|
Duodecimo videamus de
Christi miraculis, de quibus dicitur Joan. 11: hic homo multa
signa facit. Unde notandum quod miraculi nomen ab admiratione
sumitur. Admiratio autem surgit cum effectus sunt manifesti et causa
occulta: sicut aliquis miratur dum videt eclipsim solis, et ignorat
causam, ut dicitur 1 Metaph. Potest tamen causa alicujus apparentis
effectus esse alicui nota, quae tamen aliis est incognita. Unde
aliquid est mirum uni, quod non est mirum aliis; sicut eclipsim solis
miratur rusticus, non autem astrologus. Miraculum autem dicitur quasi
admiratione plenum, quod simpliciter est, omnibus causam occultat.
Haec autem est Deus. Unde illa quae a Deo fiunt praeter causas
nobis notas, miracula dicuntur. Describitur autem miraculum sic:
miraculum dicitur aliquid arduum et insolitum supra facultatem naturae
et spem admirantis proveniens. Ad cujus evidentiam sciendum est, quod
arduum dicitur miraculum non propter dignitatem rei in qua fit, sed
quia excedit facultatem naturae. Similiter insolitum dicitur, non
quia frequenter eveniat, sed quia est praeter naturalem consuetudinem.
Supra autem facultatem naturae est aliquid tripliciter. Uno modo
quantum ad substantiam facti: sicut quod duo corpora sint simul, et
quod sol retrocedit: vel quod corpus humanum glorificetur, quod nullo
modo natura facere potest: ista et similia tenent summum gradum in
miraculis. Secundo modo est aliquid supra facultatem naturae non
quantum ad id quod fit, sed quantum ad id in quo fit: sicut
resurrectio mortuorum, illuminatio caecorum, et similia: potest
natura causare vitam, sed non in mortuo, et potest praestare visum,
sed non caeco; et haec secundum locum tenent in miraculis. Tertio est
aliquid supra facultatem naturae quantum ad modum et ordinem faciendi;
sicut cum aliquis subito divina virtute curatur a febre, absque solito
et consueto cursu naturae in talibus: et cum aer condensatur in pluvias
divina virtute absque naturalibus causis, sicut factum est ad preces
Eliae et Samuelis: et hujusmodi tenent infimum locum in miraculis.
Quodlibet autem istorum habet diversos gradus, secundum quod
diversimode excedunt facultatem naturae. Supra spem etiam naturae
miraculum esse dicitur, non supra spem gratiae quae ex fide est.
Dicuntur autem miracula virtutes, in quantum excedunt facultatem
naturae; signa vero inquantum manifestant aliquid supernaturale.
Dicuntur autem portenta vel prodigia propter excellentiam, quasi
procul aliquid ostendentia. Attribuitur autem operatio miraculorum
fidei, secundum illud 1 Cor. 13: si habuero fidem ut montes
transferam: et hoc propter duo. Primo, quia ordinatur ad fidei
confirmationem. Secundo, quia procedit ex Dei potentia, cui fides
innititur: et sicut praeter gratiam fidei necessaria est et gratia
sermonis ad fidei instructionem, ita etiam opera miraculorum ad fidei
confirmationem. Notandum vero quod divinitus conceditur homini
miracula facere. Primo quidem et principaliter ad confirmandum fidem
et veritatem quam docet. Quia enim ea quae sunt fidei, humanam
rationem excedunt; ideo non possunt per humanam rationem probari, sed
oportet quod probentur per argumentum divinae virtutis. Secundo ad
ostendendum praesentiam Dei in homine per gratiam spiritus sancti. Ad
Galat. 3: qui tribuit nobis spiritum, et operatur virtutes in
nobis. Utrumque autem circa Christum erat hominibus manifestandum:
scilicet quod Deus esset in eo per gratiam non adoptionis, sed
unionis; et quod ejus supernaturalis doctrina esset a Deo: ideo
convenientissimum fuit, ut miracula faceret; unde ipse dicit Joan.
5: si mihi non vultis credere, operibus credite: et ibi etiam:
opera quae dedit mihi pater ut faciam, ipsa sunt quae testimonium
perhibent de me. Facit autem Christus miracula divina virtute; unde
ipse dicit Joan. 10: pater in me manens ipse facit opera. Unde
Leo Papa dicit, quod in Christo sunt duae naturae: una earum est
divina, quae fulget miraculis: et alia humana, quae succumbit
injuriis: et tamen una earum agit communicatione alterius, in quantum
scilicet natura humana est instrumentum divinae actionis, et actio
humana accipit virtutem a natura divina. Blasphemiam vero Judaeorum
dicentium in virtute Daemonum eum Daemonia ejicere, Luc. 2,
reprobavit. Primo quidem per hoc quod Satanas contra se ipsum non
dividitur. Secundo exemplo aliorum qui Daemonia ejiciebant per
spiritum Dei. Tertio, quia Daemonium expellere non posset, nisi
ipsum vicisset divina virtute. Quarto, quia nulla convenientia in
operibus nec in effectu erat sibi et Satanae, cum Satanas dispergere
cuperet quos Christus colligebat. Notandum vero, quod miraculorum
quaedam non sunt vera, sed phantastica facta, quibus ludificatur
homo, ut videatur ei aliquid quod non est: quaedam sunt vera facta,
sed non habent vere rationem miraculi, quia fiunt virtute aliquarum
naturalium causarum: et haec duo possunt fieri per Daemones; sed vera
miracula non possunt fieri nisi virtute divina: operatur enim ea Deus
ad utilitatem hominum: et hoc dupliciter. Uno quidem modo ad
veritatis praedictae confirmationem: et secundum hunc modum possunt
etiam mali miracula facere: unde super Matth. 12, nonne in nomine
tuo etc. dicit Hieronymus: prophetare et virtutes facere et Daemonia
ejicere interdum non ejus est meriti qui operatur; sed invocatio
nominis Jesu Christi haec agit, ut homines Deum honorent, ad cujus
invocationem fiunt tanta miracula. Alio modo ad demonstrandam
sanctitatem alicujus; et sic fiunt tantum a sanctis, vel in vita
eorum, vel etiam post mortem, sive per eos, sive per alios. Legitur
enim Act. 12, quod dominus faciebat virtutes per manus Pauli, et
etiam dum super languidos ferebantur ejus sudaria, recedebant ab eis
languores; et sic nihil prohiberet per aliquem peccatorem miracula
fieri, per aliquam invocationem alicujus sancti: quae tamen miracula
ille non dicitur facere, sed ille ad cujus sanctitatem demonstrandam
haec fierent.
|
|
