|
Intellectus in viatore non potest Deum, quamvis sit
praesens, videre in essentia propter suam debilitatem, quae causatur
ex tribus: scilicet conditione naturae: nam ordo est inter esse
primum, scilicet naturae, et esse ultimum quod est esse gloriae, ubi
et intercidit esse gratiae. Quia igitur creaturam rationalem creavit
Deus talem, quae beatitudinem haberet ex meritis, non ex natura; cum
in visione essentiae beatitudo consistat et fruitio, non potest ad hoc
natura intellectus de se; et ideo per gratiam elevatur in via plus et
plus, ut per gloriam consummatus plene videat in patria. In hoc
communicat nobiscum intellectus angelicus in statu naturae, licet major
sit sua naturalis cognitio quam nostra. Item ex unione ad corpus.
Licet enim non sit alligatus organo per quod agat, tamen propter
unionem permistus est quodammodo phantasiae. Aristoteles: dispositio
intellectus qui est in anima, ad illud quod est in natura valde
manifestum, similis est dispositioni oculorum vespertilionis ad lucem
solis. In hoc communicat nobiscum primus homo pro primo statu; tamen
secundum quod nobilius erat corpus, cui erat unitus, eo minus
impediebatur intellectus. Sap. 9: corpus quod corrumpitur aggravat
animam, et deprimit terrena inhabitatio sensum multa cogitantem. Item
et tenebra culpae, quae quantulumcunque minima impedit, quia
intellectum illi luci improportionabilem reddit. Augustinus: summum
bonum non nisi purgatissimis membris cernitur. Igitur anima separata a
corpore, vel reunita eidem incorruptibili et non impedienti, mundata
ab omni tenebra, etiam veniali, elevata per gratiam potest dominum
videre per essentiam.
|
|
