|
Amicus es hominis, quia praesens. In hoc autem Deus
praeponderat tripliciter: quia praesens est intime, semper et ubique;
homo vero praesens est quasi prae sensu ens, quia juxta te; sed Deus
praesentior, quia intra te. Augustinus, 4 Confess.: intimus
cordi est, et cor aberravit ab eo. Sed dicis, quomodo non sentio si
praesens est? Respondeo: nec in homine hoc habes, cujus corpus
tantummodo vides; quia si sine anima praesens esset, malles abesse.
Patet ergo praesentiam animae amici tui te magis amare: quam cum non
videas, ex motibus corporis praesentem intelligis, et verbis
qualitatem ejus erga te tibi signantibus non demonstrantibus credis.
Sic licet, prohibente statu viae, Deum qui est in te praesens per
essentiam, videre non valeas in se: per effectus tamen causam interim
potes cognoscere et videre; donec intellectu confortato et mundato
facie ad faciem intueri liceat et cognoscere posteriora per priora,
effectum per causam, creaturam per creatorem. Item: homo praesens
quandoque, et quandoque absens est necessario: sed nunquam Deus
absens est tibi, licet tu quandoque elongans te absens es. Augustinus
10 Confess.: intus eras, et ego foras; et ibi te quaerebam, et
in ista formosa quae fecisti deformis irruebam: mecum eras: et tecum
non eram. Ea me tenebant longe a te, quae si in te non essent, non
essent. Item: homo cujus amicus es, alicubi tibi est praesens,
alicubi absens. Deus ubique est tibi praesens. Augustinus: veritas
ubique praesidens omnibus consulentibus te et cetera. Unde cum moriens
praesentiam amicorum, qui tunc maxime indigeres, habere non possis,
hujus amici praesentia consolabiliter potieris. Psal. 22: si
ambulem in medio umbrae mortis et cetera.
|
|
