|
Anno centesimo quadragesimo nono. Haec est secunda pars illius partis
cap. 10 divisa; in qua ponitur pugna simul cum Antiocho et Lysia.
Et primo ponitur adversariorum insurrectio. Secundo a Juda ipsorum
expugnatio, ibi: quibus Judas congregatis. Tertio iterata
reconciliatio, ibi: ut autem cognovit. Circa primam partem primo
agitur de exercitus congregatione, ibi: anno centesimo quadragesimo
nono. Secundo interseritur de malitiae Menelai perceptione, ibi:
commiscuit autem se illis. Tertio de ipsius condigna occisione, ibi:
sed rex regum. Quarto de justa sepulturae privatione, ibi: erat
autem in eadem. Quinto de crudelitatis regiae executione, ibi: sed
rex. Secunda pars principalis continet duas victorias quas habuit de
Antiocho. Circa primam primo ex parte Judae et suorum continetur
devota oratio. Secundo perfecta in signo humiliatio, ibi: omnibus
itaque. Tertio ipsius Judae provida deliberatio, ibi: ipse vero
cum. Quarto sociorum fortium exhortatio, ibi: dans itaque
potestatem. Quinto hostium virilis invasio, ibi: et dato signo.
Circa secundam partem habes regem munitiones Judaeorum invadentem.
Secundo Judam suis in munitionibus providentem, ibi: his autem
certus. Tertio regem illos qui erant in Beth-Sura alloquentem,
ibi: iterum rex. Quarto Judam hoc non obstante regem expugnantem,
ibi: commisit cum Juda. Circa tertiam partem principalem de
resurrectione, primo concludit Philippum contra regem rebellare.
Secundo quod de hoc voluit rex cum Judaeis se pacificare, ibi:
Judaeos deprecatus. Tertio voluit rex Judaeos et templum muneribus
honorare, ibi: et reconciliatus. Quarto concludit ex hoc
Ptolomenses remunerare, ibi: ut autem venit Ptolomaidem. Quinto
visus est Lysias eum pacificare, ibi: tunc ascendit Lysias. Nunc
ad literam. Notandum est quod de isto bello cum Antiocho perfectius
habitum est supra Lib. 1, cap. 6: et videtur fuisse primum bellum
Judae et suorum cum Antiocho Eupatore filio Antiochi nobilis: et
hoc dicit Glossa super locum istum: quae et secundum historiam, et
secundum allegoriam locum exponit, et remittit se ad expositionem in
praecedente libro positam. Sed contra hunc locum objicitur illud quod
habetur libro 1, cap. 6: ubi dicitur quod elephantes docti triginta
duo ad praelium erant ibi: et ibi etiam habetur de turribus super eos
aedificatis, et de ordine exercitus Antiochi etc. hic vero dicitur
quod erant viginti duo elephantes. Respondetur quod hic vel ibi fuit
error scriptorum, idest eorum qui hos libros compositos descripserunt.
Cum falcibus, idest undique circumseptis falcibus. Cultellis,
scilicet ferreis ad secandum, tales dicuntur currus falcati.
Menelaus, qui scilicet occidi fecit fratrem suum Oniam et prodidit
Jasonem. Cum multa fallacia, quia adulando captabat benevolentiam
ejus. Supra tamen dictum est quod ipsam deprecationem fecerunt filii
nequam: quod est intelligendum, quia plures alii erant cum Menelao,
ipse vero erat principalis. Deprecabatur, ut insurgeret in Judaeos:
verum supra manifestius ponitur. In peccatorem, idest Menelaum. De
ista morte ejus tali loco, non dicitur supra: tamen hoc fuit verum:
quia, ut dicitur Lib. 2, cap. 1, ipse fuit de illis filiis
nequam, qui, ut dictum est supra, a Judaismo apostatarunt.
Aggestum, idest tumulum. In praeceps, quia praeruptus erat locus
ille et videbatur minari praecipitium. Inde in cineres, idest de
altitudine praecipitii impulsus est. Tali lege contingit. Hoc est,
tali modo hoc est ut legali modo, sed non fortuito, sanctus, scilicet
ignis ille jugis altaris. Nequiorem: et hoc quia concitatus fuerat
contra eos verbis aliorum, licet de se pacem voluisset, sicut patet
per confoederationem prius factam, supra eodem cap. 12. Victoria
Dei, quia juvenibus recitavit fortia Dei facta. Nocte. Sed contra
hoc supra dicitur quod hoc fuit de die: unde dicitur quod refulsit in
clypeos aureos et cetera. Respondetur quod utrumque verum est.
Inchoavit enim de nocte et continuavit de die. Maximum elephantorum.
Contra: supra dicitur quod hoc fecit Eleazar frater ejus submittens
se elephanti. Respondetur quod hoc iterum fuit: vel hic etiam
recitatur compendiosius, et etiam facta aliorum tribuuntur frequenter
principi. Prospere. Contra: dicitur ubi supra quod Judas
aliquantulum fugit; ergo Eleazar frater suus occubuit. Respondetur
quod prosperitas fuit ibi, non quantum ad omnia, sed quia multum damni
intulerunt adversariis suis. Et per hoc auctor inducit per epistolam
illos quibus missa est ad gratiarum actionem. Sed fugabatur. Ista
clausula non ponitur ubi supra. Sed contra: quia ubi supra dicitur
quod tradiderunt se propter defectum victualium. Respondetur quod
quamdiu potuit, illis providit sicut dicitur hic; tamen tandem non
potuit plus, et reddiderunt se. Accepto gustu, idest gustata
audacia, sicut experientia de vino sumitur per gustum. Mysteria,
idest secreta, scilicet Judae et suorum et consilia: et hoc est
melius, quia ubi supra dicitur quod rex credebat eis victualia.
Cognovit, per Lysiam scilicet, ut dicitur ubi supra. Philippum,
cui commisit Antiochus nobilis moriens stolam et annulum et diadema ut
ferret ea Antiocho isti filio suo. Veniens vero Antiochiam voluit
usurpare regnum et privare Antiochum; et haec fuit causa confoederandi
se cum Judaeis. Justum visum est, scilicet Judaeis. Ne forte
foedus rumperent, scilicet Judaei: sed contrarium accidit: quia
dicitur supra, nempe Lib. 1, cap. 6, quod rex statim juramentum
suum fregit. Hoc modo, idest hac occasione.
|
|
