|
Primus ergo exitus amicitiae est quasi naturalis, secundum
quem in anima proportionabiliter quodammodo generatur haec nobilissima
forma accidentalis, sicut in materia naturaliter generatur forma
substantialis. Quod patet sic: generatio naturalis fit per coactionem
et per contactum: contrarium enim contingens contrarium agit in ipsum
et alterat, et si in agendo praevalet, sibi assimilat: ut patet cum
ignis agit in terram, et caliditate frigiditatem expellens, frigidam
facit calidam; et cum actus continuatur, tamdem necessitas
dispositionem sequitur, et in summo calens terra ignis efficitur, et
ex altera fit altera, cum generatio alterationem comitetur. Sic Deus
amans hominem non amantem, immo amicus inimici. Rom. 5: cum
inimici essemus et cetera. Ardenter amans ut ignis est. Deut. 4:
Deus noster ignis consumens est. Homo autem frigidus et non amans ut
terra: unde Genes. 3: terra es et in terram ibis et cetera. Qui
ignis terrae appropinquans beneficiis ipsam tangit, et sic tangendo
disponit ad formam suam, scilicet amicitiam: et primo calefaciens
alterat, secundum illud Psal. 143: tange montes, et fumigabunt.
Tandem frequenter et continue agens, quia non cessat vel ad momentum a
beneficiis, tamdem terram igneam reddit, et inimicitiam expellens,
formam amicitiae in corde hominis introducit. Soph. 9: in igne zeli
mei devorabo terram. Luc. 12: ignem veni mittere in terram: et
quid volo nisi ut accendatur? Breviter igitur quoniam natura est vis
insita rebus ex similibus similia procreans, naturaliter quodammodo
amicitia Dei in nobis amicitiam generat, cum amicum, etiam si nolis,
tandem amare cogaris. 1 Joan. 4: diligamus Deum, quoniam ipse
prior dilexit nos.
|
|
