| #### CAPUT 41 |

| #### ####
| #### “Et cum haec dixisset dicit ei: Sequere me.” |
#### #### Mira cum suavitate verax et mansuetus Dominus praeteritae concertationis meminit, in qua cum dixisset ipse, ####
| #### “quo ego vado non potes me modo sequi, sequeris autem postea.” |
#### #### Respondens Petrus: ####
| #### “Quare, inquit, non possum te modo sequi? Animam meam pro te ponam.” |
#### #### Ad hoc dicente Domino: ####
| #### “In hac nocte, antequam gallus cantet, ter me negabis.” |
#### #### Ait ille, ut supra dictum est, adhuc junior: ####
| #### “Etiam si oportuerit me mori tecum, non te negabo (Joan. XIII).” |
#### #### Hujus, inquam, concertationis Dominus benigne meminit, dicens: ####
| #### “Sequere me.” |
#### #### Ac si diceret: Jam de eo quod dixi tibi, quo ego vado, non potes me modo sequi, tu negando ter veracem me esse comprobasti; superest, ut nihilominus de eo quod adjeci; sequeris autem postea, meus sermo verus appareat. Sequere ergo, id est, imitare me. Deinceps enim paratus eris pro me, et in carcerem et in mortem ire; paratus, inquam, et fortis eris, et, sicut paulo ante tunica succingens et mittens te in mare, fiducialiter ad littus pervenisti; sic in studio praedicationis accinctus spiritu fortitudinis, per medium tribulationis currens in littore quietis, aeterne mecum stabilieris. ####  |