| #### Caput 46 |

| #### #### Heretici dicunt: si uita secundum naturam est filius, secundum quod uos superbitis, resistentes Paulo apostolo dicenti de patre quod ipse: solus habet immortalitatem et habitat lucem inaccessibilem, ac si dicat: ad patris connaturalitatem et coessentialitatem nulla creatura, nec ipse filius, accedere potest; si autem filius habet immortalitatem, ergo nec pater solus habet immortalitatem, nec ipse solus habitat lucem inaccessibilem. Quod est inconueniens. Cirillus pater sanctus: ad hec solutio. Ubique (per) Scripturam sanctam filius dicitur ueritas, ut ipse de se ait: ego sum ueritas; et (Psalmista): ueritas de terra (orta) est, et multa alia. Dicitis nos dementiri Paulum, cum uos ipsi non tantum Paulum sed etiam Deum filium auctorem Pauli, ueritatem infallibilem, errantes dementiamini qui dixit: ego sum ueritas, quando non erat ueritas si quod dicit non est uerum. Ut dixit enim: ego sum ueritas, dixit et consequenter: ego sum uita. Sed que uita? Non alia, sed illa que suscitat mortuos et uiuificat, que ueraciter omnia creauit, que et nunc iam recreat deificando, que et in patre est et patris uita qua ipse suscitat et uiuificat; que in patre et in filio indiuisa una est et immortalis, nec non et lux inaccessibilis in qua impossibile est patrem esse et habitare sine consorte filio, cuius est illa eadem naturaliter lux et uita de qua ait ipse: ego sum lux mundi; sicut et de eadem in se manente dixit: ego sum uita. Ergo una est immortalitas patris et filii que est uera superessentialis deitas, que et lux dicitur inaccessibilis in qua uterque inhabitat. Respondete nobis. Pater dicitur habere uitam in semet ipso, quam et filio dedit tamquam non habenti et indigenti et ab eodem patre recipienti, ait enim filius: sicut pater habet uitam etc., sic dedit et filio etc.; si uita que in patre est, est idem quod pater, uel aliud in alio ut contentum in continente? Si hoc dederitis, dabitis et filium existentem et non habentem, tamquam indigentem et recipientem in se uitam quam non habet; et sic aliud est quod est filius et aliud quod uiuit, uita scilicet que in eo continetur et non est ipse. Quomodo ergo deitas simplex et incomposita erit in se, et a nobis credetur et predicabitur? Quo nil inconuenientius et sic mortiferum animarum sanctarum colentium Deum simplicem et incompositum. Ergo ut in patre uita que in eo est non est aliud nisi pater, hec beata et immortalis deitas, sic et in filio id idem per omnia sentimus: ut quod est filius et quod uiuit sit unum idem incompositum, uera scilicet et immortalis deitas que est uita quam habet pater in semet ipso, que non est alia nisi filius quoniam in filio non est alia nisi pater. Et ita luce clarius apparet ueritas ueridici filii dicentis: ego in patre et pater in me est, hoc est, ego uita uiuens nulla alia sum nisi que in patre est et uiuit, que et in patre nulla alia est nisi ipse pater in me uiuente. Et ita quecumque naturaliter dicuntur inesse patri, illa eadem omnia insunt et filio. Est pater solus uerus Deus; habet equidem in se filium dicentem: ego sum ueritas. Est ipse pater solus sapiens et potens, et filius eiusdem patris uirtus et sapientia. Dicitur solus pater habitare lucem inaccessibilem; habet etiam in se filium dicentem: ego sum uita. Ergo itaque omnia que patris sunt propria, sunt propria et filii. Ergo quando dicit: pater habet uitam in semet ipso, filium significat et non quod preter ipsum existit. Etiam et ipse pater (est) in filio secundum essentie incommutabilitatem et inuariabilitatem. Et hoc est: dedit ei uitam, id est suam uitam naturalem genuit in filio, ut sint duo differentes caracteristicon idiomaton, id est distinctis proprietatibus, et in nullo in uita una uiuente differentes, sed scilicet consimiles et equales in eo quod homousion, id est coessentiales. ####  |