| #### CAPUT III. De leone, qui et agnus, quomodo juxta Apocalypsim Joannis, diabolum moriendo vicit atque ligavit primus, et post illum gallus accinctus, et aries jam dictus, id est apostoli Christi, et martyres ejus, quorum primus est Stephanus. |

| #### #### Leo, qui et agnus, praedictae sessorem atque agitatorem bestiae diabolum moriendo invasit atque ligavit secundum quod Joannes in Apocalypsi dicit: Et vidi angelum descendentem de coelo, habentem clavim abyssi, et catenam magnam in manu sua, et apprehendit draconem serpentem antiquum, qui est diabolus et Satanas, et alligavit eum per annos mille, et misit eum in abyssum, et clausit et signavit super illum, ut non seducat amplius gentes, donec consumentur mille anni. Post haec oportet eum solvi brevi tempore (Apoc. XX). Angelum quippe descendentem de coelo, Dominum Jesum Christum accipimus, qui magni consilii Angelus nuncupatur, quique mortalium visitans regionem, fortior alligare voluit fortem, ut vasa ejus quae dudum vasa irae fuerant, vasa misericordiae perficeret, hoc peragens opere quod ante promiserat praedicatione. Nemo, inquit, potest domum fortis intrare, et vasa ejus diripere, nisi prius alligaverit fortem, id est diabolum (Marc. III). Quae enim erat domus, vel quod fortis hujus atrium, nisi mundus, et maxime Romanum imperium, cujus stipatus satellitio, fretusque obsequio, cubabat in cordibus hominum, defensabatur in delubris gentium? Porro clavis abyssi divinorum est profunditas judiciorum. Judicia enim Dei abyssus multa (Psal. XXXVII). Hunc ergo, scilicet diabolum fortis ille angelus catenis alligavit, in eo videlicet, quod potestatem ejus a seducendis hominibus, qui ad vitam praeordinati erant, cohibendo refrenavit. Mille autem anni pro annis omnibus hujus saeculi intelligi possunt, ut perfecto numero ipsa subintelligatur temporis plenitudo. Millenarius quippe numerus denarii numeri quadratum solidum reddit. Decem quippe decies ducta, faciunt centum, quae jam figura quadrata, sed nondum plena est. Ut autem in altitudinem surgat et solida fiat, rursum, centum decies multiplicantur, et mille sunt. Nec aliter illud melius intelligitur quod in psalmo legitur: Memor fuit in saeculum testamenti sui verbi, quod mandavit in mille generationes (Psal. CIV), quam id esse in omnes generationes. Et misit, inquit, illum in abyssum. Utique diabolum misit in abyssum, quo nomine significata est multitudo innumerabilis impiorum, quorum in malignitatem adversum Ecclesiam Dei multum profunda sunt corda, non quia ibi diabolus ante non erat, sed ideo illuc missus dicitur, quia exclusus a credentibus plus coepit impios possidere. Plus namque possidetur a diabolo, qui non solum a Deo alienatus est, verum etiam gratis odit servientes Deo. Clausisse quoque et signasse super eum dicitur, quia clausis, imo destructis idolorum templis, compressit responsa fallaciae ejus, et pleraque, in quibus colebatur, templa in ecclesias convertit, signata et sanctificata cruce atque invocatione nominis sui, quod super nos invocatur. Itaque per hunc principem fortitudinis, capto atque ligato sessore diabolo, continuo super bestiam quam praediximus, quae erat equitatus sive subsellium ejus, irruit exercitus praeliatorum ejus, apostoli ejus, martyres, qui erant gallus supradictus et aries. De quibus dicturi, a quo rectius quam a protomartyre incipiemus? Is autem Stephanus dictus est, mirando vere, atque venerando divinitatis praesagio, cujus in arcano consilio fortitudinis hujus signifer, beata fuerat sorte praedestinatus. Stephanus quippe coronatus interpretatur. Coronandus autem non solus erat, sed primus; nam omnes animae justae, quae illum sequuntur, continue sortiuntur vocabulum, quod divino, ut diximus, praesagio, proprium erat illius. Dicamus igitur: ####  |