|
1. Quamvis autem praedicta veritas fidei Christianae humanae
rationis capacitatem excedat, haec tamen quae ratio naturaliter indita
habet, huic veritati contraria esse non possunt.
2. Ea enim quae naturaliter rationi sunt insita, verissima esse
constat: in tantum ut nec esse falsa sit possibile cogitare. Nec id
quod fide tenetur, cum tam evidenter divinitus confirmatum sit, fas
est credere esse falsum. Quia igitur solum falsum vero contrarium
est, ut ex eorum definitionibus inspectis manifeste apparet,
impossibile est illis principiis quae ratio naturaliter cognoscit,
praedictam veritatem fidei contrariam esse.
3. Item. Illud idem quod inducitur in animam discipuli a docente,
doctoris scientia continet: nisi doceat ficte, quod de Deo nefas est
dicere. Principiorum autem naturaliter notorum cognitio nobis
divinitus est indita: cum ipse Deus sit nostrae auctor naturae. Haec
ergo principia etiam divina sapientia continet. Quicquid igitur
principiis huiusmodi contrarium est, divinae sapientiae contrariatur.
Non igitur a Deo esse potest. Ea igitur quae ex revelatione divina
per fidem tenentur, non possunt naturali cognitioni esse contraria.
4. Adhuc. Contrariis rationibus intellectus noster ligatur, ut ad
veri cognitionem procedere nequeat. Si igitur contrariae cognitiones
nobis a Deo immitterentur, ex hoc a veritatis cognitione noster
intellectus impediretur. Quod a Deo esse non potest.
5. Amplius. Ea quae sunt naturalia mutari non possunt, natura
manente. Contrariae autem opiniones simul eidem inesse non possunt.
Non igitur contra cognitionem naturalem aliqua opinio vel fides homini
a Deo immittitur.
6. Et ideo apostolus dicit, Rom. 10-8: prope est verbum in
corde tuo et in ore tuo: hoc est verbum fidei, quod praedicamus. Sed
quia superat rationem, a nonnullis reputatur quasi contrarium. Quod
esse non potest. Huic etiam auctoritas Augustini concordat, qui in
II super Gen. ad Litt. dicit sic: illud quod veritas patefaciet,
libris sanctis sive testamenti veteris sive novi nullo modo potest esse
adversum. Ex quo evidenter colligitur, quaecumque argumenta contra
fidei documenta ponantur, haec ex principiis primis naturae inditis per
se notis non recte procedere. Unde nec demonstrationis vim habent,
sed vel sunt rationes probabiles vel sophisticae. Et sic ad ea
solvenda locus relinquitur.
|
|
