|
Quia ut Seneca dicit de tranquillitate animi, ad serenum: danda est
animis remissio. Meliores enim aptioresque requieti resurgunt, quasi
prosit animo temperate deliciis uti, ut sal in ciborum coctura pro
ipsorum suavitate, quod superflue immissum illos corrumpit. Amplius
autem: si id quod est ad finem ut finis quaeritur, tollitur et
destruitur ordo naturae. Sicut si faber quaerit martellum propter se
ipsum, aut carpentarius serram, sive medicus medicinam, quae
ordinantur ad suos debitos fines. Finis autem quem rex in civitate sui
regiminis debet intendere, est vivere secundum virtutem; caeteris
autem quilibet uti debet sicut his quae sunt ad finem, et quantum est
necessarium in prosequendo finem. Hoc autem non contingit in his qui
superflue delectationibus innituntur, quia tales delectationes non
ordinantur ad finem iam dictum, imo quaeri videntur ut finis; quo
quidem modo videbantur velle uti illi impii, qui in Lib. sapientiae,
dicuntur non recte cogitantes, ut dicta Scriptura testatur: venite,
fruamur bonis quae sunt, quod ad finem pertinet, et utamur creatura,
tanquam in iuventute celeriter, et caetera quae ibidem sequuntur. In
quibus immoderatus usus delectabilium corporis, ut iuvenilis aetatis
ostenditur, et digne a Scriptura reprehenditur. Hinc est, quod
Aristoteles in Ethic. usum delectabilium corporis usui ciborum
assimilat, qui amplius minusve sumpti sanitatem corrumpunt, qui autem
commensurati sunt, et salvant et augent. Ita de virtute contingit
circa amoenitates et delicias hominum.
|
|
