| #### CAPUT XXXII. Cur horas sub silentio cantamus. |

| #### #### Quod non solum campanarum clangor silescit, sed regularium quoque concentum horarum noster omnino chorus abscondit, illud significat quod apostoli Christi non solum praedicare cessaverunt, ut soliti fuerant circuire ####
| #### “per castella evangelizantes et curantes ubique (Luc. IX),” |
#### #### sed et nocte hac, postquam hymno dicto exierunt cum illo in montem Olivarum, diffugientes et oppressi tristitia, cuncti a laude communi conticuerunt. Idcirco autem a completorio profundum hoc incipitur silentium, quia circa hanc horam, cum dixisset discipulis: ####
| #### “Ecce appropinquavit, qui me tradet (Matth. XXVI),” |
#### #### ipsi graves esse coeperunt et prae tristitia dormitabant, tandemque ubi turba, et qui vocabatur Judas, venit, cum tenerent eum, ####
| #### “relicto eo, omnes fugerunt (ibid.).” |
#### #### Nec quisquam ex illis ad eum proprius jam accessit, nisi discipulus ille, qui, ut Joannes ait, ####
| #### “notus erat pontifici, quique dixit ostiariae et introduxit Petrum (Joan. XVIII),” |
#### #### quem Hieronymus ipsum fuisse Joannem asserit. ####  |