|
1. Videtur autem hoc esse falsum. Quicquid enim participat
albedinem, est album; ergo quicquid participat pulcritudinem et
bonitatem, erit pulcrum et bonum: esse autem pulcrum et bonum est
existens, ergo non existens erit existens, quod est impossibile.
2. Praeterea, aut forma, a qua est ratio pulcri et boni, est
essentialiter in materia, quamdiu est sub privatione, quae hic non
existens dicitur, aut non: si non, ergo non participat bono et
pulcro, quod hic dicitur; si autem sit essentialiter in ea secundum
aliquem modum, omnis generatio erit alteratio, quia erit transmutatio
tantum secundum diversos modos.
3. Praeterea, secundum hoc videtur sequi lautitia formarum, ut
ponebat Anaxagoras, quod reprobatum est a philosopho in primo
physicorum.
4. Praeterea, aut materia participat id quod acquirit per
generationem, aut non. Si idem, quod ante participatur, habetur
quod acquiritur, non habetur; ergo idem habetur et non habetur. Si
vero non idem, tunc materia per generationem acquirat pulcrum et
bonum, videtur quod non participet pulcrum et bonum.
Solutio. Dicendum, quod in hoc sunt tres opiniones de exitu formarum
in esse. Quidam enim, ut Plato et Avicenna, et plures alii,
formas dicunt advenire omnino ab extrinseco, ponentes eas dari a
datore; et sic ponebant formas esse per creationem, non quod fiant in
aliquo subiecto, sed quia non sunt ex aliquo suae essentiae
praeexistente, et quae sic causata sunt possunt ab aeterno esse. Sic
enim ponunt intelligentias esse irradiationes esse primae causae; et
mundum similiter quidem ponunt ab aeterno esse, ponentes materiam
coaeternam primo: creatio autem compositi ab aeterno non potest
intelligi. Quidam ponebant formas praeexistentes in mundo, quorum
quidam dicebant causas esse actu in materia: sicut Anaxagoras ponebat
corpora similia principio, et quodlibet in quolibet esse; denominari
autem unumquodque a praedominanti in ipso, quamvis nihil sit physice
caro, aut os; et exitum unius ab altero dicebat generationem. Alii
autem sequentes Aristotelem, quorum opinio celebrior est, dixerunt
formas praeexistere in materia, in potentia, et per actionem
efficienter trahi eas de potentia ad actum.
Secundum hanc igitur opinionem dicendum, ad primum, quod non sequitur
aliquid esse et pulcrum et bonum nisi pertineat bonitate et
pulcritudine; similiter quia, sicut dicitur in secundo capitulo,
difficile est coniuncti denominationem, quae fit ab accidente; quia
non omne, cui inest albedo, album est, sed cui inest simpliciter.
Materia autem non semper participat pulcro et bono, sed in potentia,
et propter hoc ratio non sequitur.
Ad secundum dicendum, quod forma quaedam est una, duplex esse
habens, scilicet in actu, et esse in potentia. Primum quidem esse,
quod est esse simpliciter, habet in composito; secundum vero, quod
est esse secundum quid, habet in materia: et ideo non est dicendum
quod sit essentia formae in materia, quia per hoc significatur quod
esset ibi simpliciter; quamvis concedatur quod forma sit in materia
secundum quid, quia in potentia: et quia esse in potentia, et esse in
actu, non dicit modum accidentalem formae, sed ipse ipsius. Ideo non
sequitur quod sit alteratio quando forma trahitur de potentia in actum;
quia alteratio est quando, manente eodem subiecto, fit transmutatio
circa passiones; in generatione autem non manet idem subiectum, sed
est motus de non subiecto ad subiectum, ut dicitur in V physicorum.
Ad tertium dicendum, quod non sequitur latitantia, nisi ponamus
formas praeexistere actu in materia.
Ad quartum dicendum, quod idem participat et acquirit, scilicet
formam, sed secundum diversum esse, sicut dictum est. Et nota:
quamvis materia dicatur non existens, quia non est in actu, quia
naturae dicitur ens, materia tamen est existens ita quod materia sit ex
parte praedicti, et est actu materia, quia esse materiae non est esse
in actu, sed esse in potentia.
|
|
