|
Sunt autem quatuor
utilitates dominicae incarnationis. Prima humanae naturae exaltatio.
Cant. 8: quis mihi det ut inveniam te foris? Glossa: intus erat
dilectus, quando in principio erat verbum: foris fuit quando verbum
caro factum est. Ut deosculer te, Glossa, idest facie videam te,
et ore ad os loquar ad te. Et jam nemo me despiciat. Glossa:
postquam Christus venit suis infundens spiritum libertatis, etiam
Ecclesia ab Angelis honoratur: unde Joanni volenti se adorare dixit
Angelus, vide ne feceris, conservus tuus sum. Leo Papa: agnosce,
o Christiane, dignitatem tuam; et divinae consors factus naturae noli
in veterem vilitatem degeneri conversatione redire. Secunda est
adoptio filiorum. Ad Galat. 4: misit Deus filium suum; et
infra: ut adoptionem filiorum reciperemus. Augustinus: ideo filius
Dei factus est filius hominis, ut homines faceret filios Dei.
Idem: multos filios Dei fecit unicus filius. Emit enim sibi fratres
sanguine suo, probavit reprobatus, redemit venditus, honoravit
injuriatus, vivificavit occisus: dubietas nulla, dabit tibi bona sua
qui non dedignatus est recipere mala tua. Notandum vero, quod
filiatio adoptionis est quaedam similitudo filiationis naturalis.
Filius autem Dei naturaliter procedit a patre ut verbum
intellectuale, unum cum ipso existens. Huic autem verbo potest
aliquis tripliciter assimilari. Uno modo secundum rationem formae,
non autem secundum intellectualitatem ipsius: sicut forma domus
exterius constitutae assimilatur verbo mentali artificis secundum
speciem formae, non autem secundum intellectualitatem: quia forma
domus in materia non est intellectualis, sicut erat in mente
artificis; et hoc modo verbo aeterno assimilatur quaelibet creatura,
cum sit facta per verbum. Secundo assimilatur creatura verbo non solum
quantum ad rationem formae, sed etiam quantum ad intellectualitatem
ipsius: sicut scientia quae fit in mente discipuli, assimilatur verbo
quod est in mente magistri; et hoc modo creatura rationalis etiam
secundum suam naturam assimilatur verbo Dei. Tertio assimilatur
creatura verbo aeterno secundum unitatem quam habet ad patrem, quae fit
per gratiam et caritatem: unde dominus orat Joan. 17: oro ut sint
unum in nobis, sicut et nos unum sumus; et talis assimilatio perficit
rationem adoptionis, quia sic assimilatis debetur hereditas. Ad
Rom. 8: si filii, et heredes. Tertia utilitas est interna mentis
refectio. Matth. 11: venite ad me omnes qui laboratis et onerati
estis, et ego reficiam vos. Augustinus: ut panem Angelorum
manducaret homo, creator Angelorum factus est homo. Bernardus:
manna de caelo descendit, gaudeant esurientes etc. ut supra. Super
illud Luc. 2: positum in praesepio, dicit Glossa: ut nos carnis
suae frumento satiaret. Quarta utilitas est beatitudinis augmentatio.
Joan. 10: per me si quis introierit, salvabitur, et ingredietur,
et egredietur, et pascua inveniet. Augustinus: propterea Deus
factus est homo, ut hominem totum in se beatificaret, tota hominis
conversio ad ipsum esset, et tota dilectio esset in ipso, cum a sensu
carnis videretur per carnem, et a sensu mentis per divinitatis
contemplationem; et hoc totum bonum hominis erat, ut sive
ingrederetur, sive egrederetur, pascua in factore suo inveniret,
foris in carne salvatoris, intus in divinitate creatoris.
|
|
