| #### CAPUT VI. Quod Joseph deinde primos serpentis insultus per fratres propter somnium exceperit. |

| #### #### Vivente tamen patre Jacob, primos serpentis diaboli assultus Joseph sanctus excepit, et in illo accrescente filio, aspectu decoro, pater pius non nihil passus est, quia patienti paterno corde vulnerato compassus est. In illum adolescentem totos malitiae suae impetus ille invidus intorsit. Verumtamen non est factum quod voluit, ad quod fratres ipsius per invidiam concitatos ut facerent animavit, sed factum est quod Deus voluit sive Dei verbum, quod cum illo et in illo fuit, sicut scriptum est: ####
| #### “Quia eloquium Domini inflammavit eum (Psal. CIV).” |
#### #### Quid enim serpens ille fieri voluit? Nimirum voluit illum occidi, et ex illa voluntate ejusdem diaboli homicidae, ex illius inspiratione vox illa processit, ut videntes eum dicerent fratres sui: ####
| #### “Ecce somniator venit, venite, occidamus eum, et mittamus in cisternam veterem (Gen. XXXVII).” |
#### #### Quid autem Deus voluit? profecto quia vocaturus erat famem super terram, et omne firmamentum panis conterere habebat, voluit mittere ante eos virum hunc, et potius in servum venumdari, quam occidi Joseph, ut humiliarentur quidem in compedibus pedes ejus, et pertransiret ferrum animam ejus (Psal. CIV), non tamen humiliaretur sub peccato anima ejus, neque pertransiret ferrum corpus ejus, haberetque patientiam donec veniret Verbum Dei, donec inflammaret eum eloquium Domini, ut mitteret rex et solveret eum, princeps populorum, et dimitteret eum, constitueretque eum dominum domus suae, et principem omnis possessionis suae. Vicit ergo in illo jam tunc eloquium Domini, quia non est factum quod primum dixerunt, secundum inspirationem serpentis maligni: ####
| #### “Venite, occidamus eum,” |
#### #### sed factum est illud quod sonuit utique eloquium Domini per unum illorum dicentem: ####
| #### “Quid nobis prodest, si occiderimus fratrem nostrum, et celaverimus sanguinem ipsius? melius est ut venundetur, et manu, nostrae non polluantur. Caro enim et frater noste, est (Gen. XXXVII).” |
#### ####  |