|
Diliges dominum Deum tuum ex tota anima: oportet ergo
nosse quid sit anima. Aristoteles: anima est actus primus corporis
organici, idest forma completiva, et perfectio dans corpori esse et
vitam. Est autem duplex esse: naturale, et moris: et cum vivere
viventibus sit esse, secundum Aristotelem similiter duplex erit vita,
scilicet naturalis et moralis. Primum esse et primam vitam habet
corpus ab anima tamquam a sua forma substantiali et completiva.
Secundum esse et secundam vitam habet anima a Deo summa et prima
forma, et sui effective completiva. Est ergo quodammodo Deus anima
animae, si loqui liceat improprie. Considera ergo te, o anima,
secundum quod es anima, scilicet in quantum habes corpus animae; et
cogeris ex hoc animam tuam, idest Deum amare. Vide tres status tui
corporis; animandi, animati, exanimis; scilicet status in fieri, in
esse, post esse. In animando tria sunt: potentia susceptiva animae,
naturalis appetitus ad habendum, virtus dispositiva organizans
embrionem, et disponens tandem ad suscipiendum. Completa vero
dispositione animatur corpus, et sequitur esse post fieri; et est
status secundus, in quo anima adveniens corpori ut forma materiae, et
ut perfectio perfectibili, dat ei tria, vivere, sentire et moveri:
moveri non tantum secundum locum et situm, sed etiam secundum
operationem et nutrimentum et augmentum. Ceterum si ex aliqua causa
vel corrumpantur organa necessaria, vel solvatur harmonia in medio
unionis, solvitur unio, et separatur anima, exanimatur corpus: et
est status tertius, in quo corpus deterioris conditionis efficitur,
quam esset nondum animatum, amittens irrecuperabiliter in via naturae
tria praedicta, scilicet motum, sensum et vitam. Et quod in primo
statu tendebat naturaliter ad esse completivum continua dispositione,
relabitur nunc ad non esse continua corruptione. O anima mea, qualis
es ad corpus, talis quodammodo ad te Deus tuus; ab ipso habes in
primo statu tria. Primo potentiam susceptivam, quia sui capax es, et
ab ipso solo perfectibilis es: habes et naturalem appetitum, quoniam
omne incompletum appetit suum complementum, et omne imperfectum
perfectibile appetit suam perfectionem, omnis materia suam formam:
habes et virtutem dispositivam, scilicet potentias naturales. Fac
ergo anima tuae vitae habendae quod facit corpus suae. Sicut per
virtutem dispositivam continue sine interpolatione se disponit ut
suscipiat te suam vitam, sic tu per naturales potentias ad vitam tuam
te dispone: quod si feceris, cum sufficienter te disposueris,
animaberis, perficieris, compleberis. Augustinus: anima media est
inter Deum et creaturas posita, conversione ad Deum illuminatur,
melioratur et perficitur: conversione ad creaturas obtenebratur,
deterioratur, corrumpitur. Eris ergo anima in statu secundo habens a
Deo tuo tria quae das corpori tuo, vitam, sensum, et motum moralem.
Et quandocumque corpus te vult abjicere, tunc liceat et tibi vitam
tuam, scilicet Deum, abjicere. Quod si hoc est impossibile, fac
vitae animae tuae, scilicet Deo, quod corpus suae. Appete
continuare conjunctionem, horre prae omnibus separationem. 1 Joan.
4: Deus caritas est et cetera. Ceterum si solutum fuerit, quod
absit, medium unionis, spiritualis harmoniae temperantia, scilicet
caritas et gratia, non abjicit te, sed abjicitur a te anima tua: et
tunc sequitur status tertius miserabilis prorsus et longe deterior quam
primus, in quo vita et sensu et motu debito careas, et de die in diem
corruptione crescente vilior fias. Solvitur hic medium uniens extrema
et contemperans caritas et gratia, cum praedominatur morbida et
distemperans concupiscentia, quae cum ex conversione ad sensibilia nata
sit in anima, ex eisdem nutritur et augmentatur, donec tandem caritati
praedominetur: et sic per ipsam anima corrumpitur. Augustinus: anima
media inter Deum et creaturas posita et cetera. Miraculum est si
redeat anima ad corpus quod ipsa deseruit: mirabilius quod ad animam
quae ipsum deseruit redit Deus: mirabilius quidem si esset rarius:
sed nunc propter frequentiam mirabile desiit esse. Quae nimirum
frequentia probat, quod paratior est Deus uniri animae qua penitus non
indiget, quam anima corpori quo multipliciter eget. Taliter igitur ex
anima Deus diligitur. Bernardus: valde mihi amandus es, domine,
per quem sum, vivo et sapio: quasi diceret anima, valde a corpore
amor, quod habet ista a me. Valde ergo mihi amandus es domine, cum
habeam ista potiora a te.
|
|
