| #### CAPUT 7 |

| #### #### Anno centesimo et cetera. Libri primi haec est tertia pars, probitatis Judae sub tertio rege, scilicet Demetrio nepote Antiochi illustris filio Seleuci, qui tribus annis regnavit post Antiochum magnum patrem ejus, et patrem Antiochi illustris, a quo Demetrio Antiochus illustris avunculus suus regnum abstulerat. Ubi primo ponitur victoria habita sub Demetrio. Secundo confoederatio facta cum Romanis post victorias, et hoc 8 cap. Tertio insurrectio ipsius, scilicet Demetrii, facta contra Judam, occasione illius confoederationis, et hoc cap. 9 et cetera. Circa istud caput primo ponit tria in generali. Primo ipsius Demetrii ad regnum exaltationem. Secundo ipsius contra Judam informationem, ibi: et venerunt. Tertio bellandi dispositionem, ibi: et elegit rex. Circa primam partem ponitur primo, quomodo de terra Romanorum remeavit: secundo, qualiter Antiochum Eupatorem filium Antiochi avunculi sui, et Lysiam ejus adjutorem trucidavit, ibi: et factum est. Tertio ponitur malorum congregatio, et Judae accusatio, ibi: perdidit Judas. Quarto regis informatio, ibi: nunc ergo mitte virum et cetera. Et elegit. Tertia pars principalis ponitur, ubi rex misit primo contra Judaeos duos principes, scilicet Alcimum et Bacchidem. Secundo, quomodo post illos misit Nicanorem, ibi: et vidit Alcimus. Circa primum ponit ipsorum principum dolositatem et crudelitatem. Secundo ipsius Judae contra eos probitatem, ibi: et vidit Judas omnia mala. Circa primam partem ponit primo dolosam illorum principum intentionem, et secundo cautelosam ipsius a Juda perceptionem, ibi: et non intenderunt sermonibus. Tertio ingeniosam aliquorum deceptionem, ibi: et convenerunt ad Alcimum. Quarto dolosam ipsorum interfectionem, ibi, et comprehendit ex iis. Quinto animosam aliorum fugam et divisionem, cum viderunt eorum proditionem, ibi: et incubuit timor. Sexto ipsorum fugientium persecutionem, ibi: et movit Bacchides. Septimo Bacchidis ab Alcimo separationem, ibi, et abiit Bacchides. Octavo malorum ab Alcimo auxilium et adjuvationem, ibi, et convenerunt ad eum. Vidit autem Alcimus. Hic misit secundo Demetrius ipsum Nicanorem, contra quem fuit duplex congressus. Et circa primum primo ponit iterum ipsius Judae per Bacchidem accusationem, et secundo Nicanoris missionem, ibi, et misit rex Nicanorem. Tertio ipsius dolosam intentionem, ibi, et venit Nicanor. Quarto ipsius a Juda receptionem, ibi, et venit ad Judam. Quinto falsitatis cognitionem, et ejus expulsionem. Sexto bellandi rationem et coactionem, ibi, et congregavit. Septimo Nicanoris dejectionem, ibi, et ceciderunt de Nicanoris. Et post haec verba. Secundus congressus cum Nicanore ponitur: et primo describitur illius superbia, et secundo Judae victoria, ibi, et exiit Nicanor. Circa primum ponit sacerdotum placationem, secundo ipsius Nicanoris superbam irrisionem, ibi, et irridens sprevit, tertio sacerdotum devotionem, ibi, et intraverunt sacerdotes. Circa secundum ponitur primo Nicanoris applicatio, ibi, et exiit. Secundo ipsius Judae oratio, ibi, et oravit Judas. Tertio hostis expugnatio, ibi, et commiserunt exercitus. Quarto exercitus ejus fuga et evasio, ibi, et vidit. Quinto fugientium occisio, ibi, et persecuti sunt. Sexto populi Dei exultatio, ibi, et laetatus est populus. Ait ergo, anno centesimo quinquagesimoprimo. Et ita patet, quod Antiochus Eupator regnavit duobus annis, quia (ut dictum est supra) incepit anno centesimo quinquagesimo, aut circiter. Rex Demetrius filius Seleuci, fratris scilicet Antiochi illustris: cum enim esset parvulus, usurpavit ei patruus suus regnum. Ab urbe Roma. Iverat enim illuc, ut conquereretur de patruo suo, cujus audita morte reversus est: quem libenter receperunt sui et filium patrui sui Antiochum Eupatorem ei tradiderunt ligatum cum Lysia fautore suo. Ita vult Hieronymus super Danielem, et Josephus, et Magister historiarum. Mirum est tamen de Glossa, quae in hunc locum dicit, quod Trogus Pompejus narrat, quod iste Demetrius fuit frater Antiochi illustris, qui fuerat datus Romae obses pro fratre suo majori: constituto autem loco patris Antiocho Eupatore parvulo, audiens Demetrius mortem fratris sui majoris, Antiochi scilicet illustris, petiit a senatoribus licentiam revertendi, quia jam non erat cujus esset obses: vel, ut alii, Romani nolentes illi dare licentiam, perdiderunt eum exeuntem sub specie venandi: qui apud Ostia Tyberina navem conscendit: et veniens ad domum patrum suorum, libenter receptus est sicut prius. Si vero quis roget causam, et quo jure peteret regnum pro fratre, cum ille haberet haeredem de carne sua, nempe Eupatorem? Respondetur, quod tunc temporis jus gentium erat (ut constat ex multis auctoribus, qui gesta regnorum conscripserunt) quod quando pater moreretur, non habens nisi pupillum, et praeter aetatem, frater ejus habens aetatem regnare deberet. Sicut exempli gratia, si modo rex Franciae moreretur: per hanc viam si nunc servaretur, non obstante ejus parvulo filio, Carolus ejus frater haberet jus in regno. Maritimam aliqui dicunt Tyrum, aliqui Antiochiam. Regnavit id est tamquam rex fuit receptus, iniqui, quia impius fuit et Judaeus apostata. Dux eorum. Nota, quod hic erat institutus summus sacerdos mortuo Menelao et occiso; sed aspirabat, ut ab ipso Demetrio confirmaretur. Quod videns filius Oniae adhuc parvulus, quod patruus suus Menelaus esset occisus, et quod Alcimus, qui alio nomine dicitur Onias, esset pontifex constitutus, ivit ad Ptolomaeum regem Aegypti, qui templum consimile Judaeis fecit ad ejus instantiam in regione Heliopolitana in principali urbe sua, et reverenter ab eo receptus, factus est summus sacerdos. Et elegit rex ex amicis suis Bacchidem qui dominabatur trans flumen, idest in interiori Mesopotamia Syriae, trans fluvium scilicet Euphratem, secundum Josephum. Et Alcimum impium constituit in sacerdotium et mandavit ei facere ultionem, idest confirmavit prius ab Eupatore Antiocho positum. Sed et Alcimum impium dicit, propter ambitionem. Justa sunt, idest ostendere quod justum esset, quod dimitteret Judaeos in pace. Et haec audacius fecerunt, quia sacerdos erat ille, non credentes quod deciperet. Satis agebat Alcimus, supple regi qui eum confirmaverat: quasi diceret: ita malus et crudelis erat qui regi sufficere poterat. Vel secundum Josephum, sacra agebat, unicuique reddendo, quod sibi sufficiebat. Multo plus quam gentes, quia illa mala faciebant Judaei; unde tanto crudeliores, quanto ante domesticiores: et ita dicitur de Christianis apostatis. Fines Judaeae, bellabat enim contra suos qui eum satis molestabant. Nicanorem, aliqui dicunt istum fuisse illum qui fuit infestus Judaeis tempore Antiochi illustris qui, secundum Josephum, cum Demetrio de Roma fugerat. Unde sequitur: qui et erat inimicitias exercens contra Israel. Et hostes parati erant rapere Judam, idest informati milites Nicanoris, ut eum caperent. Capharsalama, viculus est juxta Jerusalem villa Gamalielis in monte Sion. Fugerunt in civitatem David. Judas victus et sui, ut dicit Josephus et Magister historiarum, vel, ut alii, Nicanor et sui fuerunt victi: quod melius videtur: quia quinque mille de suis interfecti fuerunt. Pro rege, ad literam, ut Deus illum corrigeret, non ut faveret factis suis. Polluit, idest blasphemando pollutos ostendit, nisi traditus fuerit Judas et cetera. Quasi dicat: ibo adhuc contra Judam, sed nisi vicero eum nunc, si non tradideritis mihi eum revertenti ad vos, succendam etc.: quasi diceret, prius volo eum capere si possum: sed si non possum, si non tradideritis eum mihi revertenti succendam et cetera. Occurrit etc. idest ad auxiliandum, tribus millibus. Joseph dicit mille tantum milites habens, forsitan per exaggerationem, non numerando socios Senacherib. Vide Isaiae 37 et 4 Reg. 19. Sed objicietur contra hoc illud: diligite inimicos vestros; ergo non licet vindictam optare et quaerere de illis. Respondetur, quod licet tale praeceptum de dilectione inimicorum etiam tunc obligaret, tamen dico, quod poena habet triplicem rationem: scilicet supplicii, pretii satisfactorii et remedii. Primo modo non licet eam viris sanctis optare; alioquin infringeretur in eo charitas quae vindictam non petit sub illa ratione praecise qua est afflictio. Sed secundo modo et tertio modo est poena consona justitiae Dei, in quantum in ipsa reducitur iniquitas contracta per peccatum ad remedium illius et satisfactionem. Potest etiam considerari, quatenus est cautela ad cavendum futura peccata: et sic etiam non est contra charitatem illam optare. Adar, idest Martii. Significationibus, idest in modo tubicinandi insinuabant hostes suos fugere. Ventilabant, idest informatione sua quae significatur in cornu, ventilabant, huc et illuc dispergebant. Siluit, idest quieta fuit a praeliis. Hic figuratur historia secundi libri: de toto residuo viae est ibi mentio: vide tamen principium cap. 14, quod caput videre oportet propter concordiam istius literae et illius. ####  |