|
Quintus gradus amoris est, in quo facit appetere
impatienter. Hieronymus: hoc habet impatiens amor, ut quod
desiderat, semper invenire se credat. Amor impatiens non accipit ex
difficultate remedium, neque ex impossibilitate solatium. Amor
impatiens, quod amat, non potest videre. Nimirum enim ubi amor, ibi
oculus. Sicut in naturalibus appetitus vehementiam causat inanitio et
praegustatio. Stomachus enim sentiens se exinanitum appetit: quod si
esca vel videri vel odorari contingat, appetitus crescit.
Aristoteles: videbit quis aliquos, quando famescunt, laetari odore
ciborum: quod si cibus appetibilis fuerit aliqualiter praegustatus,
irritatur appetitus amplius. Sic anima exinanita a bono sensibili et
mutabili, et praegustans aliqualiter bonum immutabile, pedem cum
impetu elevans de quarto gradu quintum cogitur etiam impatienter
appetere, secundum illud Eccl. 24: qui edunt me, adhuc esurient.
Imo hic non tantum esurit, sed et bolismum patitur summi boni; hiat
et inhiat, concupiscit et deficit. Ps. 83: concupiscit et deficit
anima mea in atria domini. Accipe Rachelem impatientis desiderii
exemplar. Da mihi, inquit, liberos, alioquin morior. Prae
impatientia flentes vidi, morientes vidisse me non memini. Quid vita
carius, quid molestius morte? Nonne ergo impatienter desiderat, qui
minatur etiam vitam abjicere, si desiderium non obtineat, malens non
esse quam sine eo quod appetit esse, et se, quam illo carere? Sed
vide, anima mea, mori vult illa, nisi detur quod quando datum fuerit
morietur. Mortua est enim in partu Beniamin. Cum quanta ergo
impatientia et vehementia tibi est appetendum, quo dato non morieris,
sed vives in aeternum? Dicat ergo laudabiliter in hoc gradu impatiens
anima: summum bonum, melius es tu mihi, quam decem filii. Da ergo
te mihi, alioquin moriar.
|
|
