| #### CAPUT 11 |

| #### ####
| #### “Cum sero autem factum esset, descenderunt discipuli ejus ad mare. Et cum ascendissent navim, venerunt trans mare Capharnaum.” |
#### #### Alius evangelista refert manifestius, hoc factum esse jubente Jesu. ####
| #### “Jussit, inquit, Jesus discipulos suos ascendere in naviculam, et praecedere eum trans fretum, donec dimitteret turbas. Et dimissa turba ascendit in montem solus orare (Matth. XIV).” |
#### #### Ascendentibus navim discipulis, et tempestatem passuris (Psal. LXVIII), ipse Christus, quem trans ipsum mare fuerant secuti, simul non ascendit, sed in montem remanet, quia videlicet postquam semel fluctus nostrae mortalitatis transiit, et aquae mortis semel intraverunt usque ad animam ejus, jam ad ipsas passionis aquas non revertitur: ####
| #### “Resurgens quippe ex mortuis, jam non moritur, mors illi ultra non dominabitur (Rom. IX).” |
#### #### At vero nos, qui illum transeuntem aquas secuti sumus, baptizati videlicet in morte ipsius, consepulti cum illo per baptismum in morte (I Cor. X); nos, inquam, aquas adhuc multas transire et mare longum arare debemus, id est, tempestates tribulationum aut certe vitiorum pati, quas et constanter ferre et superare jubemur, ad omnes tentationes praeparati. Bene ergo, ut Matthaeus evangelista testatur (XIV), hoc ipsum jussit Dominus Jesus significans, quod et illi discipuli ejus, et quicunque vellent illum pie vivendo imitari, se recepto in montem coeli, laboraturi forent in fluctibus saeculi, probandi ad aquas contradictionis, et exaudiendi in abscondito tempestatis, ad quos videlicet fluctus non esset ipse reversurus cum eis, nisi per praesentem omnipotentiam auxilii sui. Quia vero et hoc idem evangelista non solus dixit, quia orare in montem ascendit, praetereundum non est, quia nec tunc, cum adhuc mortalis esset oravit, nec modo cum immortaliter regnat a dextris Dei, interpellat pro nobis (Rom. VIII) absque maxima distantia omnimodae orationis qua homo orare Deum debet (I Tim. II), aut unquam debuit. Quam videlicet orandi distantiam Lucas quodam loco exprimens: ####
| #### “Et erat, inquit, pernoctans in oratione Dei (Luc. VI),” |
#### #### videlicet cum esset Filius, Deum Patrem reverenter orabat, Deus ipse reverendus et pro sua reverentia exaudiendus, cujus vita et mors sacrificium pro nobis et jugis oratio exstitit (Hebr. II). Immortalitas autem ejusdem nunc idoneum nostrae fiduciae patrocinium est, in qua non jam, ut oret, prosternitur, sed sedens ad dexteram majestatis in excelsis (Hebr. I), in eo pro nobis recte interpellare dicitur (Rom. VIII), quod in semetipso nostram Deo Patri substantiam semper praesentat fidelis perorator, justusque ac potens advocatus (I Joan. II). ####
| #### “Cum, inquit, ascendissent navim, venerunt trans mare Capharnaum.” |
#### #### Hoc secundum regulam quam Tichonius recapitulationem appellat, intelligendum est. Prius enim anticipatur quod trans mare Capharnaum venerint, deinde narratur qualiter venerint. Sic illud in Genesi per anticipationem dicitur: ####
| #### “Et creavit Deus hominem ad imaginem suam, ad imaginem Dei creavit illum, masculum et feminam creavit eos (Gen. I).” |
#### #### Posterius namque narratur qualiter primo hominem de limo terrae formaverit, ac deinde unam de costis ejus in mulierem aedificaverit. Item cum dixisset Scriptura (de gene rationibus filiorum Noe loquens): ####
| #### “Ab his divisae sunt insulae gentium in regionibus suis, unusquisque secundum linguas et familias in nationibus suis (Gen. X),” |
#### #### inferius narrat qualiter divisae sunt, dicendo: ####
| #### “Erat autem terra labii unius, et sermonum eorumdem. Cumque proficisceretur de oriente (Gen. XI),” |
#### #### etc. Sic, inquam, et hoc loco rei gestae anticipatur, moxque ipsa res gesta hoc modo narratur. ####  |