|
Instantissime rogatis me, charissime frater, ut vobis aliquem
tractatum brevem facerem stilo facili, de praescientia et
praedestinatione divina, per quem possetis aliquibus quaestionibus et
objectionibus, quae de ipsis communiter fiunt ab hominibus,
respondere. Unde vestrae instantiae pro posse satisfacere cupiens,
aggressus sum facere, auxilio Dei praevio, quod rogastis. Scire
tamen debetis quod ab antiquis philosophis, et etiam ab Ecclesiae
doctoribus et magistris, tam antiquis quam modernis, haec quaestio
fuit multipliciter et subtiliter ventilata. Quorum ego profundissimas
et perplexas rationes evitans, leviores aliquas et vestrae capacitati
accommodas, praelegi, non tamen quae penitus satisfacere possint, in
hac profundissima et insolubili quaestione. Nam secundum apostolum ad
Romanos 11, 33, incomprehensibilia sunt judicia Dei et
investigabiles viae ejus: quis enim cognovit sensum domini, aut quis
consiliarius ejus fuit? et cetera. Sunt autem haec quae in hoc
opusculo perstringuntur. Primo quid sit praescientia et praedestinatio
Dei, et in quo a se invicem differant. Secundo quid sit reprobatio
Dei, et quis praedestinationis et reprobationis effectus. Tertio
utrum praescientia sit causa rerum praescitarum, vel res causae
praescientiae. Quarto utrum praescientia Dei necessitatem eveniendi
rebus imponat. Quinto utrum praedestinatio certitudinem habeat.
Sexto utrum praedestinatio necessitatem imponat. Septimo quare Deus
fecit hominem quem sciebat esse damnandum.
|
|
