| #### CAP. II. |

| #### #### M. Sequitur ergo Petrum et Matthaeum se abscondere sub modio debuisse, nec aliqua miracula fecisse. #### D. Sic videtur; nam ter Petrus Dominum negavit. #### M. Quod criminale esse peccatum nullus unquam sapiens negavit, absque his quae forsitan antea multa in vita perpetravit. #### D. Respexit autem Deus Petrum, et exiens flevit amare (Luc. XXII, 61, 62). #### M. De hoc autem quod Deum negavit coepit amare flere, hoc est de criminali peccato poenitere. Concluditur ergo Petrus vitam poenitentium habere. Vides ergo quod primum conclusi, id inde sequi debere. #### D. Video, nam, si Matthaeus seipsum in publico telonio publicus peccator dicit resedisse, constat te de utroque verum conclusisse. #### M. Imo multa absurdissima possum inde ostendere. #### D. Cum hoc video necesse, ne pigriteris facere. #### M. Aut igitur vitam poenitentium hoc modo dicuntur habere, ut hoc debeamus de omnibus peccatis intelligere, aut ita, ut tantum de criminalibus videantur poenitere. #### D. Quid autem de utroque sequatur, diligenter rogo discutiatur. #### M. Quia si ideo debent latere, nec baptizare, nec praedicare, quia poenitere de omnibus peccatis dicuntur, hoc nulli apostolorum, nulli sanctorum, tandem nulli omnium ecclesiasticorum facere debuisse concluditur; sequiturque nullos sanctorum regna coelorum percepisse, si hoc inobedienter et contra Deum probantur fecisse, et omnem Ecclesiam semper in errore fuisse. ####  |