|
Sed tunc oritur quaestio de isto domini principatu, quando incepit,
quia constat multos postea imperasse. Ipse vero abiectam vitam
elegit. Unde in Matth., dicitur: vulpes foveas habent, et
volucres caeli nidos; filius autem hominis non habet ubi caput suum
reclinet. Item, in Ioann. scribitur, quod cum pavisset
multitudinem, abscondit se, quia volebant eum populi rapere ac regem
facere. Item, in eodem ipse dicit: regnum meum non est de hoc
mundo. Ad hanc autem quaestionem est responsio, quia principatus
Christi incepit statim in ipsa sui nativitate temporali. Cuius
argumenta sunt, in eodem die, Angelorum ministratio et denuntiatio.
Unde in Luc. scribitur, quod Angelus ad pastores ait: annuntio
vobis gaudium magnum, quia natus est vobis salvator mundi. Item
magorum adoratio. Unde in Matth. dicitur: cum natus esset Iesus in
diebus Herodis regis, ecce magi veniunt ab oriente Hierosolymam,
dicentes: ubi est qui natus est rex Iudaeorum? Vidimus enim stellam
eius in oriente, et venimus adorare eum. In quibus actibus satis est
notus principatus eius, ac temporis exordium: prophetatus quidem et
praenuntiatus per Isaiam in verbis supra praemissis. Et attendendum
quod in sua infantia plus apparuit virtutis et potentiae praetendentis
excellentiam sui dominii, quam in adulta aetate, ad insinuandum suam
infirmitatem esse voluntariam, non necessariam, quae assumpta est ab
ipso: et non publice usus, nisi in casibus propter duplicem causam,
quae ad praesens sufficiant. Una est ad docendum in principibus
humilitatem, per quam quis redditur in regimine gratiosus. Quia
humilitas meretur gratiam, iuxta illud Prov.: humilem spiritum
suscipit gloria. Et iterum Eccli.: in mansuetudine opera tua
perfice, et super hominum gloriam diligeris. Et in canonica b.
Iacobi: Deus superbis resistit, humilibus autem dat gratiam. Sed
tanto amplius in principe est necessaria quanto, per eminentiam sui
status, dentibus invidiae superiorem non patientis laceratur. Quod
considerans David rex, fastuosae regis filiae, videlicet Michol,
insultanti et dicenti quod coram ancillis suis se discooperuisset ad
Dei laudem et reverentiam divinae arcae, quae tunc pro numine
habebatur, responsum dedit, ut patet in secundo Reg.: ludam,
inquit, ante dominum, qui elegit me potius quam patrem tuum et quam
omnem domum eius, et praecepit mihi, ut essem dux super populum domini
in Israel. Et ludam, et vilior fiam, plusquam factus sum, et ero
humilis in oculis meis. Quam regulam Christus servare voluit in se
ipso, secundum voluntatem Dei patris, per prophetam Zachariam
praenuntiatam, quam Evangelista Matth., in Christo adimpletam esse
pronuntiat: ecce, inquit, rex tuus venit tibi mansuetus, sedens
super asinam et pullum filium subiugalis. Quod si principes mundi de
humilitate commendantur et paupertate, per quae gratiosi facti sunt
subditis, et ipsorum prosperatum est dominium, quare non magis
commendabimus perfectam humilitatem Christi? Scribit enim Valerius
maximus de Codro Atheniensium rege, et Augustinus de Civ. Dei,
quod, cum Peloponnenses pugnarent contra Athenienses, ex
consultatione Apollinis certioratus est, quod ille exercitus
praevaleret, cuius dux morti dicaretur. Unde rex Codrus, pro salute
suae gentis, in effigie pauperis, se hostibus interficiendum obtulit:
ipsoque mortuo in fugam versi sunt hostes. Propter quod Athenienses
ipsum inter deos asserebant fuisse translatum. Tradit etiam idem
Augustinus in praefato libro, et Valerius maximus de quibusdam
consulibus Romanis, et de Lucio Valerio, quod in tanta mortuus est
indigentia, ut cogerentur amici collectam facere nummorum pro eius
sepultura. Fabricius etiam consul de hoc ipso summe commendatur.
Unde scribit idem Valerius maximus et Vegetius, de re Milit.
Lib. IV et dictum est supra, quod cum esset par unicuique pauperi,
et legati Epirotarum magnum auri pondus eidem offerrent, eo
recusante: narrate, inquit, Epirotis me malle haec habentibus
imperare, quam ipsa possidere. Quid plus insistimus? Omnes magni
principes et monarchae cum humilitate subiugaverunt mundum, sed cum
fastu elationis perdiderunt dominium, ut superius est tactum. Propter
quod in Eccli. scribitur: quanto magnus es, humilia te in omnibus,
et coram Deo invenies gratiam. Amplius autem: si virtus humilitatis
et benevolentiae in quocumque principe commendatur, multo magis laudari
debet in principe nostro Christo, tanquam in supremo gradu virtutis
constituto. Concluditur ergo, quod Christi humilitas et paupertas
fuit consona rationi, quamvis legitimus esset dominus, propter causam
iam dictam.
|
|
