| #### VERS. 12. |

| #### #### ####
| #### “Nunquid post ortum tuum praecepisti diluculo, et ostendisti aurorae locum suum?” |
#### #### subaudi ut ego. Perspicuum est quod divinitatis ortus ante et post non habet. Unde de ortu humanitatis ejus melius hoc accipitur, quae coepit et desiit, et ante et post habere a tempore coepit. ####
| #### “Nunquid” |
#### #### ergo, ait, ####
| #### “post ortum tuum praecepisti diluculo,” |
#### #### subaudi ut ego, qui praecepta dedi novae Ecclesiae post tenebras erroris, quasi diluculo post noctem albescenti, quae in praesenti vita tantum minus habet a futurae vitae claritate, quantum diluculum a meridiani solis fulgore. ####
| #### “Et ostendisti aurorae,” |
#### #### id est eidem Ecclesiae, ####
| #### “locum suum,” |
#### #### subaudi, ad quem de praesenti saeculo transitura est, sicut ego illi dico: ####
| #### “Ubicunque fuerit corpus, illic congregabuntur et aquilae (Matth. XXIV).” |
#### #### Et illud: ####
| #### “Volo ut ubi ego sum, et ipsi sint mecum (Joan. XVII).” |
#### #### Hoc bene post ortum suum se fecisse perhibet, quia videlicet eum humanae nativitatis infirma suscepit, prius a paucis intellectam notitiam venturae claritatis in multitudinis innumerae amore dilatavit. Haec dicta sunt de illuminatione electorum; sequitur de damnatione reproborum. ####  |