|
Diliges dominum Deum tuum ex tota mente, vel intellectu.
Substantia illa quae in quantum alligatur corpori quod amat, anima
dicitur, secundum se ratione absolutionis, quia separabilis est, et
separata manet ut Angelus, spiritus vocatur; qui spiritus a theologis
mens, a philosophis intellectus vocatur. Aristoteles enim vocat
spiritum angelicum intelligentiam in Lib. de Caus. ut ibi: omnis
intelligentia est plena formis: spiritum humanum intellectum in Lib.
de Anim. ut ibi: solus intellectus est ab extrinseco. Quandoque
etiam intellectus nominat potentiam ejusdem substantiae: similiter mens
quandoque est nomen potentiae, quandoque autem substantiae, ut ibi,
renovamini spiritu mentis vestrae, Glossa spiritu, qui est mens: ita
nunc sumimus. Ex hac ergo substantia jubetur diligere Deum:
quoniam, in quantum spiritus est, primo proprie diligere Deum
potest. Haec enim divinae imago substantiae substantia est, aut
substantiae divinae imago simplex invisibilis et incorruptibilis: et
ideo valde nobilis, omne sensibile et omne corruptibile nobilitate et
naturali bonitate transcendens, et ipsam solummodo summum bonum et
simplex invisibile et immutabile complere et perficere potest. Hoc
igitur ei solummodo propter se absolute amandum et desiderandum est.
Aristoteles: nam uniuscujusque desiderare quod melius est. Noli
ergo, o homo, noli fieri sicut equus et mulus, quibus non est
intellectus: et ideo involvuntur sensibilibus. Aristoteles: non
habenti intellectum omnino insatiabilis est appetitus delectabilis.
Sed attende nobilitatem intellectualis substantiae, et contemne
sensibilia, et intellectuali bono intende clamans cum propheta Ps.
15: benedicam dominum qui tribuit mihi intellectum.
|
|
