Index

Caput 1. Prooemium

Caput 2. Quod omne agens agit propter finem

Caput 3. Quod omne agens agit propter bonum

Caput 4. Quod malum est praeter intentionem in rebus

Caput 5 et 6. Rationes quibus videtur probari quod malum non sit praeter intentionem (et solutio ipsarum)

Caput 7. Quod malum non est aliqua essentia

Caput 8 et 9. Rationes quibus videtur probari quod malum sit natura vel res aliqua (et solutio ipsarum)

Caput 10. Quod causa mali est bonum

Caput 11. Quod malum fundatur in bono

Caput 12. Quod malum non totaliter consumit bonum

Caput 13. Quod malum habet aliquo modo causam

Caput 14. Quod malum est causa per accidens

Caput 15. Quod non est summum malum

Caput 16. Quod finis cuiuslibet rei est bonum

Caput 17. Quod omnia ordinantur in unum finem, qui est Deus

Caput 18. Quomodo Deus sit finis rerum

Caput 19. Quod omnia intendunt assimilari Deo

Caput 20. Quomodo res imitentur divinam bonitatem

Caput 21. Quod res intendunt naturaliter assimilari Deo in hoc quod est causa

Caput 22. Quomodo diversimode res ordinantur in suos fines

Caput 23. Quod motus caeli est a principio intellectivo

Caput 24. Quomodo appetunt bonum etiam quae cognitione carent

Caput 25. Quod intelligere Deum est finis omnis intellectualis substantiae

Caput 26. Utrum felicitas consistat in actu voluntatis

Caput 27. Quod felicitas humana non consistit in delectationibus carnalibus

Caput 28. Quod felicitas non consistit in honoribus

Caput 29. Quod felicitas hominis non consistit in gloria

Caput 30. Quod felicitas hominis non consistit in divitiis

Caput 31. Quod felicitas non consistit in potentia mundana

Caput 32. Quod felicitas non consistit in bonis corporis

Caput 33. Quod felicitas humana non consistit in sensu

Caput 34. Quod ultima hominis felicitas non consistit in actibus virtutum moralium

Caput 35. Quod ultima felicitas non sit in actu prudentiae

Caput 36. Quod felicitas non consistit in operatione artis

Caput 37. Quod ultima felicitas hominis consistit in contemplatione Dei

Caput 38. Quod felicitas humana non consistit in cognitione Dei quae communiter habetur a pluribus

Caput 39. Quod felicitas humana non consistit in cognitione Dei quae habetur per demonstrationem

Caput 40. Quod felicitas humana non consistit in cognitione Dei quae est per fidem

Caput 41. Utrum in hac vita homo possit intelligere substantias separatas per studium et inquisitionem scientiarum speculativarum

Caput 42. Quod non possumus in hac vita intelligere substantias separatas sicut ponit Alexander

Caput 43. Quod non possumus in hac vita intelligere substantias separatas sicut ponit Averroes

Caput 44. Quod ultima felicitas hominis non consistit in cognitione substantiarum separatarum qualem praedictae opiniones fingunt

Caput 45. Quod non possumus in hac vita intelligere substantias separatas

Caput 46. Quod anima in hac vita non intelligit seipsam per seipsam

Caput 47. Quod non possumus in hac vita videre Deum per essentiam

Caput 48. Quod ultima hominis felicitas non sit in hac vita

Caput 49. Quod substantiae separatae non vident Deum per essentiam ex hoc quod cognoscunt eum per suam essentiam

Caput 50. Quod in naturali cognitione quam habent substantiae separatae de Deo non quiescit earum naturale desiderium

Caput 51. Quomodo Deus per essentiam videatur

Caput 52. Quod nulla creata substantia potest sua naturali virtute pervenire ad videndum Deum per essentiam

Caput 53. Quod intellectus creatus indiget aliqua influentia divini luminis ad hoc quod Deum per essentiam videat

Caput 54. Rationes quibus videtur probari quod Deus non possit videri per essentiam, et solutiones earum

Caput 55. Quod intellectus creatus non comprehendit divinam substantiam

Caput 56. Quod nullus intellectus creatus, videndo Deum, videt omnia quae in eo videri possunt

Caput 57. Quod omnis intellectus, cuiuscumque gradus, particeps esse potest divinae visionis

Caput 58. Quod unus alio perfectius Deum videre potest

Caput 59. Quomodo videntes divinam substantiam omnia videant

Caput 60. Quod videntes Deum omnia simul vident in ipso

Caput 61. Quod per visionem Dei aliquis fit particeps vitae aeternae

Caput 62. Quod videntes Deum in perpetuum eum videbunt

Caput 63. Qualiter in illa ultima felicitate omne desiderium hominis completur

Caput 64. Quod Deus sua providentia gubernat res

Caput 65. Quod Deus conservat res in esse

Caput 66. Quod nihil dat esse nisi inquantum agit in virtute divina

Caput 67. Quod Deus est causa operandi omnibus operantibus

Caput 68. Quod Deus est ubique

Caput 69. De opinione eorum qui rebus naturalibus proprias subtrahunt actiones

Caput 70. Quomodo idem effectus sit a Deo et a natura agente

Caput 71. Quod divina providentia non excludit totaliter malum a rebus

Caput 72. Quod divina providentia non excludit contingentiam a rebus

Caput 73. Quod divina providentia non excludit arbitrii libertatem

Caput 74. Quod divina providentia non excludit fortunam et casum

Caput 75. Quod providentia Dei sit singularium contingentium

Caput 76. Quod providentia Dei sit omnium singularium immediate

Caput 77. Quod executio divinae providentiae fit mediantibus causis secundis

Caput 78. Quod mediantibus creaturis intellectualibus aliae creaturae reguntur a Deo

Caput 79. Quod substantiae intellectivae inferiores reguntur per superiores

Caput 80. De ordinatione Angelorum ad invicem

Caput 81. De ordinatione hominum ad invicem et ad alia

Caput 82. Quod inferiora corpora reguntur a Deo per corpora caelestia

Caput 83. Epilogus praedictorum

Caput 84. Quod corpora caelestia non imprimant in intellectus nostros

Caput 85. Quod corpora caelestia non sunt causae voluntatum et electionum nostrarum

Caput 86. Quod corporales effectus in istis inferioribus non sequuntur ex necessitate a corporibus caelestibus

Caput 87. Quod motus caelestis corporis non sit causa electionum nostrarum ex virtute animae moventis, ut quidam dicunt

Caput 88. Quod substantiae separatae creatae non possunt esse causa directe electionum et voluntatum nostrarum, sed solus Deus

Caput 89. Quod motus voluntatis causatur a Deo, et non solum potentia voluntatis

Caput 90. Quod electiones et voluntates humanae subduntur divinae providentiae

Caput 91. Quomodo res humanae ad superiores causas reducantur

Caput 92. Quomodo dicitur aliquis bene fortunatus, et quomodo adiuvetur homo ex superioribus causis

Caput 93. De fato: an sit, et quid sit

Caput 94. De certitudine divinae providentiae

Caput 95 et 96. Quod immobilitas divinae providentiae utilitatem orationis non excludit

Caput 97. Quomodo dispositio providentiae habeat rationem

Caput 98. Quomodo Deus possit facere praeter ordinem suae providentiae, et quomodo non

Caput 99. Quod Deus potest operari praeter ordinem rebus inditum, producendo effectus absque causis proximis

Caput 100. Quod ea quae Deus facit praeter naturae ordinem non sunt contra naturam

Caput 101. De miraculis

Caput 102. Quod solus Deus facit miracula

Caput 103. Quo modo substantiae spirituales aliqua mirabilia operantur, quae tamen non sunt vere miracula

Caput 104. Quod opera magorum non sunt solum ex impressione caelestium corporum

Caput 105. Unde magorum operationes efficaciam habeant

Caput 106. Quod substantia intellectualis quae praestat efficaciam magicis operibus, non est bona secundum virtutem

Caput 107. Quod substantia intellectualis cuius auxilio magicae artes utuntur, non est mala secundum suam naturam

Caput 108. Rationes quibus probari videtur quod in Daemonibus non possit esse peccatum

Caput 109. Quod in Daemonibus possit esse peccatum, et qualiter

Caput 110. Solutio praemissarum rationum

Caput 111. Quod speciali quadam ratione creaturae rationales divinae providentiae subduntur

Caput 112. Quod creaturae rationales gubernantur propter seipsas, aliae vero in ordine ad eas

Caput 113. Quod rationalis creatura dirigitur a Deo ad suos actus non solum secundum ordinem ad speciem, sed etiam secundum quod congruit individuo

Caput 114. Quod divinitus hominibus leges dantur

Caput 115. Quod lex divina principaliter hominem ordinat in Deum

Caput 116. Quod finis legis divinae est dilectio Dei

Caput 117. Quod divina lege ordinamur ad dilectionem proximi

Caput 118. Quod per divinam legem homines ad rectam fidem obligantur

Caput 119. Quod per quaedam sensibilia mens nostra dirigitur in Deum

Caput 120. Quod latriae cultus soli Deo est exhibendus

Caput 121. Quod divina lex ordinat hominem secundum rationem circa corporalia et sensibilia

Caput 122. Qua ratione fornicatio simplex secundum legem divinam sit peccatum: et quod matrimonium sit naturale

Caput 123. Quod matrimonium debet esse indivisibile

Caput 124. Quod matrimonium debeat esse unius ad unam

Caput 125. Quod matrimonium non debet fieri inter propinquos

Caput 126. Quod non omnis carnalis commixtio est peccatum

Caput 127. Quod nullius cibi usus est peccatum secundum se

Caput 128. Quomodo secundum legem Dei homo ordinatur ad proximum

Caput 129. Quod in humanis actibus sunt aliqua recta secundum naturam, et non solum quasi lege posita

Caput 130. De consiliis quae dantur in lege divina

Caput 131. De errore impugnantium voluntariam paupertatem

Caput 132. De modis vivendi eorum qui voluntariam paupertatem sequuntur

Caput 133. Quomodo paupertas sit bona

Caput 134. Solutio rationum supra inductarum contra paupertatem

Caput 135. Solutio eorum quae obiiciebantur contra diversos modos vivendi eorum qui assumunt voluntariam paupertatem

Caput 136 et 137. De errore eorum qui perpetuam continentiam impugnant

Caput 138. Contra eos qui vota impugnant

Caput 139. Quod neque merita neque peccata sint paria

Caput 140. Quod actus hominis puniuntur vel praemiantur a Deo

Caput 141. De differentia et ordine poenarum

Caput 142. Quod non omnia praemia et poenae sunt aequales

Caput 143. De poena quae debetur peccato mortali et veniali per respectum ad ultimum finem

Caput 144. Quod per peccatum mortale ultimo fine aliquis in aeternum privatur

Caput 145. Quod peccata puniuntur etiam per experientiam alicuius nocivi

Caput 146. Quod iudicibus licet poenas inferre

Caput 147. Quod homo indiget divino auxilio ad beatitudinem consequendam

Caput 148. Quod per auxilium divinae gratiae homo non cogitur ad virtutem

Caput 149. Quod divinum auxilium homo promereri non potest

Caput 150. Quod praedictum divinum auxilium gratia nominatur, et quid sit gratia gratum faciens

Caput 151. Quod gratia gratum faciens causat in nobis dilectionem Dei

Caput 152. Quod divina gratia causat in nobis fidem

Caput 153. Quod divina gratia causat in nobis spem

Caput 154. De donis gratiae gratis datae; in quo de divinationibus Daemonum

Caput 155. Quod homo indiget auxilio gratiae ad perseverandum in bono

Caput 156. Quod ille qui decidit a gratia per peccatum, potest iterum per gratiam reparari

Caput 157. Quod homo a peccato liberari non potest nisi per gratiam

Caput 158. Qualiter homo a peccato liberatur

Caput 159. Quod rationabiliter homini imputatur si ad Deum non convertatur, quamvis hoc sine gratia non possit

Caput 160. Quod homo in peccato existens sine gratia peccatum vitare non potest

Caput 161. Quod Deus aliquos a peccato liberat, et aliquos in peccato relinquit

Caput 162. Quod Deus nemini est causa peccandi

Caput 163. De praedestinatione, reprobatione, et electione divina