| #### Psalmus 71. |

| #### Psalmo LXXI quarta jam recapitulatione ad summum spei nostrae revocamur dum dicitur: ####
| #### “Deus, judicium tuum regi da, et justitiam tuam filio regis,” |
#### #### etc. Quod dicit ####
| #### “da,” |
#### #### jam primo adventu factum est. ####
| #### “Pater quippe non judicat quemquam, sed judicium omne dedit Filio (Joan. V).” |
#### #### Ipsum autem judicium secundo adventu futurum est, quando rex iste, juxta veritatem evangelicam, ####
| #### “sedebit in sede majestatis suae, et congregabuntur ante eum omnes gentes (Matth. XXV).” |
#### #### Illic in eo metus est, quia judicabit in justitia; in eo vero spes, quia parcet pauperi et inopi, et animas pauperum salvas faciet. Habet autem hic psalmus hunc titulum: ####
| #### “Psalmus David in Salomonem.” |
#### #### David, inquam, prophetae respicientis in Christum, qui est verus Salomon, verus pacificus. Ipse enim pacem posuit inter Deum et homines; inter angelicam et humanam creaturam, inter Judaeos et gentiles, de qua psalmus hic: ####
| #### “Orietur, inquit, in diebus ejus justitia et abundantia pacis.” |
#### #### Antequam fiat illud, id est quod jam dictum est, regi huic judicium, interim saepe dictus certator nonnunquam deficit, et a sua spe paululum decidit, videns multos peccatores quamdam pacem habere in malis, justos autem adversitatibus fatigari. Sed postmodum poenitet illum hujus erroris sui. |