|
Tertiodecimo videamus
de Christi transfiguratione, de qua dicitur Matth. 17: et post
sex dies assumpsit Jesus Petrum, Jacobum et Joannem. Ubi tria per
ordinem possumus notare: scilicet luminosam claritatem Christi
transfigurati: gloriosam apparitionem Eliae et Moysi, gaudiosam
delectationem discipulorum Christi. Primum tangitur ibi, et
resplenduit facies ejus sicut sol: ubi dicit Hieronymus: qualis
futurus est tempore judicii, talis apostolis apparuit. Ad cujus
evidentiam sciendum est, quod claritas illa fuit claritas gloriae
quantum ad essentiam, non tamen quantum ad modum essendi; claritas
enim corporis gloriosi derivatur ab animae claritate, sicut dicit
Augustinus: et similiter claritas corporis Christi derivata est in
transfiguratione a divinitate ejus, ut dicit Damascenus, et a gloria
animae ipsius: aliter tamen quam in corpore glorificato: nam ad corpus
glorificatum redundat claritas ab anima, sicut quaedam qualitas
permanens; sed ad corpus Christi in transfiguratione derivata est
claritas per modum cujusdam passionis transeuntis, sicut cum aer
illuminatur a sole: et est simile quantum ad animam de visione quam
vidit Paulus. Unde ille fulgor tunc in corpore Christi apparens,
miraculosus fuit, sicut et illud quod super undas maris ambulavit.
Unde non est dicendum, sicut Hugo de sancto Victore dicit, quod
assumpsit dotes claritatis in trasfiguratione, agilitatis ambulando
super mare, subtilitatis egrediendo clauso virginis utero: quia dos
nominat qualitatem immanentem corpori glorioso, sed miraculose habuit
ea quae pertinent ad dotes. Notandum, quod tria describuntur circa
hanc transfigurationem: scilicet temporis opportunitas, discipulorum
numerositas, et loci congruitas, idest quando facta est, quibus, et
ubi: quod mysterio non vacat. Primum ibi, et post sex dies: ubi
dicit Origenes: mystice cum aliquis ascenderit sex dies, idest omnes
mundi res sex diebus factas, potest gloriam verbum Dei aspicere, et
Jesum transfiguratum ante oculos cordis sui videre. Diversas enim
habet verbum Dei formas apparentes unicuique secundum quod videnti
expedire cognoverit: et nemini super quod capit, seipsum ostendit.
Secundum ibi, assumpsit Petrum, Jacobum et Joannem. Per quod
datur intelligi, quod dicit Rabanus, quod qui nunc fidem sanctae
Trinitatis incorruptam servant, tunc aeterna ejus visione laetantur.
Tertium ibi, et duxit illos in montem excelsum seorsum: in quo
docet, ut dicit Remigius, quod necesse est omnibus qui Deum
contemplari desiderant, ut non in infimis voluptatibus jaceant, sed
amore supernorum semper ad caelestia se erigant; et ut ostendat
discipulis quatenus gloriam divinae claritatis non in hujus saeculi
profundo quaerant, sed in caelestis beatitudinis regno. Ducimur autem
seorsum, quia sancti viri toto animo et fidei intentione separati sunt
a malis, funditus autem separabuntur in futuro. Secundum principale
membrum tangitur ibi, et apparuerunt illis Moyses et Elias loquentes
cum eo: ubi dicit Hieronymus: considerandum est, quod Scribis et
Pharisaeis signum de caelo petentibus dare noluit: his vero ut
apostolorum augeat fidem, dat signum de caelo, Elia inde descendente
quo conscenderat, et Moyse ab Inferis resurgente. Quod non est sic
intelligendum, quod anima corpus suum assumpsit; sed quod anima ejus
apparuit per aliquod corpus assumptum, sicut Angeli apparent. Elias
autem apparuit in corpore proprio, non quidem de caelo Empyreo
allatus, sed de aliquo eminenti loco, in quo fuerat curru igneo
raptus. Sunt autem plures rationes, quare Moyses et Elias ad medium
adducuntur, ut dicit Chrysostomus. Prima est, quia dicebant turbae
eum esse Eliam, vel Jeremiam, aut unum ex prophetis; capita
prophetarum secum ducit, ut saltem hinc appareat differentia servorum
et domini. Secunda est, quia Moyses legem dedit, Elias aemulator
domini fuit. Unde per hoc quod simul cum Christo apparuerunt,
excluditur calumnia Judaeorum accusantium Christum tamquam
transgressorem legis, et blasphemum, sibi gloriam Dei usurpantem.
Tertia, ut ostendat se potestatem mortis et vitae habere, et esse
judicem vivorum et mortuorum, Moysen jam mortuum, et Eliam adhuc
viventem secum ducit. Quarta, quia voluit ut discipuli ejus
imitarentur Moysi mansuetudinem, et zelum Eliae. Tertium ibi,
domine, bonum est nos hic esse: Glossa: si Petrus videns
glorificatam humanitatem nunquam voluit ab ejus visione separari, quid
putandum est de his qui divinitatem ejus videre meruerunt? Dicitur
autem Matth. 9, quod non sciebat quid diceret stupore fragilitatis
humanae. Unde Beda: sed in hoc sciebat, quod solum bonum hominis
est intrare in gaudium domini sui, ut dicit Glossa Remigii: erravit
Petrus, qui voluit ut regnum electorum construeretur in terris, quod
dominus promisit dare in caelis: erravit etiam, quia oblitus est se et
suos socios esse mortales, et absque gustu mortis voluit subire
aeternam felicitatem; et in eo quod in caelesti conversatione
tabernacula facienda putavit, in qua domus necessaria non erat, cum
scriptum sit, templum non vidi in ea.
|
|
