|
Inde etiam apparet quod in Deo nullum accidens esse potest. Si enim
in eo omnes perfectiones sunt unum, ad perfectionem autem pertinet
esse, posse, agere, et omnia huiusmodi, necesse est omnia in eo idem
esse quod eius essentia. Nullum igitur eorum in eo est accidens.
Item. Impossibile est infinitum esse perfectione, cuius perfectioni
aliquid adiici potest. Si autem aliquid est cuius aliqua perfectio sit
accidens, cum omne accidens superaddatur essentiae, oportet quod eius
essentiae aliqua perfectio adiici possit. Non igitur invenitur in eius
essentia perfectio infinita. Ostensum est autem, Deum secundum suam
essentiam infinitae perfectionis esse. Nulla igitur in eo perfectio
accidentalis esse potest, sed quidquid in eo est, substantia eius
est. Hoc etiam facile est concludere ex summa simplicitate illius, et
ex hoc quod est actus purus, et ex hoc quod est primum in entibus.
Est enim aliquis compositionis modus accidentis ad subiectum. Id
etiam quod subiectum est, non potest esse actus purus, cum accidens
sit quaedam forma vel actus subiecti. Semper etiam quod est per se,
prius est eo quod est per accidens. Ex quibus omnibus secundum
supradicta haberi potest, quod in Deo nihil est quod secundum accidens
dicatur.
|
|
