|
Venite, comedite et cetera. Vel alia ut supra, vel similia de
effectu, vel de nominibus corporis Christi. Effectus dominici
corporis possunt sumi ex tribus nominibus, quae solent eidem adscribi.
Nominatur enim quandoque verus panis, quandoque sacramentum altaris,
quandoque sacramentum caritatis. De primo Joan. 6: pater meus dat
vobis de caelo panem verum. De secundo Malach. 3: placebit Deo
sacrificium Juda et Jerusalem. De tertio 1 Timoth. 3: magnum
est pietatis sacramentum, quod manifestatum est in carne, per partum
virginis: praedicatum est in gentibus a sanctis apostolis creditum est
mundo, idest concessum fidelibus in cibum salutis. Unde recte dicitur
sacramentum caritatis. Primo corpus domini nominatur panis verus: et
secundum hoc habet tres effectus. Sicut enim panis tria bona praecipue
confert corpori, idest satiat, confortat, vitam conservat; sic panis
iste satiat spiritum ad fastidium mundi faciendum, confortat animum ad
malum culpae devincendum, conservat vitam ad Deum semper laudandum.
De primo Psalm. 131: pauperes ejus saturabo panibus.
Complenda: satiasti, domine, familiam tuam muneribus sacris, et hoc
ad fastidium mundi faciendum. Proverb. 22: anima saturata calcabit
favum. Gregorius: gustato spiritu desipit omnis caro. De secundo
Psalm. 103: panis cor hominis confirmet ad malum scilicet culpae
devincendum: quia qui carent corroboratione hujus panis, vincuntur a
vitiis. 4 Reg. 23: rex Babylonis et exercitus ejus obsedit
Jerusalem, et non erat panis populo terrae, et omnes viri bellatores
nocte fugerunt ad hortum regis, idest ad delitias carnis, et ad
campestria solitudinis, idest ad viam latam, quae ducit ad mortem.
De tertio Eccle. 34: panis egentium, vita pauperis est. Joan.
6: ego sum panis vivus qui de caelo descendi. Ego vivo propter
patrem: et qui manducat me, vivet propter me: et haec est vita ad
Deum semper laudandum. Psal. 145: lauda anima mea dominum et
cetera. De his supra sermone 9. Secundo corpus domini nominatur
sacramentum altaris, et secundum hoc habet triplicem effectum:
scilicet in triplici statu fidelium: idest in hoc mundo, in caelo, in
Purgatorio. In statu mundi peccata relaxat, in statu Purgatorii
poenam alleviat, in statu caeli gloriam augmentat. De primo,
scilicet statu, Levitic. 5: anima quae peccaverit per ignorantiam,
offeret arietem immaculatum, scilicet Christum, sine quo non fit
remissio. Nihil prodest capram, idest austeritatem poenitentiae
immolare, nisi studueritis in Christi immolatione plenam fiduciam
habere. Joan. 1: ecce agnus Dei, ecce et cetera. Paschasius:
licet omnia peccata in Baptismo sint donata, infirmitas tamen
peccati, idest fomes in carne remanet. Et quia ex hoc quod quotidie
labimur, saltem in venialibus, ideo Christus pro nobis quotidie
immolatur, ut qui semel in moriendo mortem devicit, quotidie recidiva
delictorum per haec sacramenta relaxet. Ambrosius: sicut quod ubique
offertur unum est corpus, ita et unum est sacrificium. Christus semel
in cruce hostiam pro omnibus obtulit: ipsam offerimus et nunc: sed
quod nos agimus, recordatio est sacrificii illius: nec causa suae
infirmitatis repetitur, sed nostrae, quia quotidie peccamus. De
secundo Levitic. 17: dedi vobis sanguinem, ut super altari meo
expietis pro animabus vestris. In hoc figuratum est, quod sacrificium
carnis et sanguinis Christi valet animabus in poena Purgatorii. Hic
sciendum quod tres turmae animarum sunt decedentium. Prima
peccantium, secunda poenitentium, tertia innocentium. Primam
sacrificium non adjuvat: secundam poena alleviat: tertiam sine poena
ad caelum sublevat. De primo 1 Reg. 3: juravi eli, quod non
expietur domus ejus victimis et muneribus in aeternum. Domus ejus,
idest, omnium in peccatis persistentium. Jerem. 7: quia locutus
sum ad vos, et non audistis: et vocavi vos, et non respondistis,
projiciam vos a facie mea, idest ab omni bono quod est in caelo et in
terra. Tu ergo noli orare pro populo hoc, nec assumas pro eis
laudem, idest, sacrificium laudis, et non obsistas mihi, quia non
exaudiam te. Proverb. 7: qui adulter est, idest amans et adhaerens
creaturae ultra mensuram justitiae, perdet animam suam, quia zelus et
furor viri non parcet in die vindictae: nec acquiescet cujusquam
precibus, nec suscipiet pro redemptione dona plurima, quasi
pretiosissimum Christi sacrificium. De secundo est illud
supradictum: dedi vobis sanguinem, ut super altari meo expietis pro
animabus. Sanguinem, idest sacrificium corporis et sanguinis
Christi: sanguinis pro corpore simul et sanguine; pars pro toto; et
quia sanguis in altari non est sine corpore, nec corpus sine sanguine.
Pro animabus, scilicet quae sunt in Purgatorio: Augustinus:
orationibus et eleemosynis sanctae Ecclesiae, et sacrificio salutari
non est dubium defunctorum animas relevari, ut cum eis misericordius
agatur a domino, quam eorum peccata meruerunt in hoc mundo. Zachar.
13: partes duae in terra dispergentur et deficient, idest infideles
et mali Christiani damnabuntur, et tertia pars relinquetur in ea,
idest poenitentes: et ducam tertiam partem per ignem, idest animas
poenitentium per Purgatorium: et uram eos sicut uritur argentum, et
probabo eos sicut probatur aurum: ipse invocabit nomen meum, et
exaudiam eum. Ipse, scilicet populus Christianus in terra relictus,
invocabit me orationibus et eleemosynis et sacrificio altaris pro parte
ducta per ignem, idest pro animabus quae sunt in Purgatorio; et
exaudiam eum, alleviando scilicet poenam illorum, et abbreviando. De
tertio Prov. 31: munus absconditum extinguit iras, iras scilicet
Dei, idest poenas Purgatorii quantum ad animas innocentes: et in
praesenti tribulationibus et flagellis satis purgatas. Psal. 37:
domine, ne in furore tuo arguas me, neque in ira tua corripias me
(...). Quoniam sagittae tuae infixae sunt mihi et cetera. Furor
Dei ardet in Inferno, ira in Purgatorio, sagitta sive correptio
amoris in hoc mundo. Qui igitur sagittas dominicae correptioni
patienter portat, furorem Inferni et iram ignis Purgatorii duce
domino illaesus evadet. Isa. 43: noli timere serve meus: cum
transieris per ignem, tecum ero, et flumina non operient te. Cum
ambulaveris in igne, non combureris, quia ego salvator tuus.
Daniel. 3: Angelus domini descendit cum Azaria et sociis ejus in
fornacem, et fecit ignem fornacis quasi ventum roris flantem: et non
tetigit eos omnino ignis, neque contristavit. Tunc laudabant Deum
dicentes: benedicite domino qui eruit nos de Inferno, et eruit nos de
medio ardentis flammae. Isa. 55: in laetitia egrediemini, et in
pace deducemini: montes et colles cantabunt coram vobis laudem, et
omnia ligna regionis plaudent manu. De tertio supra nominato,
scilicet quod sacrificium altaris gloriam beatorum quodammodo in caelo
augmentat. Levit. 10: pectusculum sacrificii quod oblatum est,
edetis in loco mundissimo tu et filii tui et filiae tecum. Pectusculum
sacrificii quod optimum et dulcissimum est de animali, signat
dulcedinem effectus corporis Christi, in quantum comeditur in loco
mundissimo, idest in quantum delectat beatos in caelo: quia plurimum
gaudent et congratulantur in hoc sacrificio de memoria redemptionis, de
aspectu nostrae salutis, de admiratione divinae bonitatis.
Gregorius: eodem momento rapitur in caelum ministerio Angelorum
sociandum corpori Christi, et ante oculos sacerdotis in altari
videtur. Rapitur scilicet corpori Christi consociandum, idest ad
beatos laetificandum. Complenda: sumpsimus, domine, divina
mysteria: quae sicut sanctis tuis ad gloriam, ita nobis ad vitam
prodesse perficias. Tertio corpus domini nominatur sacramentum
caritatis: et secundum hoc tres habet effectus: quia tria maxime bona
operatur in nobis: scilicet spiritus sancti veram participationem,
ipsius Christi certam inhabitationem, in similitudinem imaginis Dei
transformationem. De primo Psal. 80: et de petra melle saturavit
eos quia fideles sugunt de corpore Christi dulcedinem spiritus sancti.
Sapien. 12: o quam bonus et suavis est, domine, spiritus tuus in
nobis. Qui scilicet de corpore tuo in nos fluit. Augustinus:
participatione corporis et sanguinis Christi homo vivit, non sumens
tantum sacramentum, quod et mali faciunt, sed pertingens usque ad
spiritus participationem, ut in corpore domini tamquam membrum maneat
et ejus spiritu vegetetur. De secundo Joan. 6: qui manducat carnem
meam et cetera. Hilarius: accepta carne domini et hausto calice id
efficitur, ut nos in Christo, et Christus in nobis sit. Est enim
Christus in nobis per carnem, dum ejus carnem accipimus; et sumus in
eo, dum secum hoc quod nos sumus, in Deo est. Joan. 1: verbum
caro factum est et cetera. Dum verbum carnem assumpsit, in nostra
carne habitavit: et dum nos verbum incarnatum in cibum accipimus,
ipsum etiam habitat in nobis. De tertio Joan. 1: quotquot autem
receperunt eum, dedit eis potestatem filios Dei fieri, idest
deiformes, et Deo secundum imaginem similes: nec potest creatura ad
majus promoveri, quam quod assimiletur suo creatori. Assimilatur
autem homo Deo virtute corporis Christi in tribus: in interiori
cordis bonitate, in exterioris operis fertilitate, in superiori
caelestis regni hereditate. De primo 2 Petr. 1: Christus propria
gloria sua et virtute, maxima et pretiosa promissa nobis donavit, ut
per hoc efficiamur consortes divinae naturae. Maxima promissa, idest
seipsum. Unde, jusjurandum quod juravit ad Abraham patrem nostrum
daturum se nobis, ut efficiamur consortes divinae naturae, idest
divinae bonitatis: quia natura Dei bonitas est. Ambrosius: quia
dominus Jesus consors scilicet est divinitatis et corporis, et tu qui
accipis carnem ejus divinae substantiae in illo participans alimento,
idest, vere bonus efficieris in eo. De secundo Ezech. 12: sumam
de medulla cedri sublimis, et de vertice ramorum ejus, et plantabo in
montem excelsum, et faciet fructum. Medulla cedri sublimis est
aeterna sapientia Dei: alti rami ejus sunt patres sancti: vertex
ramorum est beata virgo, pars de vertice caro Christi sumpta de
virgine. Surculus igitur sumptus de medulla et vertice est corpus
Christi plenum divinitate. Iste plantatus in montem excelsum, idest
in cor justi in caelum elevatum, facit similem Christo boni operis
fructum. De utroque ad Gal. 2: vivo ego, jam non ego, vivit vero
in me Christus, in me scilicet assimilando interiori bonitate, et
exteriori bono opere. Hinc dictum est Augustino: cibus sum
grandium, cresce et manducabis me, nec tu me mutabis et cetera. De
tertio Joan. 1: quotquot autem receperunt eum, dedit eis potestatem
filios Dei fieri; ergo et heredes: ad Rom. 8: si filii, et
heredes, coheredes autem Christi: 1 Petr. 2: benedictus Deus
qui regeneravit nos, idest de filiis Diaboli filios Dei fecit,
hereditatem incorruptibilem et incontaminatam et immarcescibilem
conservatam in caelis. Amen.
|
|
