|
His autem peractis, Iuliano in bello Persarum interfecto, reddita
est pax Ecclesiae per Iovinianum fratrem eius virum Catholicum:
licet parum regnaverit. Istud autem notabile, ab inde usque ad
tempora Caroli magni, de imperatoribus reperitur: omnes quasi
obedientes et reverentes fuisse Romanae Ecclesiae, tanquam ipsa
principatum teneret, sive respectu spiritualis dominii, sicut sancta
synodus Nicaena definit, sive temporalis. Unde Gelasius Papa
Anastasio imperatori scripsit, imperatorem ex iudicio Papae
dependere, ut historiae tradunt, et non e contrario. Valentinianus
etiam, qui immediate Ioviniano successit, sic fertur dixisse, ut
ecclesiastica historia refert, cum archiepiscopi Mediolanensis
instaret electio: talem, inquit, nobis in pontificali instituite
sede, cui nos, qui gubernamus imperium, sincere nostra capita
submittamus, et eius monita, dum tanquam homines deliquerimus,
necessario veluti curantis medicamina suscipiamus. Et quia ista
materia est fructuosa ad ostendendam reverentiam principum circa
vicarium Christi, de imperatoribus usque ad tempora Caroli est hic
agendum. Ulterius autem a Carolo usque ad Ottonem primum, inter
quae tempora facta est diversitas in tribus: primo: quantum ad modum
eligendi. Secundo: quantum ad modum succedendi. Tertio: quantum ad
modum providendi. Et ut appareat, tradendum est hic aliquid de
processu imperatorum a tempore Constantini, qui subiecti fuerint
Ecclesiae, praeter iam dictos tyrannos. Sicut enim narrant
historiae, postquam Constantinus cessit imperium vicario Christi,
transtulit se cum satrapis et principibus suis in provinciam Thraciae,
ubi Asia maior incipit, et terminatur Europa, ibique unam civitatem
assumpsit, quae vocabatur Byzantium. Quam quidem, ut historiae
tradunt, quasi adaequavit urbi, et suo nomine appellavit. In hac
ergo fuit imperialis sedes usque ad Carolum, in cuius persona
Adrianus Papa, congregato Concilio in urbe, imperium a Graecis
transtulit ad germanos. In quo apparet imperatores Constantinopolis a
vicario Christi, summo videlicet pontifice, dependere, ut Gelasius
Papa Anastasio scribit imperatori: unde ipsorum imperium ad
exequendum regimen fidelium secundum mandatum summi pontificis
ordinatur, ut merito dici possint ipsorum executores esse et
cooperatores Dei ad gubernandum populum Christianum. Quod quidem
ostenditur primo de quatuor imperatoribus, qui in isto medio tempore
regnaverunt, nec non et praesentes fuerunt quatuor Conciliis
solemnioribus et universalioribus, et approbantes ipsorum statuta, et
eisdem se similiter subiicientes. Primum fuit Nicaenum trecentorum
decem et octo episcoporum, tempore Constantini, ubi condemnatus est
Arius, presbyter Alexandrinus, ut historiae tradunt, qui filium
Dei asserebat minorem patre: ubi de dicto principe fertur, quod eidem
Concilio omnes sumptus fecit, quasi in hoc recognoscens suum dominum
vicarium Christi, cuius vices totum gerebat Concilium, quia beatus
Sylvester absens fuerat ab eodem ex speciali causa. Secundum autem
Concilium fuit Constantinopoli, sub Cyriaco Papa celebratum
(quidam tamen dicunt sub Damaso), praesente Theodosio seniore, ut
historiae tradunt, centum quinquaginta episcoporum. In quo multae
fuerunt haereses condemnatae: sed praecipue Macedonii episcopi
Constantinopolis, qui spiritum sanctum negabat esse Deum, patri
consubstantialem et filio. Hic autem Theodosius tanta reverentia fuit
ad Ecclesiam, quod, ut scribit Gelasius Anastasio imperatori,
beato Ambrosio prohibente eidem ingressum Ecclesiae, non fuit ausus
intrare, quin potius excommunicavit eum, quia consensit in necem
multitudinis Thessalonicae, eo quod suum iudicem occidissent, ut
narrat historia tripartita. Quod totum princeps Catholicus patienter
tulit, et tandem durissime reprehensus ab ipso publicam prius egit
poenitentiam quam publicum haberet Ecclesiae ingressum. Tertium autem
Concilium celebratum fuit sub Theodosio iuniore, Arcadii filio,
apud Ephesum, ducentorum episcoporum, tempore Caelestini primi,
licet praesens non fuerit; sed eius vices gessit Cyrillus
Alexandrinus episcopus confidentia Theodosii, qui tantae fuit
honestatis, et maturi consilii et reverentiae ad divinum cultum, quod
etiam in tenella aetate permissus est imperare, ut historiae tradunt.
Synodus autem praedicta contra Nestorium, Constantinopolis
episcopum, congregata fuit, qui duas personas ponebat in Christo, et
duo supposita, per quae tollebatur vera unio utriusque naturae.
Quartum autem Concilium fuit celebratum in Chalcedonia sexcentorum
triginta episcoporum sub Leone primo, praesente principe Marciano,
de quo pro reverentia Romanae Ecclesiae, sic dixisse fertur in
actione septima praefatae synodi: nos, inquit, ad fidem
confirmandam, non ad potentiam ostendendam, exemplo religiosissimi
viri Constantini, huic Concilio interesse volumus, ut, inventa
veritate, non ultra multitudo pravis doctrinis attracta discordet.
Per quod habeo, quod tota intentio principum antiquitus erat ad
favendum fidei et Ecclesiae Romanae reverentiae et honori. In hoc
autem Concilio damnatus est Eutyches cum Dioscoro, episcopo
Alexandrino: qui, sicut Nestorius ponebat naturas et personas
distinctas, sic isti asserebant confusas et admixtas.
|
|
