| #### Psalmus 11. |

| #### Psalmo undecimo Ecclesia, quae Christi adventum exspectabat, illud orabat quod nunc praesens Ecclesia completum sciens adhuc tamen orat, ut salutis opus quod universaliter fecit in singulis perficiat. Ait enim: ####
| #### “Salvum me fac, Domine, quoniam defecit sanctus,” |
#### #### scilicet Adam innocens et mundus a te creatus, in cujus defectu totum corruit humanum genus. Hoc dicto omnes in Adam peccasse et ex illo peccatum originale traxisse confitemur. Sequitur de multitudine peccatorum actualium: ####
| #### “Quoniam diminutae sum veritates a filiis hominum, vana locuti sunt unusquisque ad proximum suum,” |
#### #### etc. Hic sensum apostolicum subintelligimus. ####
| #### “Sicut, inquit, per unius delictum in omnes homines in condemnationem, sic et per unius justitiam in omnes homines in justificationem vitae (Rom. V).” |
#### #### De quo videlicet uno subinde psalmus iste loquitur: ####
| #### “Propter miseriam inopum et gemitum pauperum, nunc exsurgam, dicit Dominus, ponam in salutari, fiducialiter agam in eo.” |
#### #### Et quia per ipsum justificamur, et in vitam regeneramur. ####
| #### “Tu, inquit, Domine, servabis nos, et custodies nos a generatione hac,” |
#### #### generatione mala, generatione Adae vetusta. |