|
Quoniam in thearchica et superessentiali Trinitate homousia, id est
coessentiali, sicut pater non habet patrem ut filius patris sit nepos
aui, ita nec spiritus sanctus est filius filii ut sit idem nepos
patris. Et ideo nec ingenitus spiritus sanctus, quia inprincipiatum
esse et ingenitum soli Deo patri Catholica et apostolica Ecclesia
congregata apud Niceam orthodoxos, id est recte et fideliter, atque
glorifice attribuit, et de patre solo et credendum et predicandum cum
anathemate toti mundo mandauit. Nec etiam genitus est ut filius
credatur et predicetur; quoniam si filius esset, Ecclesia sponsa
cogeretur querere in Trinitate duos filios, et cui illorum sit
desponsata: filio filii tamquam incarnato et sibi unito, ut
redemptione sibi facta et dote concessa theoseuiam, id est debitam
reuerentiam, cum honore eidem exhibeat, uel filio patris? Et sic
dubietas sponse Ecclesie nasceretur. Nec filius patris est, quoniam
si filius esset patris iam essent duo fratres: sed aut gemini aut per
ordinem successionis paterne geniture alter prior altero; et iterum
sponsa quereret quo nomine quilibet illorum uocetur, et quem illorum
pater humanari fecerit et sua philanthropia, id est amore quem gerebat
erga hominem, eidem Ecclesie in sponsum copulauerit: primogenitum uel
secundo genitum? Nam si filius filii esset spiritus et nepos patris,
equidem ut generaret nepotem, sic et filius filii eidem filio tamquam
suo patri nepotem generaret et patri pronepotem. Et ita series paterne
proprie geniture et generationis filialis numquam in diuinis et in
infinitum per descensum tendens terminaretur, alius alium generando;
et e conuerso per ascensum propagatiue prosapie generationis (a)
patre, numquam per principium inprincipiatum posset terminari.
Quoniam sicut in descensu generationis filius quilibet subalterno modo
pater est et filius, pater ad filium et filius ad patrem; ita in
ascensu seriei eiusdem generationis quilibet eodem modo subalterno et
pater et filius est, filius quidem ad supra, suum genitorem, pater
uero ad infra, suum filium. Quod absit hoc credi et predicari in
proprio uere trino superessentialiter deifice Trinitatis numero, a
patre agenitu, id est ingenito, incipiente et in spiritu Deo sancto
terminato, cum etiam hoc idem in serie continuate generationis humane
nec creditur, quia taliter non habetur. Enimuero omnis generatio et
corruptio infra uolubilem mundum terminatur per primum genitorem et
ultimum genitum, ut supra primum genitorem ratio non querat genitorem
et ultra ultimum genitum alium non querat genitum. Nam primus homo
Adam per seriem geniture paterne, a nullo genitus ipse, et ideo pater
tantum est et non filius. Series autem generationis humane, ex ipso
tamquam a principio inprincipiato incipiens, terminabitur in ultimo
nato eius in fine uolubilitatis mundane ubi cuncta finem recipiunt, ubi
et omnis motus et energia sensibilis mundi cessabit. Quemadmodum sicut
increate et immense deifice Trinitatis beata deitas trinum, inconfusum
et eternum terminatum in se tenet numerum, qui a patre principio
inprincipiato incipiens in spiritu tertia persona terminatur et ulterius
non multiplicatur: sic et omnia ratione diuini dicti numeri sub certo
et diffinito numero cum principio et fine terminauit. Et ideo in
creatione primi hominis dixit Deus trinipostatos, id est trinus
essentialiter personalis, scilicet in personis: faciamus hominem, id
est principium inprincipiatum humane generationis, ad imaginem et
similitudinem nostram, id est sicut Deus pater a nullo ita et Adam a
nullo; hoc est, sicut in serie generationis ipsius Adam pater non
requiritur, quia non habetur, ingenitus enim est ipse: ita et in
ordine Trinitatis diuine patris pater non datur, ut non inquiratur
quare patrem non habet, est enim ipse pater ut increatus ita et
inprincipiatus.
|
|
