| #### CAP. XI. |

| #### #### D. Equidem rationis veritatem. #### M. Ab ipsa, an a quolibet alio? #### D. Dummodo discerem, id fateor, a quolibet alio vellem. #### M. Ergo a pecude constat te velle veritatem discere. #### D. Quis hoc vel sanus dixerit? #### M. Idem ille tu ipse probaris. #### D. Ergone iratus videris? #### M. Tu enim confessus es te a quolibet alio quam ab ipsa ratione veritatem velle discere; quodlibet autem aliud quam ipsa rationis veritas est pecus. Quare, si a quolibet alio veritatem vis discere, debes ergo veritatem a pecude discere. #### D. Licet confusus, fateor, me tamen rationis veritatem debere nonnisi ab ipsa veritate discere. #### M. Constat igitur veritatem de seipsa nos omnes docere. #### D. Manifestum est te hoc rationabiliter probare; me autem constat de ejus inventione jam desperare. #### M. Deus te ab ista defendat calumnia. #### D. Quid enim? si veritatem constat omnes de se ipsa docere, sequitur et nos ipsam de omni veritate solam interrogare debere. Quonam modo ergo id praesumam facere, vel quis debet hoc de se praesumere? ####  |