| #### VERS. 4. |

| #### #### ####
| #### “Nunquid timens,” |
#### #### subaudi, fortitudinem tuam, ####
| #### “arguet te,” |
#### #### videlicet more regum terrenorum, qui suspectam sibi aliquorum, qui sibi subjecti sunt, potentiam, ne increscat, propositis occasionibus praeveniunt, ut imminuant vel penitus auferant. ####
| #### “Nunquid, inquit, hoc timens te arguit, et veniet tecum in judicium?” |
#### #### Hoc nimis otiosum est, et eorum qui omnino verba sua meteri nesciunt. Sed de otiosis ad contumeliosa protinus prorumpit, dicens: ####  |