|
Decimo videamus de
Christi conversatione, de qua dicitur Baruch 3: post haec in terris
visus est, et cum hominibus conversatus. Notandum, quod Christi
conversatio fuit perfectissimum exemplar nostrae conversationis; unde
in persona ejus dicitur Joan. 14: ego sum via, veritas et vita.
Revera ipse est illa regia via, de qua dicitur Num. 21: via regia
gradiemur: et dicit quaedam Glossa super, qui habitat quod via regia
est via Christi regis nostri, qui sic viam mundi cucurrit, ut nec
prosperis alliceretur, nec adversis frangeretur, quem etiam nos
imitari debemus. Beda: sequamur iter humanae conversationis ejus, si
divinitatis gloriam volumus intueri, et habitare in domo ejus aeterna
omnibus diebus vitae nostrae. Notandum vero, quod Christus
conversatus fuit secundum legem: primo quidem, ut veterem approbaret:
secundo, ut eam in seipso observando consummaret: tertio, ut Judaeis
occasionem calumniandi subtraheret: quarto, ut homines a servitute
legis liberaret, secundum illud Galat. 4: misit Deus filium suum
natum ex muliere, factum sub lege, ut eos qui sub lege erant
redimeret. A transgressione autem legis tripliciter se excusat.
Primo quidem modo, quia per praeceptum quidem de sanctificatione
sabbati non interdicitur opus divinum, sed humanum: quamvis Deus in
die septima cessaverit a novis creaturis condendis, semper tamen
operatur in rerum gubernatione et conservatione. Quod autem Christus
miracula faciebat, erat operis divini, ut ipse dicit Joan. 5:
pater meus usque modo operatur, et ego operor. Secundo excusat per
hoc quod illo praecepto non prohibentur opera de necessitate salutis
corporalis: unde ipse dicit Luc. 7: nonne unusquisque vestrum
solvit bovem aut asinum, et ducit adaquare? Et infra 14: cujus
vestrum bos aut asinus in puteum cadit, et non continuo extrahit illum
in die sabbati? Manifestum est autem, quod opera miraculorum quae
Christus faciebat, ad salutem corporis et animae pertinebant.
Tertio, quia illo praecepto non prohibentur pertinentia ad Dei
cultum: unde dicitur Matth. 12: an non legistis in lege, quod
sabbatum sancti violant, et sine crimine sunt? Et Joan. 7,
dicitur: si circumcisionem homo accipit in sabbato, ut non solvatur
lex Moysi; cur mihi indignamini, quia totum hominem salvum feci in
sabbato? Quod autem mandavit paralytico in sabbato lectum suum
portare, ad cultum Dei pertinebat, idest ad laudem divinae virtutis.
Notandum quod Christus habuit refugia, ut dicit Remigius, navim,
montem et desertum, ad quorum alterum quotiescumque a turbis
premebatur, descendebat: et hoc legitur ipsum fecisse propter tria.
Quandoque propter corporalem quietem; unde Matth. 6, dicitur quod
dominus discipulis dixit: venite seorsum in desertum locum, et
quiescite pusillum: erant enim qui veniebant et redibant multi, et nec
spatium manducandi habebant. Quandoque vero causa orationis; unde
Luc. 6: factum est in illis diebus, exiit orare in montem, et erat
pernoctans in oratione: ubi dicit Ambrosius, quod ad praecepta
virtutum suo nos informat exemplo. Quandoque ut doceat favorem
vitare: unde super illud Matth. 5: videns Jesus turbas ascendit in
montem, dicit Chrysostomus, quod per hoc quod non in civitate et foro
sed in monte et solitudine sedit, erudivit nos nihil ad ostentationem
facere, a tumultibus abscondere, et maxime cum de necessariis
disputare oportet.
|
|
