae istius, non est aeterna. Sed hortatur, ut verum solem mundo corde videamus. Beati enim mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt (Matth. V). Non semper bonum est praesentem videre solem, qui plerumque reverberata luce gravare solet aspicientes. Sol nimio splendore suo nos aliquando perurit. Vera lux Deus est, et tenebrae in eo non sunt ullae (I Joan. I). Sicut Deus est tanquam lux, neque lux est quod Deus ipse, ita Deus est quasi sol, neque sol est quod ipse Deus. Cum ideo appelletur sol quia solus lucet in mundo, obtusis omnibus stellis ejus lumine, propterea verus sol Deus est, quia solus ubique lucet, procedens ab ore Patris sicut calor ex sole. Istum solem non vidit quarta dies splendescere, sed ante illuxit quam saecula tempus haberet, a seipso enim super omnia saecula lucet. ####  |