|
Sicut autem praedestinatio Dei proprie est praescientia et
praeparatio beneficiorum Dei, scilicet gratiae in praesenti et gloriae
in futuro, ita reprobatio Dei est praescientia malitiae in quibusdam
non finiendae et praeparatio poenae non terminandae, ut dicit
Augustinus in Lib. de bono perseverantiae. Reprobatio enim Dei,
qua ab aeterno, non eligendo, quosdam reprobavit, secundum duo
consideratur: quorum alterum praescit et non praeparat, scilicet
iniquitatem sive malitiam. Unde Augustinus ad Prosp. et Hilar.:
haec quidem regula inconcusse tenenda est: peccatores peccato
praescitos esse non praeparatos, poenam autem esse praeparatam.
Praeparavit enim Deus malis (ut ait Fulgentius) ignem aeternum,
illis utique quos non praeparavit ad facienda peccata. Praeparavit
enim Deus quod divina aequitas redderet, non quod humana iniquitas
admitteret. Non enim sicut praeparavit sanctos ad justitiam
prosequendam, sic praeparavit iniquos ad injustitiam admittendam; quia
pravitatis operator nunquam fuit. Praedestinatio, quantum est de se,
non tantum importat scientiam, sed etiam voluntatem et potentiam. Sed
quoniam causalitas gratiae et gloriae attribuitur proprie voluntati ut
efficienti, scientiae autem ut dirigenti, potentiae vero ut
exequenti; ideo etsi praedestinatio importat illa tria, tamen
principalis est in genere voluntatis. Et ideo ab Augustino definitur
praedestinatio per illa tria. Primo per id quod respicit potentiam in
Lib. de fide ad Petr.: praedestinatio est gratuitae donationis
praeparatio. Secundo per id quod respicit scientiam in Lib. de bono
Persev.: praedestinatio est praescientia beneficiorum Dei. Tertio
per id quod respiciat voluntatem; et propriissime in Lib. de
Praedest. Sanct.: praedestinatio est propositum miserendi.
Praedestinationis autem effectus est appositio illius gratiae, qua in
praesenti justificamur, atque ad recte vivendum et in bono
perseverandum adjuvamur, et qua in futuro beatificamur. Quem quidem
effectum notificat apostolus ad Roman. 3, 24: ut justificati
gratia ipsius, haeredes simus secundum spem vitae aeternae. Et sicut
praedestinationis effectus est gratiae appositio, ita reprobationis
effectus est quodammodo privatio sive substractio gratiae. Quae
interdum in Scriptura sacra obduratio et excaecatio dicitur. Unde
apostolus ait ad Rom. 9, 18: cujus vult miseretur, et quem vult
indurat: misericordiam appellans praedestinationem (ut ait Augustinus
ad Xistum), et praedestinationis effectum, idest gratiae
appositionem; obdurationem vero gratiae privationem. Hic etiam de
excaecatione dicitur 2 ad Corinth. 4, 4, quod Deus hujus saeculi
excaecavit mentes infidelium: quod una Glossa de Deo vero exponit.
Sciendum tamen est, quod quia bonum subjacet providentiae Dei, ut
causatum et ordinatum; ideo praedestinatio est idem quod causa gratiae
et gloriae, ad quam gratia ordinatur. Sed quia malum non subjacet
providentiae ut intentum vel causatum (cum omnis defectus accidat
praeter intentionem) solum subjacet ei ut praescriptum et ordinatum,
sicut dictum est; ideo reprobatio est tantum praescientia culpae et non
causa, sed poenae ad quam culpa ordinatur, et cujus, scilicet
poenae, est praescientia et causa. Unde Augustinus dicit ad
Xistum: non obdurat Deus immittendo malitiam, sed non impertiendo
gratiam, sicut nec digni sunt. Quibus enim non impertitur, nec digni
sunt, nec merentur. Idem ad Simplicianum dicit: non est
intelligendum, quod Deus ita induret, quasi quemquam peccare cogat;
sed tantum quibusdam peccatoribus misericordiam justificationis suae non
largitur. Et ob hoc eos indurare dicitur, quia non eorum miseretur,
non quia impellit ut peccent: eorum autem non miseretur, quibus
gratiam non esse praebendam aequitate occultissima et ab humanis
sensibus remotissima, judicat: quam non aperit, sed admiratur
apostolus dicens: o altitudo divitiarum sapientiae et scientiae Dei,
ad Roman. 11, 33.
|
|
