| #### VERS. 32. |

| #### ####
| #### “Foris, inquit, non mansit peregrinus, ostium meum viatori patuit.” |
#### #### Ac si dicat: Quia munus ab omnipotente Deo non accipitur, quod corde obligato in malitia profertur, quod contra scriptum est: ####
| #### “Respexit Deus ad Abel et ad munera ejus (Gen. IV),” |
#### #### dicentibus viris tabernaculi mei, ut supra dictum est, ####
| #### “quis det de carnibus ejus ut saturemur,” |
#### #### ex corde dimisi, et tunc exteriora munera per hanc internam cordis munditiam condita obtuli, scilicet hoc, ut ####
| #### “foris peregrinus non maneret, et ostium meum viatori patuit,” |
#### #### et hoc ut peccata mea confitendo [diluere] mererer, quamvis illa coelestis Pater dimitteret. Hoc est quod sequitur: ####  |