| #### CAPUT 8 |

| #### #### Et audivit Judas. Haec est secunda pars principalis illius, anno centesimo quinquagesimo primo; ubi post victorias cum Demetrio ponuntur amicitiae contractae cum Romanis. Audita enim Romanorum fama, voluit se cum eis confoederare. Et primo ponitur Romanorum laudabilis opinio, et secundo ad ipsos facta legatio, ibi: et elegit: tertio legationis acceptatio et confoederatio, ibi: et placuit Simoni. Circa primum commendantur Romani in generali in duobus, scilicet de strenuitate et fidelitate: et secundo declarat id in speciali. Circa primum commendat eos de multiplici victoria; secundo de fideli amicorum amicitia, ibi: cum amicis autem; et tertio de sublimata monarchia, ibi: et in omnibus. Circa secundam partem principalem misit Judas legatos ad Romanos, in quorum legatione petierunt familiaritatem et a Graecis conservari sibi libertatem, ibi: et ut auferrentur; et tertio ponitur mandati exequutio, ibi: et abierunt Romani. Circa primum Romani confoederationem acceperunt et auxilium Judaeorum invicem petierunt, ibi: quod si institerit bellum; et tertio eis consimiliter in suis impugnationibus auxilium conferre promiserunt et contra Demetrium assecurationem, ibi: similiter autem et si genti. Et hoc totum fuit factum in tempore intermedio inter mortem Nicanoris et relationem ad Antiochum, ut patet ex principio capitis. Quoniam vero in isto capitulo fit mentio de probitate Romanorum, meminisse oportet quod in principio praefuerunt illis reges usque ad Tarquinium, qui propter superbiam nimiam fuit regno dejectus, et tunc rempublicam rexerunt (ait Magister in historiis,) triginta, quorum nullus diadema portabat vel portare ambiebat. Qui multa insignia in republica administranda gesserunt; et duravit hic modus reipublicae administrandae usque ad Julium Caesarem; per annos scilicet quadringentos et sexaginta quatuor. Tunc Julius Caesar surrexit, de quo dicitur a nonnullis, quod incoepit anno a principio mundi ter millesimo nongentesimo sexto decimo. Et hic imperator triumphavit de germanis, gallis et Anglis, et civitatem Anglorum praecipuam quae Londinum dicitur et multas alias in suam ditionem redegit; plures alias destruxit; et tandem etiam exercitui Romano offensus, ejus ducem Pompejum in Aegyptum fugavit et persecutus est. Qui a Ptolomaeo rege, ad quem confugiebat, antequam in terram descenderet, occidi jussus est. Tunc Caesar Alexandriam veniens, ipsam invasit obtinuit et combussit, captumque regem, ad petitionem civium libertati reddidit. Qui libertate donatus mox Julium Caesarem invasit, sed fuit ab illo interfectus. Tunc in Syriam profectus, illius regem superavit, et deinde in Africam pergens omnes Pompeji satellites devicit, et demum in urbem fuit reverenter susceptus et potentem monarchiam solus obtinuit: unde dicitur: omnia Caesar habet. Is itaque ita benignus fuit, ut omnes quos vicerat armis, superaret clementia. Et (ut dicit Petrus Comestor in historiis) fuit magni ingenii: sed demum cum iret ad Capitolium, inde non rediit, insidiis ibi interfectus. Datae fuerunt illi literae, quibus ei mors detegebatur, quae post mortem illius in manu ejus inventae fuerunt, et illas non legit. Ab ipso autem mensis septimus anni dicitur Julius, quia in illo natus fuit. Huic successit Octavianus, qui ob augustae probitatis et fidelitatis praestantiam Augustus dictus est. Haec ergo et similia de Romanis audivit Judas. Galatiae, idest in Graecia, quorum rex Judaeos molestabat. Patientia, idest constantia et tolerantia et Philippum et Persen Cetheorum regem. Persen, idest Persarum regem secundum Josephum. Et Antiochum. De illa pugna loquitur s. Hieronymus super Daniel. cap. 11. Et daret obsides, scilicet pro tributo solvendo, et pace conservanda. Et constitutum, idest pecuniam constitutam pro sua redemptione. De optimis regionibus eorum, idest Orientalium. Indorum, aliqui libri habent Medorum. Et daret et cetera. Quia litera suspensiva est, intellige quod Antiochus daret Romanis quidem ad eorum petitionem omnes istas regiones, quae hic numerantur, quae erant de optimis regionibus in dominio Antiochi. Et in signum istius pacti dicitur supra primo, quod filius ejus fuit Romae obses. Dederunt eas Eumeni, idest tali viro dederunt Romani suas regiones, ut esset ibi rex et subjectus per omnia Romanis. Et quia qui erant apud Helladam audierant (supple, Judas scilicet et sui), quod aliqui homines qui erant in civitate quae dicitur Helladam vel Helladar, voluerunt auferre a Romanis praedictas regiones. Erat enim illa civitas semper rebellis Romanis, et ipsi Romani de eis se fortiter defenderunt et vindicaverunt. Et innotuit sermo his, idest factorum eorum illius civitatis fuit illis significatus. Nemo portabat diadema, idest ambiebat portare. Et quia curiam fecerunt, idest locum, in quo plures convenientes, idest centum et viginti, ut dictum est supra, tractabant negotia, consilium agentes semper de multitudine, idest pro utilitate multitudinis vel majoris partis multitudinis, non declinantes ob alicujus furorem aut favorem. Invidia quia non erat ambitio, nec privati boni alicujus praeponderatio. Et elegit Judas Eupolemum, aliqui Eupolenium. Jugum Graecorum, idest oppressionem Syrorum; nam reges Syriae a Graecis descenderant, ut dictum est supra cap. 1. Nam post Alexandrum, qui primus regnavit in Graecia, Seleucus Nicanor habuit regnum Babyloniae et Syriae; et ab isto secundum literam, ut dictum est, descendit Antiochus illustris, et Antiochus Eupator, et hic Demetrius qui opprimebat Judaeos. Et conscribere nos socios, idest praecepto firmare, et instrumentum de hoc facere. In mari et in terra in aeternum, idest prospere eis cedat, sive belletur in mari sive in terra: sed haec facient Romani ratione juncti foederis, quae in textu sequitur. ####  |