|
Ibi etiam anima laudat Deum ex omnibus viribus suis. Ad hoc enim
creata est, ut dicit dominus per Isa. 43: populum istum formavi
mihi, laudem meam narrabit. Ad hoc movet Eccle. 43: laudate
Deum quantum potestis; adhuc supervalebit, adhuc dignior est omni
laude. Ad hoc movet Joannes in Apoc. 5: laudem dicite Deo
nostro, omnes sancti ejus. Ista laus erit per Deum unigenitum filium
Dei, per quem etiam majestatem Dei omnes Angeli laudant, ut
cantatur in praefatione, quia unionem habent cum ipso in quantum est
creatura, sicut et ipsi. Haec laus est tanto amabilior sanctae
Trinitati, tanto utilior communitati quam facit anima per Dei
filium, quam si faceret per seipsam, quanto creator dignior est
creatura. Ista laus est animae refectio, cui nulla similis videtur
delectatio, ut dicit Cassiodorus. Haec laus procedit ab anima ex
nimio fervore caritatis, et ex nimia delectatione ad Deum. O quanta
jucunditas ubi omnibus sanctis una erit lingua jubilationis indefessa.
Ut dicit Bernardus: ubi omnes sancti et Angeli concorditer Deum
laudant, et tamen dissimiliter. Sicut enim differunt in cognitione et
amore, ita etiam in laude. Hoc opus laudis divinae non abstrahit nec
elongat a Deo, nec generat laudanti fastidium, licet sit opus
continuum, sicut alia opera ex continuatione saepe ingerunt taedium in
hac vita: et haec est ratio, quia laus Dei non tantum est operatio,
sed et remuneratio, ut dicit Cassiodorus super Psalm.: et de
perceptione muneris et premii nemo lassatur. In laude vero Dei ipse
actus est merces, ut dicit Glossa quaedam super Psalterium. Laus
ista ducit animam incessanter propter sui detestationem in Deum et ad
Deum; et fidelis anima vere tanto est beatior, quanto in laude Dei
frequentior. Ideoque sicut homines naturaliter semper appetunt
beatitudinem, ita et laudem. Hanc laudem continuam promittit dominus
per Isaiam 62: tota die ac nocte non tacebunt laudare nomen domini.
Ibi etiam anima laudat Deum propter Deum. Licet enim anima fidelis
in laude Dei sine delectatione magna nequaquam esse posset, nullatenus
tamen ibi Deum desiderat laudare propter proprium commodum, sed pure
et simpliciter propter Deum, qui aeternaliter ordinavit ab anima se
semper laudari non propter suam sed propter animae beatitudinem
ampliandam. Illa puritas aeterna causatur ex hujus vitae puritate.
Quanto enim anima fidelis in laude Dei propriam partem minus
respicit, et quanto amplius Dei partem quaerit in hoc mundo, tanto
laus ejus apparet hic purior, tanto erit excellentior, tanto erit
utilior communitati et jucundior, et tanto consequenter Deus qui talem
dedit puritatem, apparebit gloriosior. Eja quantum delectabitur anima
in Deo, et Deus in anima, quando secundum divinam generationem
singula membra corporis et singulae vires animae in laude Dei continue
movebuntur. Ibi laudabit anima singula per se quae sunt in Deo per
naturam, scilicet potentiam, sapientiam, bonitatem et cetera. Et
totam virtutem suam effundet super singula in laude. Similiter
laudabit singula in omnibus simul, scilicet solam potentiam in
sapientia, bonitate, caritate et cetera. Et sic singula in omnibus
conjunctim. Item laudabit omnia simul in singulis singillatim;
scilicet potentiam, sapientiam, bonitatem, largitatem, misericordiam
et justitiam. In potentia singillatim, in sapientia singillatim, in
bonitate singillatim, et sic de aliis. Haec signata sunt quatuor
alleluja in Apoc. 19. Alleluia est laus humanis verbis
inexplicabilis. Ibi non laudabit anima omnia quae in Deo sunt
successive, scilicet modo potentiam, modo sapientiam, modo
bonitatem, et sic de aliis: quia ibi non est successio temporis, et
quia omnia videt simul et cognoscit in Deo, et amat, et fruitur,
ideo etiam simul omnia laudabit. Item non laudabit anima ea quae in
Deo sunt, unum minus, aliud magis; sed aequaliter omnia, quia aeque
immensa sunt singula in Deo, et aequaliter laude digna. Similiter
anima cognoscit ibi et amat singula per se, quae in Deo sunt, et
singula in aliis singillatim, et singula in omnibus communiter, et
omnia simul in singulis. Similiter fruitur ibi et unitur singulis per
se, et singulis in aliis singillatim, et singulis in omnibus in
communi, et communiter omnibus in singulis singillatim. Ex hoc
delectabitur anima supra modum, ita quod hoc similiter hic esset
faciendum. Ibi laudabit anima Deum in singulis actibus et in singulis
momentis secundum dignitatem suam, ut impleatur illud propheticum Ps.
37: secundum nomen tuum, Deus, sic et laus tua. Si enim non
sufficeret digne laudare Deum in uno actu laudis, similiter nec in
alio posset, nec in tertio, et sic de aliis; et sic careret pleno
gaudio, quod promisit dominus Jesus fidelibus suis: petite et
accipietis, ut gaudium vestrum plenum sit, Joan. 15. Gaudii
plenitudinem anima percipit, quando Deum in singulis actibus suis et
singulis momentis secundum condecentiam suam laudat. Etiam ibi non
compleretur desiderium animae, quod promittit Psalm. 102:
replebitur in bonis desiderium tuum. Fidelis igitur anima hic semper
desiderat ut Deum secundum majestatem suam in futuro aeternaliter
laudare valeat. Ibi laudabit anima divinam potentiam, quae in sua
natura nobis incognita in hoc mundo, aliquantulum tamen est divinis
operibus patefacta. Primo magna Dei potentia manifesta fuit, cum
Deus ex nihilo cuncta fecit: dixit enim et facta sunt. Idem tanta
velocitate fecit omnia, sicut si aliquis unicum proferret verbum: et
licet omnes mirentur potentiam et magnitudinem creatoris ex magnitudine
creaturae, magis admirandum est quod ex tanta potentia tam modica
processerunt: et nimis mirabile est quod superbonus Deus, cujus
natura est diffundi et communicare bonitatem sibi innatam, tamdiu
potuit continere, quod non fecit creaturas quae bonitate sua et
beatitudine fruerentur. Postea apparuit eadem potentia, cum omnia
viventia delevit aquis diluvii praeter ea quae in arca, ipso jubente,
pro semine salvabantur. Item lucebat potentia sua in diversis
miraculis in Aegypto: et cum populum suum per mare rubrum transvexit
sicco vestigio cunctis Aegyptiis insequentibus, descendentibus in
profundum quasi lapis: et cum eum populum, scilicet sexcenta millia et
amplius, per annos quadraginta uno cibo pavit, scilicet manna. Item
centum octoginta quinque milia quasi una hora per unicum Angelum
interfecit. In novissimis vero temporibus valde eluxit divina
potentia, quando creator potuit fieri creatura, impassibilis potuit
pati, immortalis potuit mori, invisibilis potuit videri, immutabilis
potuit et potest sub speciebus panis et vini ab homine sacramentaliter
manducari et bibi: haec enim non sunt impotentiae, sed verissimae et
maximae potentiae argumenta. Similiter in hoc tempore valde clarescit
divina potentia in hoc, quod Deus omnipotens detestans peccata, et
vindicans in tertiam et quartam generationem, continere potest
vindictam contra tot Paganos, Judaeos, haereticos, falsos
Christianos, quorum nihil indiget, ipsum continue tam graviter
offendente; quos in uno momento delere posset sine suo damno: unde
illud: Deus qui omnipotentiam tuam parcendo maxime et miserando
manifestas et cetera. Et in Lib. Sapien. 12, quod omnium Deus
es, omnibus te parcere facit. Fragilitatis indicium est subito contra
inimicos expetere vindictam, sicut fortissimus Samson fecit; sed
melior est patiens viro forti; et qui dominatur animo suo, dicit
Salomon, expugnatore urbium.
|
|
