|
Quod cernens Joseph, ruit et cetera. In sepulchro meo, quod fodi
mihi in terra Chanaan. Jacob illud fodisse dicitur, non quia per
ipsum primo fuerit fossum: sed quia tam per ipsum, quam per patres
suos fuit melius praeparatum, venerunt ad aream Adar, quae sita est
trans Jordanem. Secundum aliquos, hic est locus, ubi postea populus
contra dominum murmurans igne consumptus est: de quo habetur numerorum
decimosexto. Et secundum Hieronymum, est trans Jordanem in
Orientali parte a Jordane ad duo milliaria: et distat a spelunca
duplici per quinquaginta milliaria. Unde praetergressi sunt locum in
quo debebant eum sepelire, et postea redierunt ad illum. Quare autem
hoc fecerint, non patet ratio litteralis ex textu. Et forte fuit hoc
propter aliqua praelia, vel pericula, quae in recta via timebant: et
ideo forte illuc declinaverunt ad horam. Quacumque autem ex causa hoc
fuerit, hic a Moyse non refertur: tum ut ostendat, planctum istum
ibi tunc factum fuisse praesagium mali, quod postmodum contigit ibi;
tum etiam propter alia mysteria. Si vero quaeratur, quare Joseph
sanctus tantum plangebat patrem mortuum et sanctum? Dicendum, quod
primo ad conformandum se moribus illius temporis. Secundo in signum
reverentiae et pietatis ad patrem. Tertio ad docendum plangere
miseriam hujus vitae et generalis infectionis nostrae, propter quam
omnes morimur. Quarto ad docendum, quod rememoratio mortis est valde
utilis nobis, juxta illud Ecclesiastici septimo: memorare novissima
tua, et in aeternum non peccabis. Quinto ad docendum, quod licet
mors sanctorum patrum sanctis morientibus sit salubris, nobis tamen hic
remanentibus in pluribus est damnosa. Unde et sancti saepe
subtrahuntur propter peccata nostra. Sexto ut doceat, quod pro
mortuis est cum luctu orandum et supplicandum ad dominum. Mystice
autem per sepulturam carnis Jacob, a qua jam spiritus abscesserat,
potest significari sepultura synagogae et caeremonialium ejus, quae
facta est a Christo et apostolis quasi a Joseph et fratribus ejus: et
a gentibus eis per fidem associatis, qui hic per Aegyptios
designantur. Fuit enim lex caeremonialium tamquam divinitus data,
reverenter sepelienda; et mors synagogae fuit apostolis valde
lamentabilis et dolorosa. Planctus autem iste durat per septem dies,
et per septem decadas dierum, idest per septem tempora ecclesiastica;
in fine tamen planctus iste recompensabitur, quando omnis Israel
salvus fiet: tunc enim Joseph pleniorem fiduciam amicitiae dabit
fratribus suis merito patrum suorum. Filii quoque Machir nati sunt in
genibus Joseph; idest postquam jam nati sunt, steterunt aliquando in
genibus ejus. Vult enim in istis ostendere, quomodo clarum fuit,
quod tertiam generationem suam ipse viderit: quia utique in genibus
suis eam tenuit. Et nota, quod ter legitur bajulatio puerorum in
genibus. Primo scilicet, a Rachele supra trigesimo capite, dicente
ad Jacob, ut ingrederetur ad famulam suam, ut pareret super genua
Rachelis. Secundo in hoc loco. Tertio, quarti regum quarto, de
Sunamite ponente puerum super genua sua usque ad meridiem, et mortuus
est, et tandem ab Elisaeo propheta suscitatus; quia Isaiae ultimo
promittit Deus electis, quod ad ubera portabuntur et super genua
blandietur eis. Contra quod triplex ratio diffidentiae poterat
provenire. Prima scilicet ex conditione nostrae naturae servilis
relatae ad majestatem Dei. Secunda ex corruptione culpae tam
originalis quam actualis relatae ad sanctitatem Dei. Tertia ex
intermediatione vel praeposteratione propagationis temporalis, relatae
ad immediatam visionem et possessionem Dei. Idcirco in typicum
remedium triplex figura praecessit. Quod enim non impediat conditio
naturae servilis, est exemplum Rachelis volentis ancillam parere in
genibus suis. Quod vero nec corruptio culpae mortalis, est exemplum
in Sunamite. Quod vero neque intermediatio successivae
propagationis, est exemplum in filiis Machir, qui nati sunt in
genibus Joseph proavi sui. Dei enim filius factus pro nobis servus et
in nostra servili natura passus et mortuus est, ut a generatione
carnali, de qua in hoc libro Genesis agitur, per regenerationis
lavacrum nos purgatos redderet, et sic ad suae generationis aeternae
fastigium sublevaret, ut in genibus majestatis paternae bajulemur cum
blanditiis familiaritatis et gloriae excessivis: cui est laus et
gloria. Amen.
|
|
