|
Sequitur fons quintus in ascensu summus, quartum non
includens, sed limpiditate et nobilitate excedens, ad fontem vivum
signaculo imaginis magis accedens: qui ab ipso simplicissimo simplex,
a purissimo purus immediate sed inordinate profluit, statimque subito
bipartitus est; et pars una miserabiliter difluxit in mare mortuum, et
pars alia mirabiliter refluxit in suum principium fontem vivum.
Ceterum fons ille altus est, nec omnes in quo hauriant habent.
Hausit tamen et aliis propinavit de hoc fonte Aristoteles,
considerans et describens intelligentias quantum ad esse primum in libro
de causis; hausit et propinavit Dionysius in hierarchia sua describens
esse secundum. Sed et moderni multi multa propinaverunt, quae magis
gustaverunt opinando, quam biberent sciendo. Verum et hunc fontem
transcurrit anima sitibunda dicens, Psal. 41: sitivit anima mea ad
Deum fontem vivum. Creaturae magis proprie sunt rivi quam fontes
aquarum: quorum veritas, bonitas et vita aliunde est derivata, ut
vena, ab illa fontali veritate, bonitate et vita. Advertens ergo
anima, quod per causam effectus plene et certe cognoscitur, et hausto
fonte de venis omnibus cognitio habeatur, venarum haustu non contenta
clamat: da fontem lustrare boni; da luce reperta, in te conspicuos
animi configere vultus.
|
|
