|
1. Postquam philosophus ostendit qualis sit natura stellarum, hic
determinat de motu earum. Et primo ostendit qualiter stellae
moveantur; secundo ostendit utrum ex eorum motu sonus causetur, ibi:
manifestum autem ex his et cetera. Circa primum, ostendit stellas non
per se moveri, sed deferri eas motu orbium, tribus rationibus.
Quarum prima sumitur per comparationem stellarum ad orbes. In qua
quidem ratione unum praesupponit ex eo quod apparet secundum sensum:
videmus enim et stellas et totum caelum moveri. Necesse est autem hoc
contingere tribus modis: uno quidem modo ita quod utrumque quiescat,
scilicet et stella et orbis; alio quidem modo ita quod utrumque
moveatur; tertio vero modo ita quod unum eorum quiescat et alterum
moveatur. Hac autem divisione posita, prosequitur tria membra
praedicta.
2. Et primo prosequitur primum, cum dicit: utraque quidem igitur et
cetera. Circa quod dicit quod impossibile est dicere quod utrumque
quiescat, scilicet stella et orbis, si supponatur quod etiam terra
quiescat: non enim posset salvari apparens motus stellarum, si et
stellae quae videntur moveri quiescerent, et homines qui vident. Quod
enim motus appareat, causatur vel ex motu visibilis vel ex motu
videntis. Et ideo quidam, ponentes stellas et totum caelum
quiescere, posuerunt terram in qua nos habitamus, moveri ab occidente
in orientem circa polos aequinoctiales qualibet die semel; et ita per
motum nostrum videtur nobis quod stellae in contrarium moveantur; quod
quidem dicitur posuisse Heraclitus Ponticus et Aristarchus.
Supponit autem Aristoteles ad praesens quod terra quiescat, quod
postmodum probabit. Unde relinquitur, remoto primo membro, quo
ponebatur caelum et stellas quiescere, alterum duorum membrorum
verificari: scilicet, vel quod utrumque moveatur, scilicet stella et
orbis; vel quod unum eorum moveatur et alterum quiescat.
3. Deinde cum dicit: si quidem igitur ambo movebuntur etc.,
destruit alterum membrum, scilicet quod tam stella quam orbis
moveatur. Et dicit quod si ambo moventur, videtur sequi quiddam quod
est irrationabile, scilicet quod sit eadem velocitas stellae et circuli
deferentis ipsam. Si enim utrumque movetur, oportet dicere quod
velocitas uniuscuiusque stellae sit aequalis velocitati circuli in quo
fertur: apparent enim stellae simul cum circulis redeuntes iterum in
idem a quo incoeperant moveri. Et hoc quidem manifeste apparet, si
loquatur de stellis fixis, quae sunt in sphaera octava. Nam omnes
huiusmodi stellae simul cum tota sphaera videntur uno motu moveri; ita
quod stella quae est in circulo aequinoctiali, qui est circulus maximus
dividens sphaeram per medium, in eodem tempore circuit totum circulum
suum magnum, in quo tempore alia stella quae est in minori circulo
versus alterum polorum, circuit circulum suum parvum. Et sic, cum
illud sit velocius quod in aequali tempore movetur per maius spatium,
ut patet in VI Physic., sequitur quod stella, quanto est in maiori
circulo, tanto sit velocioris motus. Et similiter quanto circulus
erit maior, tanto motus eius erit velocior. Potest etiam hoc
intelligi, ut Alexander dicit, adaptando ad circulos planetarum.
Nam secundum quod moventur motu diurno, simul revolvuntur cum suprema
sphaera, nisi inquantum per motus proprios planetae in suis circulis
per aliquod spatium retrocedunt. Et quia circulus superioris planetae
est maior, sequetur quod superior planeta sit velocior, quantum ad
motum diurnum: quia in eodem tempore per maiorem circulum revolvitur.
Sic igitur tam in stellis fixis quam in planetis, aliqualiter accidit
quod simul stella pertransivit totum circulum, et quod circulus est
motus proprio motu, pertranseundo propriam peripheriam, idest
circumferentiam. Quod quidem intelligitur inquantum aliquod punctum
signatum in circulo redit ad pristinum statum.
4. Sic igitur ostenso quod accidat ex dicta positione easdem esse
velocitates astrorum et circulorum, ostendit hoc esse irrationabile,
ut supposuerat, cum dicit: non est autem et cetera. Et primo quidem
proponit quod non est rationabile quod sit eadem proportio velocitatis
astrorum et magnitudinis circulorum, ut scilicet tanto aliquod astrum
sit velocius, quanto movetur in maiori circulo. Secundo autem
ostendit non esse inconveniens hoc dicere circa ipsos circulos. Immo
magis videtur necessarium esse quod eorum velocitates analogice, idest
proportionaliter, se habeant ad eorum magnitudines: quia ita videmus
in omnibus corporibus naturalibus, quod quanto aliquid fuerit maius,
tanto velocius movetur motu proprio. Et sic, si non est rationabile
quod velocitas stellarum proportionetur magnitudini circulorum; est
autem rationabile quod velocitas circulorum proportionetur magnitudini
propriae; consequens est irrationabile esse aequales esse velocitates
astrorum et circulorum. Quod autem non sit rationabile quod motus
cuiuslibet stellae proportionetur in velocitate magnitudini sui
circuli, sic ostendit. Quia aut hoc contingeret ex necessitate
naturali, aut a casu. Si autem contingat ex naturali necessitate quod
stella sit velocior quae movetur in maiori circulo, sequetur quod si
transponantur stellae in alios circulos, ut scilicet stella quae prius
erat in maiori circulo, postea ponatur in minori, sequetur quod stella
quae prius erat tardior, sit velocior; et e converso. Et ita
videbitur quod stellae non habebunt proprium motum, sed movebuntur a
circulis; ex quo stella non conservat velocitatem aliquam propriam in
suo motu, sed velocitas eius consequitur solam magnitudinem circuli.
Si autem dicatur quod hoc contingit a casu, quod stella quae est in
maiori circulo velocius moveatur, hoc improbat dupliciter. Primo
quidem quia si hoc esset a casu, non esset rationabile in omnibus
circulis et stellis hoc inveniri, simul esse maiorem circuli
magnitudinem et maiorem velocitatem motus stellae. Quod enim hoc
contingeret in uno vel in duobus, non videretur esse inconveniens; sed
quod hoc contingat in omnibus et a casu, videtur esse quoddam
fictitium; ea enim quae sunt a casu, non eodem modo se habent in
omnibus aut in pluribus, sed in paucioribus. Secundo ostendit quod
hoc non possit esse a casu, per hoc quod casus non contingit in his
quae sunt a natura, sed ea quae casualiter fiunt, sunt praeter naturae
ordinem: unde ea quae a casu vel fortuna fiunt, non similiter se
habent in omnibus, sicut ea quae sunt a natura. Cum igitur in motibus
caelestium corporum nihil sit praeter naturam, ut supra habitum est,
non potest esse quod hoc quod dictum est, a casu accidat. Et ita
patet non esse verum quod simul circulus et stella moveantur, et
aequali velocitate. Potest etiam ad hoc improbandum alia ratio
induci: quia, ut Alexander dicit, sequeretur quod alter motuum esset
superfluus; quod non contingit in his quae sunt a natura.
5. Deinde cum dicit: sed adhuc iterum etc., inquirit de tertio
membro. Et primo ostendit quod non est possibile quod stella moveatur
et circulus quiescat. Et dicit quod si dicatur circulos manere in
eodem situ et stellas moveri, sequentur eadem irrationabilia quae et
prius. Accidet enim quod stella velocius moveatur quae est extra. Et
si hoc referamus ad stellas fixas, dicetur illa stella esse extra,
quae est extra polos, propinquior aequinoctiali; si autem referamus ad
planetas, dicetur esse extra stella illa quae est in circulo continenti
(contentum enim est infra continens); utroque enim modo circulus qui
est extra, est maior. Et ita sequetur quod velocitates stellarum sint
proportionales magnitudini circulorum; quod prius improbatum est.
6. Secundo cum dicit: quoniam quidem igitur etc., verificat
ultimum membrum divisionis: dicens quod, quia neque rationabile est
quod utrumque, scilicet tam stella quam circulus, moveatur; neque
etiam rationabile est quod solum stella moveatur; relinquitur quod
circuli, idest sphaerae, moveantur, sed astra secundum se quidem
quiescant, quasi non per se motae, sed moventur ad motum sphaerarum
quibus sunt infixae; non sicut alterius naturae existentes, sicut
clavus ferreus infigitur rotae ligneae, sed sicut eiusdem naturae
existentes; ac si stella sit nobilior pars sphaerae, in qua
congregatur lumen et virtus activa. Et hoc quidem rationabile est
dicere, quia hoc posito nihil irrationabile sequitur. Primo enim non
est irrationabile quod sit maior velocitas maioris circuli: inter
circulos tamen collocatos circa idem centrum. Et si quidem centrum hic
proprie accipiatur, oportet hoc referri ad diversos circulos
planetarum, qui secundum intentionem Aristotelis, omnes sunt circa
idem centrum, quod est terra: non enim astrologi sui temporis ponebant
excentricos neque epicyclos. Non autem poterit hoc referri ad diversos
circulos quos describunt stellae fixae in suo motu: non enim omnium
illorum circulorum est idem centrum. Sed si ad stellas fixas referre
velimus, oportet quod hic nomine centri polus significetur; eo quod
sicut se habet centrum ad circulum in superficie plana, ita se habet
aliqualiter polus ad circulum in superficie sphaerica. Cum autem in
eadem sphaera designantur diversi circuli circa eosdem polos, tanto
aliquis circulus est minor et tardioris motus, quanto est polo
propinquior; sicut et inter circulos sub invicem positos, tanto
aliquis circulus est minor et tardior, quanto est propinquior centro.
Unde centrum et polus sunt indivisibilia et penitus immobilia. Ideo
autem hoc dixit esse rationabile, quia etiam in aliis corporibus, quae
moventur motu recto, quanto aliquod corpus est maius, tanto velocius
movetur proprio motu naturali, sicut maior pars terrae velocius movetur
deorsum (e contrario autem se habet in motu violento, in quo corpus
quanto est maius, tanto tardius movetur). Unde et in corporibus quae
moventur motu circulari, cum motus eorum sit naturalis, rationabile
est quod quanto circulus fuerit maior, tanto velocius moveatur. Et
quod motus maioris circuli sit velocior, patet ex hoc quod, si a
centro ducantur duae lineae rectae per omnes circulos usque ad
supremum, portio illa quae abscinditur ab his duabus lineis, erit
maior in circulo maiori, et minor in minori. Et eadem ratio est si
ducantur duae lineae circulares a polo per omnes circulos usque ad
maximum eorum. Cum ergo una dictarum linearum circularium tota simul
perveniat ad locum in quo erat alia, manifestum est quod in maiori
circulo pertransibit maiorem portionem in eodem tempore: et hoc est
velocius moveri, sicut dicitur in VI Physic., scilicet pertransire
maius spatium in aequali tempore. Sic ergo rationabile erit quod maior
circulus pertransibit maius spatium in aequali tempore; et ita motus
erit velocior.
7. Secundo autem non accidet hoc inconveniens, quod caelum
divellatur, idest scindatur; quod oportebit dicere si stellae moventur
et orbes quiescunt; et praecipue quia ostensum est quod totum caelum
est continuum, ita quod inferior sphaera tangit superiorem secundum
totum. Si igitur orbes quiescerent et stellae moverentur, si quidem
stellae essent profundatae in corporibus sphaerarum, sequeretur quod
suo motu divellerent sive dirumperent ipsam sphaerarum substantiam. Si
autem moverentur in superficie sphaerae superioris, oporteret quod vel
inferior sphaera scinderetur a motu stellae, vel quod esset aliquod
spatium medium inter duas sphaeras, secundum quantitatem stellae: et
hoc spatium oporteret vel esse vacuum, vel esse plenum aliquo corpore
passibili, quod dirumperetur ad modum aeris vel aquae, per motum
corporis transeuntis; utrumque autem horum est impossibile. Sed haec
omnia inconvenientia evitantur, si ponamus stellas non moveri per se,
sed solum per motum orbium. Haec autem expositio quae dicta est,
convenit tam quantum ad stellas fixas, quam etiam quantum ad planetas.
Potest autem aliter exponi, secundum quod refertur solum ad stellas
fixas. Quia enim probaverat quod motus maioris circuli est velocior,
per quantitatem portionum intersectarum a duabus lineis procedentibus a
centro vel a polo, probat hoc iterum alia ratione: quia nisi maior
circulus in sphaera stellarum fixarum velocius moveretur, sequeretur
quod sphaera stellarum non esset tota continua, sed divelleretur per
partes; cum stella quae est in minori circulo, si haberet motum aeque
velocem, oporteret quod in minori tempore suum circulum perageret; hoc
enim est de ratione aeque velocis, quod in minori tempore minus spatium
pertranseat.
|
|