| #### Articulus 1. Primo utrum aliquis possit praedicare propria auctoritate, ita ut liceat praedicare sine licentia praelati |

| #### #### Et videtur quod sic. #### 1. Quia praedicare est bonum alii facere. Sed debemus bonum operari ad omnes, ad Galat., VI, 10. Ergo, et cetera. #### 2. Praeterea, dicitur Eccli., XVII, 12: unicuique mandavit Deus de proximo suo. Ergo, et cetera. #### Contra, ad Rom., X, 15: quomodo (...) praedicabunt, nisi mittantur? Ergo, et cetera. #### Respondeo. Dicendum, quod nullus quantumcumque scientiae magnae, vel quantumcumque sanctitatis, nisi missus a Deo vel a praelato, praedicare potest: quia nullum agens natum est agere nisi supra debitam materiam; praedicatio autem et exhortatio et doctrina, si sit publica respiciens totam Ecclesiam, et cura publica Ecclesiae, commissa est praelatis; et ideo nullus debet aliquid exercere quod requirat auctoritatem publicam, nisi praelati. #### Ad primum ergo dicendum, quod cuilibet licet facere bonum sibi proportionatum, non autem quodcumque bonum. #### Ad secundum dicendum, quod mandavit Deus monere proximum privata monitione et familiari. ####  |