| #### CAPUT XXI. Quod falso tribuatur Augustino, velle Deum fieri malum, nisi addas sinendo, ut tum demum perfecta sit enuntiatio, si dicatur velle Deum sinendo malum fieri. |

| #### #### Non ergo, inquit, fit aliquid, nisi omnipotens Deus fieri velit, vel sinendo ut fiat, vel ipse faciendo. Recte hoc dictum tunc demum intelligitur, si perfectum prius sit, quia cum dixisset, non ergo fit aliquid, nisi omnipotens Deus fieri velit, statim addidit, vel sinendo, ut fiat, vel ipse faciendo. Nam absolute dixisse, non ergo fit aliquid, nisi omnipotens Deus fieri velit, non erat verum, praesertim in omni statu vitae praesentis, ubi a nemine viventium perfecte adimpletur voluntas Dei. Pax illa futuri est saeculi, ubi nihil repugnabit voluntati Dei. Nam exempli gratia, voluntas Dei est esse hominem sine peccato, et ad hoc, sicut Apostolus ait: Christus dilexit Ecclesiam, et seipsum tradidit pro ea, mundans eam lavacro aquae in verbo, ut exhiberet sibi gloriosam Ecclesiam, non habentem maculam neque rugam, aut aliquid ejusmodi (Ephes. V). Unde idem Pater, libro Retractationum primo contra Pelagianos: Hic est, inquit, lavacrum aquae in verbo quo mundatur Ecclesia. Sed cum tota dicat quandiu hic est, ####
| #### “dimitte nobis debita nostra (Matth. VI),” |
#### #### non utique hic est sine macula et ruga, aut aliquid ejusmodi. Ex eo tamen quod hic accipit, ad illam gloriam, quae hic non est, perfectionemque perducitur. Non ergo satis erat dixisse, non fit aliquid nisi omnipotens Deus fieri velit, si non addidisset, vel sinendo ut fiat, vel ipse faciendo. Hic magna vis est in eo quod ait, sinendo ut fiat, ut scilicet cum de malis agitur, quae utique Deus odit, non liceat conjungere verbum vult, cum hoc infinitivo quod est fieri, praesertim cum interposito verbo alio quod est sinit, confestim dicat: Nec dubitandum est Deum facere bene, etiam sinendo fieri, quaecunque fiunt male. Et continuo: Non enim haec nisi justo judicio sunt. Multum, o vos, quorum sanis auribus ista depromimus haec duo verba modica vult et sinit, in causa ista differre perpenditis. Nam in altero cum dicitur, vult fieri, temere nimis et irreverenter derogatur bonitati Dei adeo damnabiliter, ut sicut supra memoravimus, dicat idem beatus Augustinus: Quia talem iniquitatem operantium, id est tali voce sua mala defendentium, non potest fieri ut misereatur Deus. Nam quod idem ait in libro Soliloquiorum primo: Deus, qui malum nunquam facit, et facit esse ne pessimum fiat, de malo adversitatis sane intelligitur, quod nimirum idcirco facit esse Deus, ut pessimum, id est peccati malum quod nunquam ille fecit, aut fieri voluit, impediatur, unde et illo superiori libello recolo me dixisse plenius. Porro in altero cum dicitur, sinit fieri, et non nolens, sed volens sinit, honor judicii et laus est omnipotentiae Dei, quia videlicet non volens fieri, sed volens sinere sinit, quod perspicuum est scienti vel recogitanti, quia Creator omnipotens creaturae malum facere volenti cunctam facultatem adimere posset, quod facturus est in tempore suo, scilicet in die judicii. Cur autem nunc interim sinere velit ea ratio est, ut dissimulante illo nec statim puniente, peccator aut convertatur, aut fiat inexcusabilis, juxta quod Apostolus ait: Ignoras quoniam benignitas Dei ad poenitentiam te adducit? Tu autem secundum duritiam tuam et cor impoenitens thesaurizas tibi iram in die irae et revelationis justi judicii Dei (Rom. II). Nec vero interea patientia vel exspectatio sive permissio Dei sine fructu est, quia et de malis bona agit, quemadmodum saepe dictus doctor in calce ejusdem sententiae dicit: Nec sineret bonus fieri male, nisi et omnipotens et de malis facere posset bene. Unde miror ex eo loco sumptum, ut dicatur Deus velle malum, cum verius, et reverentius, juxta sensum ejus, dici potuisset vel debuisset quia vult, et de malo facere bonum, sive potest et malo uti in bonum. Ita quippe de isto loco sentiendum est, ut non videatur tantus doctor contrarius sibi, dum in epistola sua ad Honoratum dicit: Omnes consolantur, aedificantur, exhortantur ut rogent Dominum, qui potest omnia, quae timentur avertere, parati ad utrumque, ut si non potest ab eis calix iste transire, fiat voluntas ejus, qui mali aliquid non potest velle. ####  |