| #### Caput 8 |

| #### #### Venite comedite et cetera. Quomodo potest sacramentum regis. Tertia ratio quare corpus suum dat velatum, est instructio morum. Job 28: trahitur sapientia de occultis. Tria vero in hoc sacramento occultantur, in quibus mores instruuntur: scilicet persona salvatoris, pulchritudo magnae claritatis, mirum opus omnipotentis. De primo Isa. 45: vere tu es Deus absconditus, Deus Israel salvator. De secundo Isa. 7: expectabo dominum qui abscondit faciem suam. De tertio Eccle. 43: multa abscondita sunt majora his, pauca enim vidimus. In his discimus in nobis quandoque tria virtuose abscondi posse: nostram personam, pulchritudinem corporalem, bonorum operum intentionem: primum a persecutorum furore, secundum a stultorum inspectione, tertium ab humano favore. Primo discit justus abscondere personam propter tria: ut scilicet persecutor quiescat, ut praeceptum a domino opus perficiat ut gloriosiorem coronam acquirat. De primo Isa. 26: vade popule meus abscondere modicum, donec pertranseat indignatio mea in persecutore, quod multi justorum leguntur fecisse. De secundo 2 Cor. 11: Damasci praepositus et cetera. Similiter Tobias cum eum rex juberet occidi, fugiens nudus latuit, ut scilicet opera misericordiae quae coeperat, impleret. De tertio 1 Reg. 26, cum fugeret David a facie Saul, absconditus est in colle Hachila, idest in domino. Hachila interpretatur eum suscipiens: unde dominus susceptor meus. Absconditus est autem in domino, ut per inclyta opera gloriosa regni sibi restaret corona. Joan. 8: tulerunt lapides Judaei, ut jacerent et cetera. Secundo discit justus abscondere pulchritudinem corporalem ab omnium inspectione, quia exterior pulchritudo et ornatus multis fuit occasio casus. Decor ergo corporalis absconditur tribus modis: per habitus vilitatem: per jejuniorum austeritatem, per boni operis assiduitatem. De primo Job 16: saccum consui super cutem meam, et operui cinere carnem meam: Genes. 24: Rebecca conspecto Isaac tollens pallium operuit se: 1 ad Cor. 11: mulier debet habere velamen super caput propter Angelos, idest bonos. De secundo Galat. 6: mihi mundus crucifixus est, et ego mundo: quasi diceret: vilis est mihi mundus propter poenam suae solicitudinis, et ego vilis mundanis, propter corporis mei macerationem. Augustinus: carnem vestram domate et cetera. De tertio Psal. 38: tabescere fecisti sicut araneam et cetera. Sicut aranea ex suis visceribus trahens opus naturae tabescit exinde, sic justus frequentans opera laboriosa ex vera caritate maceratur, et pallescit in corpore: Eccli. 33: jugum et lora curvant collum durum, et servum inclinant operationes assiduae. Cantic. 1: nolite me considerare et cetera. Sol effectus ardoris, id est opus amoris. Christus formam servi accepit, in qua claritatem divinitatis abscondit. Unde Isa. 53: non est species ei neque decor etc. et absconditus vultus ejus, et despectus. Tertio discit abscondere virtutum et bonorum operum intentionem ab humano favore. Matth. 13: simile est regnum coelorum, gloria, idest conversatio justorum, thesauro, idest bono operi abscondito in agro, idest in corde. Gregorius: sic sit opus in publico, quatenus intentio maneat in occulto; ut de bono opere proximis praebeamus exemplum, et tamen per intentionem, qua soli Deo placere cupimus, semper optemus secretum. Triplex vero bonum praecipue debemus abscondere a favore hominum: scilicet eleemosynam, orationem, et jejunium. De primo Matth. 6: cum facis eleemosynam, noli tuba canere ante te tuba tumoris et jactantiae sicut hypocritae faciunt, ut videantur ab hominibus. Amen dico vobis, receperunt mercedem suam. Te autem faciente elemosynam, nesciat et cetera. Sinistra, idest intentio prava: dextera, idest dilectio pura, ut sit eleemosyna tua in abscondito et cetera. De secundo Matth. 5: et cum oraveris, intra cubiculum etc. idest secretum mentis, et clauso ostio ora patrem tuum in abscondito intentionis, et reddet tibi. De tertio ibid., cum jejunas, unge caput tuum, idest refice Christum operibus misericordiae, quod tibi substrahis, membris ejus, idest pauperibus largiendo: et faciem tuam lava, peccata cordis, et sensuum lacrymis poenitentiae purgando, ne videaris ab hominibus jejunans, sed patri tuo. Quarto datur velatum ratione imbecillitatis nostrae: hoc enim exigebat imbecillitas hominum: quod probatur tribus modis. Primo a figura legali Exod. 30: videntes filii Israel ex consortio domini cornutam faciem Moysi, timuerunt prope accedere; unde posuit velamen super faciem suam, quando loquebatur ad eos. Facies enim Moysi tam magnam recepit radiositatem ex frequenti et familiari appropinquatione ad divinum lumen, quod videbatur humanis oculis quasi cornuta, unde non poterant claritatem vultus ejus sustinere nisi velatam. Sic nimirum, immo multo magis corpus Christi in resurrectione ejus glorificatum, et spirituale ac deiforme factum, nullus potest mortalibus inspicere oculis, nisi alia specie velatum. Secundo probatur ex hoc quod accidit matri Dei Mariae, quae non potuit sustinere claritatem praesentiae filii et gloriam, nisi esset obumbrata. Carne autem virginis velata majestas, spiritus sancti operatione, facta est possibilis a virgine et etiam a nobis videri, unde verbum caro factum est. Sed carne illa post passionem per resurrectionem glorificata, et ad similitudinem Dei clarificata, secundum illud Jo. 17: clarifica me pater facta est impossibilis ab oculis mortalium in propria forma nuda videri, nisi esset velata aliqua specie visibili. Eccle. 11: mirabilia opera altissimi, et gloriosa, et absconsa, et immensa. Exod. 32: non videbit me homo, et vivet, scilicet in specie propria. 1 ad Cor. 13: videmus nunc per speculum, scilicet rationis, et in aenigmate, idest figura panis. Tertio probatur idem ratione naturali, quae est nimia dissimilitudo luminis oculi nostri ad claritatem luminis corporis Christi. Oculus enim noster angustus, aeger et corruptibilis est: illius vero claritas incorruptibilis, et quodammodo immensa, ut dictum est, deiformis: haec est enim ratio visibilitatis omnis luminis similitudo aliqua videntis ad lumen: et quanto major similitudo ad lumen maximum, tanto limpidior et dulcior est visio. Hinc est quod sanus oculus potest aliquatenus videre nudum corpus solis, et non corpus Christi: quia cum illo habet aliqualem similitudinem luminis et corruptibilitatis, quam non habet corpus Christi. Nisi enim oculus ex aliqua parte caelesti lumini similis esset, nequaquam illud videre posset, sicut nec auris, aut digitus, aut etiam oculus caecus, scilicet propter nimiam dissimilitudinem. Quia ergo ob nostram imbecillitatem, et corporis Christi nimiam claritatem magnificatam, et usque ad incorruptionem roboratam non possumus videre dulciter oculo ad oculum dominici corporis claritatem, saltem oculo mentali, idest pura cordis intentione ipsum debemus respicere, secundum illud Lucae 11: si oculus tuus simplex fuerit, idest intentio cordis pura, totum corpus tuum lucidum erit ad videndam claritatem Christi. 1 Joan. 3: scimus quoniam cum apparuerit, similes illi erimus, et videbimus eum sicuti est. Dignum quidem videtur per superiores oculorum fenestras veritatem intrare debere ad animam. Sed hoc nobis, o anima, servatur in posterum, cum videbimus eum facie ad faciem. Et haec visio erit vita aeterna. ####  |