|
Consanguinitas praeponderat multum. Hoc tripliciter
secundum tres lineas consanguinitatis: scilicet ascendentem, in qua,
ut proximos diligis parentes, scilicet patrem et matrem, et plusquam
avum vel aviam: descendentem, in qua proximi, scilicet filius et
filia: transversalem in qua frater et soror. In linea ascendenti
pondera Deum erga patrem sic: ex duabus partibus consto, anima et
corpore; quarum una corruptibilis, alia incorruptibilis. Sap. 9:
corpus quod corrumpitur, aggravat animam et cetera. Aristoteles: hoc
solum est separabile, sicut incorruptibile a corruptibili. Una
imperans, alia obsequens naturaliter: una assimilans brutis, alia
associans Angelis. Salustius: omnis nostra vis in animo et corpore
sita: illa nobis cum diis, corpus cum bestiis commune: animi
imperio, corporis servitio magis utimur. Tripliciter igitur nobilior
est anima quam habeo a Deo creante, quam corpus quod a patre
generante. Quod enim horum a quo habeatur, imago utriusque testatur:
cum corpus patris, anima Dei praeferat imaginem, quam nimirum Deus
immediate sibi similem et bonam fecit quae corpus ad vitam animando
perfecit: quam versa vice corpus infecit, et ream ac peccatricem
efficit. Verumtamen et ipsum corpus, quod a patre generante natura
dedit, Deus naturae principaliter cooperans utroque parente
nesciente, et ad hoc insufficiente, organizavit. 2 Mach. 7:
nescio enim qualiter in utero meo et cetera. Amo ergo patrem, a quo
solummodo habeo materiam corporis, causam libidinis, originem reatus:
potius amabo patrem qui corpus formavit, animam inspiravit. Deut.
32: numquid non ipse est pater tuus, qui possedit et fecit et
creavit te? Fecit corpus, creavit animam, possedit utrumque. Item
in linea transversali fratres amantur ut proximi, et specialius
diligunt se gemelli: sed filius Dei amabilior frater. Item amas
fratrem qui tecum dividit, dividendo diminuit tibi paternum affectum:
nam secta bipartito cum mens discurrit amore, alterius vires subtrahit
alter amor. Gen. 37: videntes Joseph fratres sui, quod a patre
et cetera. Dividet etiam et diminuet dividendo paternum censum.
Luc. 12: magister, dic fratri meo ut dividat mecum possessionem.
Amas specialiter tecum genitum, qui statim natus tibi quasi injurians
diminuit lac maternum, et adhaerens uberi occupavit locum tuum. Hunc
fratrem ama potius, per quem erga te crevit quantum ad affectum amor
paternus, per quem heres efficeris, et ad paternum censum admitteris,
quamvis patri rebellans exheredari merueris: per quem nullum bonum tibi
debitum diminuitur, sed multiplex bonum indebitum tribuitur. Postremo
tradit frater fratrem in mortem: sed hic pro fratribus semetipsum
tradidit in mortem. Genes. 45: ego sum frater vester Joseph,
nolite timere et cetera. Hebr. 2: non confunditur eos fratres
vocare. In linea descendenti ut proximus amatur filius: ergo volens
Deus etiam sic ab homine amari ut proximus, factus est filius
hominis: quod etiam de se saepissime repetit, ne tanta
consanguinitatis propinquitas dari oblivioni possit; sed dicit, filius
quidem est hominis, nec tamen mulieris, sed virginis. Audi.
Quicumque fecerit voluntatem patris mei et cetera. Voluntatem viri
provocantis faciens aliqua virgo fit mulier, ac deinde mater: tu
voluntatem Dei facito, Christi mater eris et virgo. Amat ergo mater
filium, et quidem tenerius quam pater. 2 Reg. 1: sicut mater
unicum amat filium, ita te diligebam. Amat filium quem concipit cum
sorde, pregnat cum pallore, non sine timore parit cum periculo vitae,
educat cum solicitudine et labore; qui ingratus post omnia vix
praeceptis cogitur, promissis allicitur honorem rependere parentibus.
Honora inquit patrem et matrem, ut sis longaevus super terram. Tu
ama potius filium, quem spiritu sancto superveniente in utero mentis
concipis mundius, gestas jucundius, paris securius, educas facilius:
qui sit senectutis tuae baculus, caecutientis oculus; qui filiali fide
in morte tua meminerit tui, cum etiam in morte sua matris oblitus non
fuerit. Verum inter sponsum et sponsam non est accipere graduum
distantiam, cum duo faciant jam carnem unam, et duo animi in unam
foederentur amicitiam; propter quod dicitur Ephes. 5: viri,
diligite uxores vestras: et propter hoc relinquet homo patrem et
matrem, et adhaerebit uxori suae, et erunt et cetera. Sed quantum
res significata praecellit signum, tantum amor et unitas Dei ad
animam, amorem sponsi ad sponsam, animae ad Deum, sponsae ad
sponsum, sacramentum enim magnum est: ego autem dico inter Christum
et Ecclesiam: inter Deum et animam. Vide hoc evidenter. Tria sunt
bona matrimonii: fides contra adulterium: inseparabilitas, quae dicit
sacramentum, contra divortium; proles contra sterilitatis opprobrium:
sed in hoc conjugio fides inviolabilior, inseparabilitas major, proles
utilior. Fides inviolabilior Dei ad animam. Oseae 2: sponsabo te
mihi in fide: Cant. 2: dilectus meus mihi, et ego illi. Quinimo
fidelior est sponso omni qui fidelis est etiam animae fidem non
servanti. Isa. 57: juxta me discooperuisti, et suscepisti
adulterum: Jerem. 3: tu fornicata es cum amatoribus multis, tamen
revertere ad me. Quare hoc? Certe ut per virum fidelem sanctificetur
mulier infidelis, adultera per misericordem maritum, peccatrix anima
per Christum. Sed objicies: non sola solius, unica unici, cum
scriptum sit qui amas animas quasi non unam, sed plures. Sed scriptum
est Act. 4: multitudinis credentium erat cor unum et anima una.
Numquid propterea sponsus non unam sponsam amat, si in ipsa caput et
manus et pedes et cetera membra diligat? An indignabitur caput sponsae
fidem debitam sibi violari, si depraehendat etiam sibi pedes unitos
amari? Amplius, non diminuitur in individuo species, licet ipsam
participent plures: nec plenius individuo species inesset, si sola
inesset. Sic miro modo Deus te, o anima mea, diligit, totus
totam, ut non minus diligat te diligens tecum et aliam: aliam,
inquam, a te in substantia, unam autem tecum in caritate et amicitia:
nec plus te amaret si solam amaret: quinimo si tibi socias non
dedisset, minus forsitan quam nunc amare posset. Non sic Jacob, cui
permissum est plures sponsas habere, nec tamen datum est ut unamquamque
ipsarum posset ut solam totus amare. Ceterum hoc video in Deo esse
omnipotentiae, et omnipotentis bonitatis. Augustinus in Confess.:
o tu bone omnipotens, qui sic unumquemque nostrum curas, tamquam solum
cures: et sic omnes, tamquam singulos. Item, inseparabilitas
major. Illi enim duo unum carnaliter effecti inseparabiles dicuntur,
quia dum vivunt, nequeunt separari, sed et necessario separantur,
quia necessario moriuntur. Rom. 7: si dormierit vir ejus, soluta
est a lege viri. Verum inter te, o anima mea, et Deum matrimonium
quod in Baptismo initiatum, in bona vita ratum, in patria fuerit
consummatum, post illius unius primum consortium impossibile est esse
divortium. Verumtamen et modo dic cum apostolo: Rom. 8: quis nos
separabit a caritate Christi? Tribulatio, an angustia? Ceterum
quod subjungitur, et rato et consummato congruit: certus sum quod
neque mors, neque vita, neque instantia etc., poterunt nos separare
a caritate quae est in Christo Jesu. Item: proles utilior et
multiplicior, bonorum scilicet operum. Fecundat enim sponsus
sponsam, Deus animam per gratiam. Progrediturque proles ab ambobus
unitis non ab altero tantum, sed a matre ut a principio materiali, a
patre ut formali, et ideo principali. Sic et proles operum non a
gratia sola, nec a libero arbitrio solo, sed a libero arbitrio vel
voluntate ut a principio materiali et incompleto, a gratia vel a Deo
ut a completo vel formali et ideo principali. Joan. 10: sine me
nihil potestis facere: 1 Corinth. 15: abundantius omnibus
laboravi, non autem ego, sed gratia Dei mecum. Haec utilis proles
quae matrem non perimit, sed ei vitam aeternam acquirit: sicut e
contrario concupiscentia cum conceperit parit peccatum, peccatum autem
cum fuerit consummatum generat mortem. Psal. 7: concepit dolorem et
peperit iniquitatem. Hic non Bennoni filius doloris: sed si prius
forte filius laboris, postmodum filius gaudii et honoris: quoniam etsi
mulier cum sic parit, tristitiam habet; cum autem peperit, jam non
meminit pressurae propter gaudium.
|
|
