|
1. Ex hoc autem quod seipsum cognoscit primo et per se, quod alia a
se in seipso cognoscat ponere oportet.
2. Effectus enim cognitio sufficienter habetur per cognitionem suae
causae: unde et scire dicimur unumquodque cum causam cognoscimus.
Ipse autem Deus est per suam essentiam causa essendi aliis. Cum
igitur suam essentiam plenissime cognoscat, oportet ponere quod etiam
alia cognoscat.
3. Adhuc. Omnis effectus in sua causa aliqualiter praeexistit
similitudo: cum omne agens agat sibi simile. Omne autem quod est in
aliquo, est in eo per modum eius in quo est. Si igitur Deus
aliquarum rerum est causa, cum ipse sit secundum suam naturam
intellectualis, similitudo causati sui in eo erit intelligibiliter.
Quod autem est in aliquo per modum intelligibilem, ab eo
intelligitur. Deus igitur res alias a se in seipso intelligit.
4. Amplius. Quicumque cognoscit perfecte rem aliquam, cognoscit
omnia quae de re illa vere possunt dici et quae ei conveniunt secundum
suam naturam. Deo autem secundum suam naturam convenit quod sit
aliorum causa. Cum igitur perfecte seipsum cognoscat, cognoscit se
esse causam. Quod esse non potest nisi cognoscat aliqualiter
causatum. Quod est aliud ab ipso: nihil enim sui ipsius causa est.
Ergo Deus cognoscit alia a se.
5. Colligentes igitur has duas conclusiones, apparet Deum
cognoscere seipsum quasi primo et per se notum, alia vero sicut in
essentia sua visa.
6. Quam quidem veritatem expresse Dionysius tradit, in VII cap.
de Div. Nom., dicens: non secundum visionem singulis se immittit,
sed secundum unam causae continentiam scit omnia. Et infra: divina
sapientia seipsam cognoscens scit alia.
7. Cui etiam sententiae attestari videtur Scripturae sacrae
auctoritas. Nam in Psalmo de Deo dicitur: prospexit de excelso
sancto suo, quasi de seipso excelso alia videns.
|
|
