|
Item idem in eodem: quibusdam scribit apostolus: sicut enim
portauimus imaginem terrestris, ita portemus et imaginem celestis.
Terrestrem hominem dicit terreni hominis Ade imaginem cuius portamus
in similitudinem preuaricationis eius, et conformes sibi, a Deo uero
deformes, in mortem et corruptionem prolapsi sumus; nunc iam recreati
et reformati sic celestem hominem, dominum scilicet nostrum Ihesum
Christum, habemus, ad cuius imaginem nos recipientes spiritum,
scilicet sanctum, inhabitantem in nobis et uiuificantem nos, ad eundem
transformamur Dei filium uiuentem, ut iterum (ad) immortalitatem
transcendentes in eternam renouati uitam ingrediamur. Etenimuero
spiritus sanctus est qui uiuificat, secundum ipsius saluatoris uocem.
Sicut igitur naturalis et uera imago ipsius patris est filius, et qui
eundem recipit filium eius habet et patrem, sic et secundum figuram
uere similitudinis loquendi qui recipit filii imaginem naturalem, hoc
est spiritum sanctum, habet ueraciter per ipsum spiritum eundem filium
et filii patrem. Quomodo ergo connumerabitur creaturis spiritus
sanctus, cum sit naturalis et incommutabilis imago filii Dei? Non
ergo uerum est quod dicunt confabulatores, sibi sapientes non Deo,
qui ausu dementie dixerunt creaturis conformem esse et connumerari
spiritum sanctum Deum, qui est uera imago incommutabilis nature filii
Dei et omnia in se habet naturaliter que et filius habet, cuius ipse
imago est. Si igitur imago Dei filii est et dicitur spiritus, ergo
Deus est ipse spiritus et non aliquid aliud connumeratum creaturis.
|
|
