|
Ibi etiam anima continue congratulatur Deo in omnibus operibus sui
parvis et magnis, in omnibus judiciis circa bonos et malos, in omnibus
moribus suis perfectissimis, in omnibus exemplis Jesu Christi,
sanctissimis, in omni beatitudine et perfectione sua, quae consistit
in potentia, sapientia, bonitate aeterna et immensa et cetera.
Similiter in omnibus non successive, nam haec omnia praedicta
perfectissima in Deo esse cognoscit; et haec gratulatio erit per Deum
Dei filium, in quo solo vere gaudere Deo possumus, qui solus
beneplacitum patris semper in summo perficit et perfecit, sicut ipse
testatur Joa. 8: quae placita sunt ei facio semper: et David dicit
de omnibus aliis, Psal. 13: omnes declinaverunt etc. usque ad
unum, idest Jesum Christum: et Salomon Eccl. 7: unum virum ex
omnibus reperi, qui supplex Deo patri per omnia et in omnibus
complaceret. Mulierem autem non inveni. Haec congratulatio
vehementissime ducit in Deum et ad Deum, propter delectationem quae
in ipsa est. Si enim omnia corda essent unum cor, investigare non
posset quantam delectationem habet anima in congratulatione Dei.
Specialiter congratulatur Deo de redemptione generis humani, ad quam
invitat dominus Jesus omnes amicos, dicens Luc. 15:
congratulamini mihi omnes, quia inveni drachmam quam perdidi.
Drachmae perditio fuit totius generis humani a congratulatione
separatio: drachmae inventio fuit Christi per passionem ejusdem
congratulationis recuperatio. Et notabile est, quod non dicit se
emisse, sed invenisse, licet pretioso sanguine et aspera passione
genus humanum comparaverit: quia intantum desideravit salutem generis
humani, quod inventionem reputavit tali modo se posse hominem a
potestate diabolica liberare, et ad beatitudinem aeternam ad quam
creatus fuerat, revocare. Similiter notabile est, quod etiam omnes
Angelos convocat ad congratulandum, non drachmae, non homini, sed
sibi, quasi homo Dei Deus esset, et tota salus divina in ipsius
inventione dependeret, et quasi sine ipso beatus esse non posset. Ibi
etiam anima congratulatur Deo, non propter se, sed pure propter
Deum. Tanta enim puritate anima afficitur in congratulatione Dei,
quod potius vult ipsum esse beatum, quam seipsam esse beatam: immo
anima fidelis mallet eligere omni beatitudine se semper carere, quam
Deum alicujus beatitudinis et perfectionis defectum habere. In
omnibus his septem membris praedictis Deus ipse est causa efficiens,
materialis, formalis et finalis: ipse est causa movens animam ad
cognoscendum, ad amandum, ad fruendum, vivendum, laudandum, gratias
agendum, et congratulandum: similiter ipse est materia in se habens
totum quod provocare potest animam ad cognoscendum, amandum etc. hoc
est sapientiam et cetera. Item ipse est causa formalis informans
animam, qualiter se habere debeat in Dei cognitione, amore et
cetera. Similiter ipse est finis, ad quem tendit rationis cognitio et
cetera. De his septem potest intelligi illud Salomonis Proverb.
9: sapientia divina aedificavit sibi domum, excidit columnas septem.
Domus est caeli Empyrei creatio: septem columnarum excisio est
septiformis praedicta gratia, in qua consistit plenissima vera
beatitudo. Qualiter autem unusquisque se habere debeat in hac vita ut
ad illam beatitudinem perveniat, docet Anselmus, dicens: tantum
desiderium tibi esse debet in hac vita perveniendi ad quod factus est,
tantus dolor quod nondum ibi es, et tantus timor quod non pervenies,
quod nullam debes sentire laetitiam, nisi tantum de his quae dant spem
vel auxilium perveniendi. Circa praedicta debet versari intentio
nostra et totum negotium nostrum in hac vita, sicut servis suis
fidelibus committit dominus Jesus in Luc. 19 dicens: negotiamini
dum venio, singulis de commissis sibi negotiis singulos judicare.
Obsecro ergo te, domine, propter omnem beatitudinem tibi innatam,
praesta cunctis fidelibus in hac misera vita in praedictis crescere de
hora in horam, ut manifestetur abundantia gloriae tuae per infinita
saecula saeculorum. Amen.
|
|
