| #### CAPUT 8 |

| #### #### Anno tertio regni Balthasar et cetera. Hic ponitur septima visio, quae facta est post duos annos ab altera. In visione autem praecedenti habitus est principalis processus ultimae tribulationis; in ista autem et sequentibus excitatur conflictus, praecedens ultimam tribulationem. Causa autem originalis hujus visionis fuit instinctus spiritus sancti factus propter affectum devotionis, et conatum attentionis. Causa autem finalis est expositio initii praecedentis visionis. Causa vero materialis est de pugna regni Medorum et Graecorum, sub similitudine arietis et hirci inter Antiochum exorti, pugnantis contra Judaeos quasi cornu modicum. Ex significatione vero principali historiae notatur de pugna Ecclesiae et Christianorum contra Antichristum, sicut patet infra per verba Gabrielis, quia in novissimo, idest in fine temporum dicit eam esse implendam. Et ideo verba addita cogunt eam intelligendam esse quantum ad aliud tempus, secundum unam regulam in principio datam, quae est regula septima in qua dictum est, quod secundum Hieronymum super Isaiam, semper in fine cujuslibet prophetiae subnectentur aliqua, in quibus declaratur attentio prophetalis: unde haec visio est de praeliis futurorum regum in fine temporum, seu tempore Antichristi. Quantum ad formam vero visionis primo notanda est historia. Forma autem visionis talis. Quia primo ponitur visionis apparitio in principio. Secundo visionis expositio, ibi: factum est autem cum viderem ego Daniel. Circa primum notat Scriptura tria. Primo decursum arietis seu regni Medorum, in principio. Secundo occursum hirci seu regni Graecorum, ibi: ecce autem hircus caprarum veniebat. Tertio occursum cornu modici seu Antiochi Epiphanis contra populum Judaeorum, ibi: de uno autem ex iis egressum est cornu modicum. Per simile autem cogit expositio intelligi visionem de tempore Antichristi, quia ponet oves a dexteris, hoedos autem a sinistris. In ariete enim intelligitur potentia ritus Ecclesiae sanctorum: in hirco vero potentia Ecclesiae malignorum: in cornu vero modico exterminium potentiae Antichristianorum. Quantum ad decursum regni Medorum significatum per arietem, notat primo Scriptura statum ejus initialem, cum dicitur: anno tertio regni Balthasar. Hactenus de quatuor regnis in somno Nabuchodonosor in sua visione propheta disseruit: quod enim hic significatur per bestiam, illic per statuae membra: quod hic per filium hominis veniente in nubibus, ibi per lapidem abscissum sine manibus: quod hic facit judiciaria condemnatio, ut subderet sibi omnia, ibi, contritio statuae, quia comminuta sunt omnia: hic populus sanctorum totum occupat orbem sicut ibi, lapis totam terram occupat, crescens in magnum montem. Haec autem dicta sunt hic quamquam pertineant ad praecedentem, quia hae et sequentes sunt quasi expositio praecedentis. Anno ergo tertio regni Balthasar, idest post duos annos praecedentis visionis, visio apparuit mihi, quasi subito, ut inferatur, post id quod videram in principio, idest in primo anno regni Balthassar, cum essem in Susis castro, haec est metropolis regionis Aelamitarum: et dicitur castrum propter fortalitii firmitatem, ubi Daniel turrim excelsam in quadro aedificavit ex marmore, secundum Josephum. Super portam Ulai, nomen proprium est portae civitatis Susis, supra quam propheta se esse vidit, sicut Romae dicitur porta Tiburtina, et levavi oculos meos, primo in caelum ad dominum levavit, et deinde quae inferius erant vidit, scilicet arietem et paludem: aliter magis esset demittere quam levare. Vel levavi, idest aperui, ideo quia ut in somniis non videmus aliud nisi oculis elevatis. Et ecce aries ante paludem habens cornua excelsa. Cornua excelsa arietis sunt duo reges excelsi, scilicet Darius et Cyrus, rex Medorum et Persarum, unum autem excelsius altero, quia Cyrus majoris gloriae fuit quam Darius; et adeo, succrescens, ut in brevi totam sibi Asiam subjugaret. Secundo notat statum ipsius seu decursum linealem medium seu principalem, cum dicitur: postea vidi arietem, scilicet ipsum regnum Medorum, licet per alium regem, quia per ultimum Darium qui pugnavit contra Alexandrum, ut dicitur 1 Machab. 1: a quo fuit victus, ventilantem, idest agitatione capitis moventem orbem, contra occidentem et contra Aquilonem et contra meridiem, quia potestas Persarum in crudelitate praecipua fuit, contra cunctas mundi partes quasi cornibus ventilabat. Et omnes bestiae, idest nulli feroces terrae reges regibus Persarum potuerunt suis viribus resistere. Neque de manu ejus, propriis laboribus liberari. Tertio notat ipsius statum finalem, cum dicitur: fecitque secundum voluntatem suam, supple de regnis aliis, usque ad regnum Alexandri filii Philippi: de quo dicitur primo quod obtinuit regnum Medorum. Et ego intelligebam ex superioribus designari regnum per superbiam et ampliari ipsum per magnificentiam, secundum quod regnum hoc exposuit Danieli infra Gabriel, seu docuit eum. Quantum ad occursum regni Graecorum significati per hircum, cum dicitur: ecce autem hircus caprarum, notat primo Scriptura regni Graecorum sicut in praecedenti statum initialem, cum dicitur, ecce autem hircus caprarum veniebat ab occidente, quia ab occidente in orientem erat praecipua potestas Persarum. Super faciem totius terrae et non tangebat terram, quia Alexander contra ultimum Darium regem Persarum, cum tanta festinatione venit, ut potius volasse quam venisse videretur, porro hircus habebat cornu insigne, idest Alexander fortitudinem magnam habebat, quo in toto orbe nullus fortior. Et venit usque ad arietem stantem in porta, quam supra dixerat ante paludem; ubi contra Persas irruit, quia circa vicinum fluvium Darii duces superavit. Et efferatus est in eum, idest fervidiore more impegit in eum. Et percussit, idest occidit, sicut patet 1 Machab. 1, ad extremum Darium. Et comminuit duo cornua, idest duas partes principales, scilicet Medos et Persas subjugavit, totum regnum sibi subjecit. Secundo notat ipsius decursum linealem, cum dicitur: cumque misisset eum in terram, scilicet arietem, conculcavit, idest humiliavit ejus superbiam, quia super omnes orbis partes levabatur. Et nemo quibat liberare eum de manibus ejus, quia nemo ei auxiliatus est. Tertio notat ipsius terminum finalem, cum dicitur: hircus autem caprarum magnus factus est, quia Alexander cunctis regionibus imperavit, ut dicitur 1 Mach. 1: cumque crevisset, fractum est cornu magnum. Quae sequuntur ex nunc inferius ab Angelo exponuntur, orta sunt quatuor cornua, quia mortuo Alexandro in Babylone trigesimo anno aetatis suae, quatuor duces ejus sibi imperium diviserunt, ut supra dictum. Per quatuor ventos caeli, idest per quatuor partes principales mundi ex quibus oriuntur principales venti. Quantum ad occursum Antiochi Epiphanis contra populum Judaeorum significati per cornu modicum, cum dicitur: de uno autem ex eis egressum est cornu unum modicum, notat primo Scriptura statum ipsius initialem, cum dicitur: de uno autem ex eis, idest de regno Syriae, de posteris Seleuci qui fuit unus ex quatuor successoribus, egressum est cornu modicum, quia ex illo ortus est Antiochus Epiphanes qui fuit primo modicus, postea grandis, contra meridiem, idest Aegyptum, orientem, idest Persidem, fortitudinem, idest Judaeam, eo quod electi sunt fortes vallati custodia Angelorum. Et ejecit de fortitudine et de stellis, quia plurimos Judaeorum idololatriae subjecit, sicut patet 1 Machab. 1; et usque ad principem fortitudinis magnificatus est, ita ut contra Dei fortitudinem quae in Judaea principabatur, insurgeret, et ejus cultum evacuare niteretur: nam primo contra Ptolomaeum regem Aegypti dimicavit, sicut patet 1 Machab. 2, postea res novas moliebatur, in Perside tandem contra Judaeos veniens, simulacrum Jovis in templo statuit, et ab eo tulit juge, idest quotidianum, sacrificium, ne ibi offerretur, et dejecit locum sanctificationis ejus, scilicet Jerusalem, ubi templum erat sanctificatum, in quo idolis immolabant. Secundo nota decursum ipsius linealem, cum dicitur: robur autem datum est ei contra juge sacrificium propter peccata, quia propter peccata Israelitarum in Jerusalem permisit regnare hypocritam super eos. Et prosternetur veritas in terra, idest verus Dei cultus et lex cultu idolorum praevalente, et prosperabitur, supple idolatria, et faciet, idololatria quidquid voluerit contra Jerusalem et templum prosperis successibus. Tertio notat ipsius statum seu terminum finalem, cum dicitur: et audivi unum de sanctis loquentem, quia videbatur ei in somnis unum Angelum colloquentem uni, quaesivisse ab eo cui loquebatur, usquequo visio et juge sacrificium, desolaretur, et peccatum, propter quod acciderat illa desolatio, expiaretur, et templum et sanctus populus conculcaretur. Visio est lex illuminans, et lux, ut dicit sapiens; fortitudo est populus, Angelus vates. Et dixit ei: usque ad vesperam et mane: quasi diceret: desolatio durabit diebus et noctibus succedentibus per duo millia et trecentos dies qui sunt anni sex et tres menses, quibus durabit vastitas Jerusalem sub Antiocho: de quibus tres fuerunt contaminationis templi, et sexto anno cum mense per Judam Machabaeum templum purgatur, ut habetur 2 Machab. secundum Hieronymum. Sequitur secunda pars principalis totius capitis, in qua tangitur visionis expositio, cum dicitur: factum est autem: ubi notat Scriptura tria. Primo exponit mysterium arietis, quod est contra regnum Medorum et Persarum, cum dicitur: factum est autem cum viderem ego Daniel. Secundo mysterium hirci quod est regnum Graecorum, ibi: porro hircus caprarum rex Graecorum est. Tertio mysterium cornu modici, quod est regnum Assyriorum, idest Antichristianorum, cum dicitur: et post regnum eorum cum creverint iniquitates. Quantum ad mysterium arietis, primo Daniel intelligentiam requirit, cum dicitur: factum est autem etc. cum videret omnia supradicta et a Deo eorum quaereret intelligentiam, in forma hominis ante oculos ejus apparuit, sed quia Angeli apparent ut plurimum alati, ideo dicit: quasi species viri, non omnino viro similis. Secundo Michael ei eam dari praecepit, cum dicitur: audivi vocem inter Ulai, idest audivi vocem exeuntis inter muros Ulai dicentis: Gabriel fac intelligere etc. quia visio haec est de regnorum certaminibus et regnorum successibus; ideo Gabriel praepositus praelii, huic officio mancipatur, nam Gabriel fortitudo Dei interpretatur. Intelligere visionem. Non ergo omnis propheta quae videt intelligit. Tertio Gabriel illi eam aperit, cum dicit: et venit et stetit. Cum tamen venisset, corrui, fragilitatis meae conscius, coram tam excellenti viro, et ait ad me: intellige fili hominis. Ezechiel, Daniel, quia saepe inter Angelos se esse noverant, ne eleventur, filii hominis nuncupantur, ut homines se esse noverint. Quoniam in tempore finis complebitur visio, non in proximo, nec in tempore tuo, sed in fine saeculi complebitur. Ex quo patet quod id, quod sub Antiocho factum est, non cogit sub Antichristo in veritate non esse complendum. Cumque loqueretur ad me, collapsus sum. Prius ergo eum erexerat, et iterum his auditis perterritus in faciem corruit, ut supra hominem ea quae dicuntur ostendat. Et tetigit me, idest confortando erexit, in gradu meo, scilicet super pedes meos, ut audirem et intelligerem quae diceret: dixitque mihi; ego ostendam tibi quae futura sunt in novissimo maledictionis, idest in ultimo tempore desolationis quae indicatur Deuter. 27, transgressoribus legis: vel ultimo tempore illius maledicti hominis qui hoc facturus est. Quoniam habet tempus finem suum, idest non semper maledictio durabit. Aries quem vidisti rex Medorum est. Exponit visionem, ut supra dictum est. Quantum ad mysterium hirci, cum dicitur: porro hircus caprarum. Exponit primo quid significatur per hircum, in principio, porro hircus caprarum rex Graecorum est, et patet. Secundo quid per cornu magnum, ibi: et cornu grande, ipse est rex primus, scilicet Alexander qui primus regnavit in Graecia, 1 Machab. 10. Tertio quid per cornu perditum et fractum, et successum aliorum quatuor ibi: quod autem fracto illo, quia per cornu fractum designatur mors Alexandri, per successum quatuor cornuum, successus quatuor regum qui diviserunt post ipsum sibi imperium; et regnavit Ptolomaeus in Aegypto, Seleucus in Syria, Philippus in Macedonia, Antiochus in Asia. Hi fuerunt de gente ejus, scilicet Macedones, vel de familiaribus, aut principibus ejus. Sed non successerunt in fortitudine ejus, quia nullus aequiparatus est Alexandro in potentia et imperio. Quantum ad mysterium cornu modici, quod est regnum Antichristianorum, cum dicitur: et post regnum eorum cum creverint iniquitates, ubi ostenditur Antichristus contrarius toti Trinitati, notat Scriptura tria: quia primo notat ipsum fore contrarium divinae potestati, cum dicitur: post regnum eorum dum creverint iniquitates, cum multiplicata fuerint mala in terra, ut dicitur 1 Machab. 1: consurget rex impudens, quem nullam turpitudinem committere pudebit, intelligens propositiones, idest calliditates aliorum sua astutia praeveniens et obscura dicta advertens, quia Antichristus omnium mores et conditiones sua astutia advertet, et secundum quod videbit unumquemque inclinatum, secundum hoc trahet ipsum ad suum cultum, ut si quem viderit ambitiosum praeferet eum, et sic de ceteris conditionibus. Et roborabitur fortitudo, sed non in viribus suis, idest licet magna faciet et magna ostendat, non sua virtute hoc faciet, nec ei adscribendum est, sed demeritis aliorum, quia propter peccata populi permittet Deus regnare hypocritam, Job 34. Secundo ostendit ipsum fore contrarium divinae sanctitati, cum dicitur: et supra quam credi potest universa vastabit et interficiet robustos, sicut Antiochus Machabeos et Judaeos sic Antichristus populum sanctorum, veros cultores Dei et Christianos qui ei acquiescunt. Et dirigetur dolus in manus ejus, quia dolose machinabitur et prospere succedit ei. Tertio ostendit contrarium fore divinae veritati, cum dicitur: cor suum magnificabit, quia priori fortuna provocatus magna facere tentabit, et in copia rerum, idest in stipendiis, accidet plurimos, idest decipiet, et contra principem principum consurget, propter copiam militum; et sine manu conteretur; quia sicut Antiochus rediens de Perside infectus morbo horribili et tristitia periit, sic Antichristus peribit non per manum hominis, sed eum interficiet dominus spiritu oris sui, ut dicit apostolus 2 Thess. 2 et Isai. 11, spiritu labiorum suorum interficiet impium. Et visio mane et vesperi quae dicta est vera est; idest per successionem temporum, sicut mane succedit ubique vesperi, veritas visionis apparebit, ut dicit Hieronymus. Tu ergo visionem signa, idest commenda memoriae aliquam enunciationem, faciendo ne excidat; quia post multos dies, idest non nisi post multa tempora complebitur: quasi diceret: obscura sunt quae dicuntur, nec intelligi poterunt, quousque rebus et operibus impleantur; et ego Daniel langui, hic incitat nos ad amorem Dei, timorem et humilitatem; langui, terrore concussus, quia corpus magna jejunii attenuatione maceraverat; et faciebam opera; a rege (supple) imperata, ut redderet omnia omnibus; et stupebam ad visionem, idest super profunditate visionis; et non erat qui interpretaretur; quia licet reges et regna cognoverit per Angelum, tamen personas regum singulares, et tempora quibus implenda esset visio, nesciebat; et ideo dubius fluctuabat, nullusque audiens ab eo interpretari sciebat. Argumenta literalia sunt tria. Primum est, quod secundum Hieronymum, non possunt fieri visiones in somnis, sine aliquo aspectu mentis: et ideo dicitur; levavi oculos meos. Secundum est, quod prophetis aliquando factae sunt visiones, absque plena revelatione significationis ipsarum, ut patet hic. Tertium est, quod aliquando Deus prophetis revelat mysterium visionis, quoad unam partem, non quoad aliam; ut patet hic, quod Danieli facta fuit revelatio quoad personas in communi, tamen non quoad certas personas in singulari. Sententiae dubiae sunt tres. Prima est, utrum haec visio possit intelligi de tempore Antichristi: quod non videtur, quia dicitur, quod haec tribulatio durabit per bis mille circiter dies; idest per sex annos cum tribus mensibus; sed tribulatio Antichristi non durabit nisi per tres annos cum dimidio. Dicendum quod haec visio non solum tangit tempus tribulationis Antichristi, sed etiam tempus praecedens ipsam. Secunda dubitatio est de hoc, quod dicit quod cessabit juge sacrificium. Si enim haec visio tangit tempus Antichristi, cum in Ecclesia Dei non sit aliud juge sacrificium nisi sacrificium altaris; videtur quod tunc illud deberet cessare; quod est contra illud Matth. ultimo: ecce ego vobiscum sum usque ad consummationem saeculi: quod intelligitur de sacramento altaris. Dicendum quod tunc cessabit, quantum ad solemnitatem solum, quia tunc Missae publicae non celebrabuntur, sed occulte, sicut fuit in primitiva Ecclesia. Tertia dubitatio est de eo quod dicit, quod non erat qui ei interpretaretur visionem; contra quae statim dixerat, quod Michael dixit uni de assistentibus, fac ei cognoscere visionem, et statim Gabriel interpretatus est ei. Dicendum quod visio fuit ei interpretata quoad unam partem, et non quoad aliam; scilicet quoad personas impersonaliter sumptas, hoc est in generali; sed non in speciali, et hoc desiderabat ipse scire. Sententia moralis. Prima est quantum ad visionis modum, in quo describitur tempus visionis, scilicet trium annorum: locus, scilicet Susis elevata super portam Ulai: qui enim vult visionem futurae tribulationis intelligere, oportet quod eam requirat tribus gradibus significatis per tres annos. Primus gradus seu annus est exercitium virtutis. Secundus gradus seu annus est exercitium meditationis. Tertius gradus seu annus est exercitium devotionis. Oportet etiam quod sit in Aelam; quod interpretatur superliminare, per considerationem divinae potestatis: quod sit in Susis, quod interpretatur reprehensio sui per considerationem propriae fragilitatis: quod sit super portam Ulai, quod interpretatur palus a palude, quae modo virescit, modo desiccata albescit, per considerationem mundanae mutabilitatis. Secunda moralitas est de ariete; in quo notatur potestas electorum; per hircum vero potestas perversorum: unde omnes reges designati per arietem ampliaverunt cultum Dei; designati vero per hircum impediverunt. Aries enim dux est ovium, quae erunt a dextris: hircus vero dux eorum qui erunt a sinistris. Iste aries duo habebat cornua quibus quatuor partes mundi ventilabat, et unum illorum erat excelsius reliquis. Per arietem intelligitur praelatus, qui debet esse dux simplicium: duo cornua sunt duae potestates in Ecclesia, scilicet potestas divinae corrigibilitatis et humanae, quorum unum est excelsius reliquo, et in eo plus confidendum: vel duo cornua sunt praedicatio et correctio, et his duobus, scilicet per instantiam praedicationis, debet ventilare contra orientem humanae laetitiae, contra occidentem humanae tristitiae, contra Aquilonem humanae saevitiae, contra meridiem humanae astutiae. Tertia moralitas est, de hirco habente cornu insigne inter oculos; et frangitur inter quatuor cornua, ex quibus oritur cornu modicum. In hirco notatur perversitas malorum praelatorum seu principum iniquorum; et dicitur hircus propter foeditatem luxuriae, hircus enim animal lubricum; et propter facultatem superbiae; semper enim vult praecedere: propter voracitatem vanae gloriae, quia semper pascitur arborum summitates. Sed habet cornu insigne, scilicet ausum temeritatis; semper enim credit se plus valere, et melius regere quam alii: sed in cornu, scilicet temeritas, frangitur in quatuor: scilicet in praesumptionem quia semper aspirat ad majora: secundo in machinationem, quia semper machinatur contra omnia, si quid videat sibi praeesse. Tertio in aemulationem, quia semper aliis aemulatur. Quarto in defensationem, quia semper propria mala defendere conatur; unde si arguatur, dicit, non feci; vel si feci, bene feci; vel si male feci, non multum male feci; vel si multum male, non mala intentione, aut non feci solus: at si convincatur, statim aliena suasione se excusare nititur. Unde semper se defendit; et ex istis praecipue, et ista ultima, oritur nequissima scilicet obstinatio malitiosorum; talis enim obstinatur in sua malitia, et facit bellum, et elevatur adversus cultum Dei, et contra omne quod est honoris Dei, amoris proximi, timoris divini judicii, seu divinae punitionis, vigoris, sanctae operationis; et haec per ordinem posuit textus. ####  |