|
Deinde dicit quomodo sunt in ipso ut in causa efficiente, dicens ex
isto pulcro immateriali, quod Deus est, omnibus existentibus
singulatorum esse pulcra secundum propriam rationem: idest sicut ex
efficiente primo. Videtur autem quod non secundum propriam rationem,
sed secundum communem, quod ipse est causa communis omnium quantum in
se, et omnibus aequaliter Deus est pulcritudo, sicut dictum est de
lumine: et dicendum, quod propria ratio dicitur secundum hoc, quod
est secundum naturam pulcritudinis, et non secundum quod determinatur
natura communis pulcritudinis ad diversam participationem in hoc vel in
illo: hoc enim habet ex diversitate recipientium, ut saepe dictum
est. Deinde ostendit quae sunt in ipso sicut in causa finali;
dicens, et propter primum pulcrum sunt concordiae omnium, quantum ad
collectionem diversorum in unum; et amicitiae, secundum quod diversa
collecta unam formam consequuntur, ut forma mixti; et
communicationes, in quantum ulterius progrediuntur in actum unum, et
hoc communius est, et consequuntur pulcritudinem primi quantum
possunt. Deinde ostendit quod etiam in prima pulcritudine, quae est
natura communis pulcrorum, manans a pulcritudine primi, sunt omnia
pulcra, praedictis tribus modis, dicens et ibi: et omnia pulcra; in
pulcro uniuntur, quod est natura communis pulcrorum, sicut in causa
effecta. Ipsum enim, scilicet pulcrum, est principium effectivum
omnium pulcrorum, et est movens tota, idest omnia pulcra, aut sicut
efficiens, aut sicut finis; et continens omnia amore propriae
pulcritudinis. In quantum enim unumquodque naturaliter amat suam
pulcritudinem, quam in se habet, operatur ad continentiam et
conservationem sui esse quantum potest: et est finis omnium sicut
finalis causa, sicut supra habitum est: etenim cuncta fiunt per
ultimam causam: et est causa exemplaris, quoniam secundum ipsum,
scilicet pulcrum, cuncta determinantur sicut exemplar: quantum enim
unumquodque habet de pulcritudine, tantum habet de esse.
|
|
