|
Sanguis meus vere est potus, Joan. 6. Alia themata, ut supra de
sanguine Christi. Potus sanguinis Christi triplex est, ut ex supra
dictis jam patet. Sacramentalis, intellectualis, spiritualis:
sacramentalis, qui a solis sacerdotibus sumitur sub specie vini de
calice; intellectualis, qui a populis Christianis sumitur sub specie
panis de ipso Christi corpore; spiritualis, qui ab omnibus salvandis
sumitur de passione Christi pia meditatione. Primo modo sumptus
peccata quotidiana relaxat: secundo modo fidelem mentem dulcedine sua
delectat: tertio modo totam animam irrigando fecundat. Primus potus
sanguinis Christi est sacramentalis, qui a solis sacerdotibus sumitur
de calice altaris. Matth. 26: accipiens Jesus calicem benedixit
et cetera. Bibite ex eo omnes, scilicet apostoli, quasi soli
sacerdotes. Iste potus digne sumptus peccata quotidiana relaxat, et
hoc triplici ratione: quia tria mala sunt in peccato veniali: scilicet
quaedam macula conscientiae, quaedam poena tristitiae, et quaedam
adversitas offensae divinae. Contra haec tria mala proprie valet potus
sanguinis Christi, qui est purus, lenis et pretiosus: ratione
puritatis lavat, ratione lenitatis sanat, ratione pretiositatis
placat: lavat, dico, conscientiam animae maculam removendo: sanat
poenam tristitiae corda fidelium consolando: placat offensam divinae
justitiae pro nobis interpellando. De primo ad Hebr. 9: sanguis
Christi emundabit conscientiam vestram. Genes. 49: expectatio
gentium lavabit in sanguine uvae pallium suum, idest animas nostras.
De secundo Zachar. 10: laetabitur cor eorum quasi a vino. Vinum
est sanguis uvae, et significat sanguinem Christi, quem sumimus in
altari. Iste potus cor bonorum laetificat, quia conferendo solatium
spiritualis laetitiae sanat a tristitia culpae. Psalm. 22: calix
meus inebrians quam praeclarus est. De tertio ad Hebr. 21:
accessistis ad sanguinis aspersionem melius loquentem quam Abel, quia
sanguis Abel clamat vindictam ad Deum, sanguis vero Christi postulat
et imperat indulgentiam. Bernardus: o sanguinem Christi summe
reverendum, in altari poculum, in cruce pretium, in caelo pro nobis
ad Deum patrem advocatum. Sciendum, quod tria genera graviter
arguuntur in Scripturis, quae nimis peccant in sanguine salvatoris.
Primi sunt corpore immundi, secundi corde indurati, tertii
procuratores pravi. Primi sanguinem Christi in magnis peccatis
indigne sumunt: secundi ad virtutem sanguinis Christi converti
nolunt: tertii lucrum de sanguine Christi ad pravos usus convertunt.
De primo 1 Corinth. 10: non potestis bibere calicem domini, et
calicem Daemoniorum. Calix Diaboli est luxuria carnis et mundi.
Deuter. 32: fel draconum vinum eorum. Qui hoc potu turbido et
immundo inebriantur, et super eum sanguinem Christi pretium fundunt,
quantum in seipsis est, ipsum polluunt, et ideo gravi poena digni
sunt. Genes. 4: maledictus eris super terram, quae aperuit os
suum: super terram, idest, plus quam caro tua. Ad Hebr. 10:
irritam quis faciens legem Moysi sine ulla miseratione duobus vel
tribus testibus moritur: quanto putatis deteriora mereri supplicia,
qui filium Dei conculcaverit, et sanguinem testamenti pollutum
duxerit, in quo sanctificatus est et spiritui sancto contumeliam
fecerit? De secundo Jerem. 5: induraverunt facies suas supra
petram, et noluerunt reverti: quasi diceret: quidam pertinaces in sua
malitia duriores sunt corde quam petra, scilicet quam durus adamas,
qui quamvis nulla re possit frangi, scinditur tamen sanguine hirci:
sed illi duriores sunt, qui nec virtute sanguinis Christi emolliri
possunt, nec a sua pravitate converti. Item duriores sunt quam
petra, scilicet quam quaelibet saxa dura; quia ad clamorem Christi in
cruce et ejus sanguinis effusione terra tremuit, et petrae scissae
sunt. Sed isti nec ad terribilem vocem praedicationis nec ad virtutem
sanguinis Christi possunt emolliri, et a sua pravitate converti. De
tertio Jerem. 22: vae qui aedificat domum suam in injustitia, qui
aperit sibi fenestras, et facit laquearia cedrina, pingit sinopide,
scilicet rubro colore, idest sanguine Christi, dicit Glossa: qui
domum aedificat materialem de male acquisitis, vel ornat superflue de
sanguine Christi, idest de rebus Ecclesiae acquisitis sanguine
Christi, graviter peccat: sed multo gravius qui domum spiritualem,
idest familiam pravam, ut pravas mulieres, filios, filias quasi
partes domus, ut fenestras, per quas Diabolus et fures intrant, et
laquearia quasi laqueos Diaboli, injuste aedificat et pingit, idest
vestit, vel ornat sanguine Christi. His dicitur vae, idest gravis
increpatio, et aeternae poenae comminatio. Secundus potus sanguinis
Christi est intellectualis, qui a populo Christiano sumitur sub
specie panis de ipso corpore salvatoris. Nam sicut sub specie panis
consecrati corpus Christi est per transubstantiationem, et sanguis
ejus per annexionem: sic sub specie vini consecrati sanguis Christi
est per transubstantiationem, et corpus ejus per annexionem. Unde
sicut sacerdos sumit sanguinem Christi sacramentaliter de calice, ita
fidelis populus sumit ipsum intellectualiter. De ipso Christi
corpore, Job 39: pulli aquilae lambunt sanguinem. Pulli aquilae
sunt subditi Ecclesiae: hi lambunt sanguinem Christi non de calice,
sed de ipso corpore Christi. Hic potus fidelem mentem dulcedine sua
delectat Cant. 1: botrus Cypri dilectus meus mihi. In botro sunt
duo: uva in cibum, et in uva dulcis sanguis in potum. Psal. 80:
de petra melle saturavit eos. Sicut petra corpus Christi
incorruptibile, sic mel de petra significat dulcem sanguinem Christi,
quem sugunt fideles de corpore Christi. Haec dulcedo tria bona
facit: scilicet contemptum vitiorum, gratiam bonorum eloquiorum,
desiderium aeternorum. De primo Prov. 27: anima saturata calcabit
favos. Qui enim de petra corporis Christi melle sanguinis ejus
saturati sunt, omnis peccati suavitatem contemnunt. Judic. 9:
dicit arbor ficus, idest fidelis anima: numquid deserere possum
dulcedinem meam, ut inter cetera ligna promovear? Quasi dicat:
contemno gloriam et delectamenta mundi pulchritudine Dei. De secundo
Cant. 4: favus distillans labia tua, mel et lac sub lingua tua:
quasi dicat, quia sub lingua, idest in corde plena es spirituali
dulcedine, idcirco abundas utili et dulci locutione. Matth. 12:
ex abundantia cordis os loquitur, sicut de vase, sic est de corde.
Vas plenum felle effundit amaritudinem; plenum melle, dulcedinem.
Unde Luc. 6: bonus homo de bono thesauro cordis sui profert bonum,
et e converso. De tertio Eccl. 24: qui bibit me, adhuc sitiet.
Gregorius: in corporalibus appetitus placet, experientia displicet;
spiritualis vero dulcedo quanto magis bibitur, tanto magis sititur:
quia dum ex pleno fonte stillatim mundo cordi degustando illabitur,
ejus plenitudo potanda magis desideratur. Psal. 64: in
stillicidiis ejus laetabitur germinans. Idem Psal. 41: sitivit
anima mea ad Deum fontem vivum. Tertius potus sanguinis Christi est
spiritualis, qui ab omnibus salvandis sumitur de passionis Christi pia
meditatione. 1 ad Cor. 10: patres nostri omnes eumdem potum
spiritualem biberunt. Sicut patres boni de foraminibus petrae aquam
biberunt, et in illa sanguinem passionis Christi crediderunt
figuratum, et per fidem spiritualem gustaverunt; ita boni Christiani
de vulnerum Christi pia meditatione sanguinem ejus solent bibere.
Isa. 60: filii tui de longe venient et cetera. Hic potus totam
animam quasi hortum Dei irrigando fructu bono fecundat. Eccle.
24: rigabo hortum plantationum, et inebriabo partus mei fructum,
idest animae fideles irrigatae sanguine Christi facient fructum bonorum
operum. Coloss. 1: in omni opere bono fructificantes. Fructus
bonorum triplex est: scilicet honestae conversationis, sacrae
devotionis et jucundae pietatis. De primo pascit homo seipsum, de
secundo Deum, de tertio proximum. De primo Eccles. 23: ego
quasi vitis fructificavi (...) et flores mei fructus honoris et
honestatis, idest honestae conversationis. Ad Ephes. 5: fructus
lucis est in omni bonitate et justitia et veritate. Quae autem in
occulto fiunt a filiis tenebrarum, turpe est dicere. Matth. 7:
omnis arbor bona fructus bonos facit et cetera. Fructu bonae vitae
pascit quisque seipsum. Prov. 17: qui servat ficum, comedet
fructum ejus. Isa. 3: dicite justo, quoniam fructum adinventionum
suarum comedet. Prover. 15: secura mens quasi juge convivium.
Secura ex honestate vitae. 2 ad Cor. 1: gloria nostra haec est,
testimonio conscientiae nostrae, quod in simplicitate et sinceritate
Dei, et non in sapientia carnali conversati sumus in hoc mundo. De
secundo Cant. 4: hortus conclusus soror mea, emissiones tuae
Paradisus malorum Punicorum. Emissiones istae sunt fructus
devotionis unde sequitur, nardus, crocus, cinnamomum, quae sunt
species aromaticae, et propter odorem bonum et virtutem suam
significant fidelium devotionem Deo gratam, quae consistit in sacris
desideriis, in variis virtutibus, gemitibus et orationibus. His
fructibus pascit fidelis anima dominum: unde sequitur ibid.: veniat
dilectus meus etc. ut comedat fructus pomorum suorum. Exod. 30:
sume aromata boni odoris, faciesque thymiama. Papias: thymiama, est
confectio boni odoris ad incensum cultus Dei. Gregorius: thymiama ex
aromatibus facimus, cum in altari cordis virtutum multiplicitate
redolemus. Prov. 8: delitiae sunt mihi esse cum filiis hominum,
quia scilicet delectatur in amore et devotione nostra quiescere. De
tertio fructu, scilicet pietatis, quo reficitur proximus, Psal.
51: ego quasi oliva fructifera in domo Dei. Oliva portat oleum
aliis ad lucendum, sanandum, et reficiendum; et significat opus
pietatis quod impenditur proximis. Proverb. 21: thesaurus
desiderabilis, et oleum in tabernaculo justi ad refectionem, scilicet
proximi. Luc. 10: Samaritanus quidam videns spoliatum quasi
pauperem, et vulneratum quasi subsidio indigentem, misericordia motus
est, et appropinquans alligavit vulnera ejus, idest subvenit
necessitatibus ejus, infundens oleum et vinum quasi cibum et potum, et
curam ejus egit. 1 ad Tim. 4: exerce te ipsum ad pietatem.
Pietas enim ad omnia utilis est, promissionem habens vitae quae nunc
est et futurae: ad quam nos perducat qui est benedictus in saecula.
Amen.
|
|
